© Maus Sturmer

Heb jij dit nu ook of herken je dit? Vaak hoor ik onderweg een gesprek of een losse opmerking die me raakt, lees iets in de krant of zie wat op tv. Op zo’n moment komen woorden, gedachten of een gedichtje naar boven, waar ik niets mee deed of het gewoon weer vergat, omdat er net niets voorhanden was om het op te schrijven. Sinds onze reis naar Santiago werd de gedachte steeds sterker dat ik al die losse gedachten en ingevingen op moest schrijven. Het zijn de dagelijks dingen die gebeuren. Soms schrijf ik ook over dingen die ik in het verleden heb meegemaakt en opgeschreven, omdat ze nog dagelijks gebeuren en nooit veranderen in het leven. Wil je op een artikeltje reageren, wordt dan volger van deze rubriek of schrijf naar maus-sturmer@home.nl. Je kunt je ook aanmelden bij Twitter: @maussturmer. Teksten, verhalen, gedichten, foto’s en andere zaken op dit Blog zijn en hebben allemaal het copyright en eigendomsrecht van Maus Sturmer. Niets hiervan mag gekopieerd en/of gebruikt worden zonder schriftelijke toestemming van haarzelf. Komen er plaatjes en/of artikeltjes van derden in voor, wordt altijd het copyright erbij vermeld. In verband met privacy zijn sommige namen onder pseudoniemen vermeld.

woensdag 30 november 2016

Onze vogels in de natuur




Gistermorgen toch even de natuur in geweest, ondanks de kou. Het roodborstje bleef mooi zitten terwijl ik haar fotografeerde. Eerst op de grond, later in de struik. Ze keek me zelfs recht aan. De zwaan rekte zich statig uit zoals alleen dames zwanen dat kunnen doen, elegant en sierlijk. De weerschijn in het water maakte het des te sierlijker, alsof ze in de lengte wilde dansen. De kraai met zijn zwarte kraaloogjes, op zijn manier rondkijkend vanuit de boom om te zien of er ergens in de verte nog iets te halen viel, bleef zitten op zijn tak toen ik de camera op hem richtte. Hebben vogels geen last van de vrieskou, vroeg ik me af? Is hun verendek zo dik en vet dat zij goed beschermd zijn? Mijn vingers leken inmiddels bevroren en fotograferen met warme handschoenen aan, werkt van geen meter.

Het was vroeg in de morgen en vele vogels vlogen fluitend rond.
Het vinkje, verscholen tussen de takken, had iets om zijn bekje zitten. Moeilijk te zien wat het was. Op dit soort momenten spijt het me dat ik nog steeds de sigma lens 600 niet heb. Aan de andere kant lukt het me toch nog om nog een behoorlijke foto uit mijn 55-250 lens te persen van het mooie vinkje. En dan de eenden, doodgewoon. Zien we nog wel wat een prachtige kleuren de mannetjes hebben. Ik kreeg ze net voor de lens toen ze werden opgeschrikt en met z’n allen mijn kant uit kwamen vliegen. Oké, het is niet de mooiste foto, maar wel een mooie vlucht.


De reiger hoog in de boom heeft het koud en blijft maar korte tijd uitrusten voor zijn vlucht weer
verder gaat. Wat heb ik toch met die vogel. Ik vind hem/haar zo elegant en mooi, ondanks dat je ze zo vaak ziet. Ze hebben voor mij iets speciaals. Ik weet wat ik van hun aan het leren ben. Geduld te hebben. Daardoor had ik vorige week geluk toen hij zijn gevecht met een vis verloor. Ik maakte de foto's. Het ging zo snel dat ze niet allemaal even scherp zijn, echter deze komende week wil ik ze toch laten zien, omdat het zo spannend was. De reiger, die een en al geduld, uren kan turen in het water om een enkel visje te vangen. Hij is vast een leermeester voor me, want ook ik kan tegenwoordig tijden lang doodstil staan of zitten, wachtend op het ijsvogeltje of andere vogels. Bijvoorbeeld de valk bestuderen en fotograferen in zijn prachtige duikvluchten of het doodstil biddend in de lucht, zoekend naar een prooi. Ze zijn boeiend onze vogels, ook al zijn ze misschien voor anderen of vogelaars heel gewoon en nauwelijks meer de moeite waard om te bekijken. Ik vind ze nog steeds de moeite waard om naar te kijken en van ze te leren. Fijne dag allemaal.