Verspillingen van het Kabinet, de Kamers, gemeenten etc. En wij de broekriem maar aan blijven halen

Miljarden worden er per jaar verspild door besluiten ter eer en roem van de voorsteller(ster) in ministerraden, kabinetten, gemeenteraden etc. Besluiten die zonder na te denken over de verre  toekomst, ook nog werden uitgevoerd. Dat is niet alleen van dit kabinet, maar al begonnen bij het kabinet den Uyl. Het kon allemaal niet op. Het geld stroomde met bakken er uit, maar kwam met mondjesmaat binnen. En net als bij de kleine mens was geld lenen geen probleem. Het kon en kan nog steeds niet op. Over terugbetalen en recessies werd nauwelijks nagedacht. Zolang ik me een beetje bewust ben van wat er in ons landje speelt, realiseer ik me veel dingen die totaal niet nodig waren geweest en niets met de vooruitgang te maken hadden. Geen probleem dan zetten we er toch een parlementaire commissie op?  De ene commissie is nog niet geweest of de andere verschijnt weer. Ach, waarom ook niet. Dat ook dit weer miljoenen kost, wordt totaal niet over nagedacht. Levert zo’n onderzoek geld op? Nee, het kost geld.  Betalen de hoge heren of dames hierdoor de genoten gelden en bonussen door terug? Welnee, ze krijgen zelfs nog een aantal jaren wachtgeld toe. Ze worden even aan de kleine schandpaal genageld, wat men door het volgende feit alweer snel is vergeten en leven rustig hun leventje voort. Ik hoef hier alle fouten niet te noemen die kabinetten allemaal hebben gemaakt en de miljarden die per jaar verspild zijn aan zinloze projecten.

Deze week nog. Zonder te weten of wij de Olympische spelen van 2028 gaan krijgen is er al 190 miljoen in het water gegooid. Mocht het wonder gebeuren dat ze wel naar Nederland komen, komt er minimaal nog eens 8 miljard bij. Als wij in plaats van zinloos achter dit soort dingen aan te hollen eerst eens even ons huishoudboekje nakeken, zoals wij in een gezinshuishouden ook moeten doen, dan weet ieder zinnig mens dat wij die 190 miljoen niet eens te missen hebben, laat staan 8 miljard. Die bedragen kunnen we beter in de huishoudpot van ons land stoppen of aflossen op onze schulden.

Maar nee. Ter eer en glorie van een paar lieden die, zonder nadenken die 190 miljoen al hebben verspild, maken een paar extra schulden toch  niet meer uit, of zie ik dat nu verkeerd? En waar ze aan zijn uitgegeven, willen wij allemaal niet eens meer weten. De vele gratis dienstreisjes, de etentjes, andere wel of niet belangrijke zaken, teveel om zomaar op te noemen. Wat zou ik graag het lijstje eens uit gaan spitten. Gelukkig zijn ze bij RTL 4 al zover dat ze een grote lijst hebben verzameld. Wij Nederlanders worden gewoon wéér een beetje meer belast met bezuinigingen. Wat kan het die paar hoge dames en heren daar in Den Haag nu schelen. Ik beschuldig niemand persoonlijk, want ook ik geef wel eens teveel uit. Echter daar moet ik zelf voor opdraaien en zien uit te komen door nieuwe oplossingen te zoeken. Mij lukt dat echt niet door het ene gat met het andere te vullen, want die gaten zijn er niet.

Wanneer leert men in Den haag eens te stoppen door het ene gat met het andere te vullen? Wij staan in Tiel genoteerd en krijgen geen lening meer als we teveel hebben uitgegeven. Het wordt tijd dat dit bij de hoogste top van Nederland ook eens duidelijk wordt. Er is geen geld meer om uit te geven, dus heeft u geen recht om belastinggeld te verkwanselen wat niet van u is. Het is ONS geld waar u allen lustig mee loopt te spelen. Of mag ik zeggen "gokken"? Het is ONS belastinggeld wat u aan het verspillen bent en dat is wat gemakkelijk.

Wordt het geen tijd dat u eerst eens gaat bedenken of u die uitgave ook zou doen als het om uw eigen geld ging? Het is onze verantwoording u te attenderen hoe onverantwoord u bezig bent. Wij hebben u allen gekozen en het wordt tijd dat er rekening met uw huishoudboekje wordt gehouden. Dan maar geen Olympische spelen in 1928, maar misschien over 12 of 20 jaar, als het misschien wel verantwoord is.

Regering en gemeentes van Nederland. Neem uw verantwoording door geen verspillingen meer te doen en steeds weer geld te lenen. Zorg eerst eens dat u als voorbeeldmensen uw eigen huishoudboekje op orde krijgt en ga pas weer beginnen aan uw luxe speeltjes, als ons land zijn schuldenlast heeft afgelost. Ik heb dat als kleintje moeten leren en ik kan geen enkel excuus bedenken waarom u dat ook niet zou kunnen. © Maus

Oordelen en veroordelen

Hoe vaak denk ik niet dat ik geen oordeel over iemand heb. Meer dan eens zet ik mezelf in dat opzicht op een klein voetstuk. Eerlijk gezegd, ik probeer ook niet te oordelen, maar toch….., moest ik gisteren en vandaag erkennen dat ook ik (voor)oordelen heb. Het gaat vaak om kleine dingen, zoals een kledingstuk wat ik niet vind staan bij deze of gene. Haar wat niet goed zit, verkeerde schoenen of laarzen die iemand draagt, etc. Ik vroeg me af of anderen ook zo oordeelden over mij. Vast wel, realiseer ik mezelf. Soms zitten we er vol mee, omdat het gaat om dingen waar wij anders over denken. Zou ik de enige zijn met vooroordelen? Op het moment dat ik me dit realiseerde, vond ik mezelf niet zo aardig meer. Ik sprak af met Wiel om eens vijf minuten geen oordeel te geven over wie dan ook. Dat was goed vol te houden, dus realiseerde ik mezelf dat ik alleen maar op mijn uitspraken hoefde te gaan letten, om zonder oordeel over een ander te praten. En ja hoor, als je er op let lukt het prima. Dus is oordelen en veroordelen best af te leren, al valt het niet altijd mee. Het zit in de mens gebakken. Of heb ik daar alleen maar last van. Vanaf nu neem ik me voor om al mijn vooroordelen opzij te zetten.

Dat dit niet altijd mee valt, bleek uit het feit dat vanmiddag een dikke Mercedes rijder zijn auto dwars over het fietspad zette, zonder er op te letten dat wij daardoor op de rotonde moesten stoppen voor hem terwijl wij voorrang hadden. Hij was ook nog letterlijk heel dik. Normaal zou ik daar niets van zeggen, want niemand kent de reden van “dik” zijn, maar het feit dat hij met zijn dikke wagen voorrang nam en wij af moesten stappen met de fiets, maakte mij behoorlijk boos. Zelfs al had hij het recht niet om zijn voorrang te nemen, hij verdiende niet het oordeel wat ik op dat moment uitsprak. Mijn excuus tegenover mezelf was natuurlijk slap. Ergernis om niets, dus als reactie, mopperen tegen de man, die zich er overigens niets van aantrok en rustig bleef staan. Het liefste was ik met mijn fiets uit wraak voor zijn auto blijven staan, maar mijn verstand won het van mijn kleine wraakgevoelens. Gelukkig maar dat ik de eer aan mezelf heb gehouden. Toch zou het goed zijn dat automobilisten zich eens realiseerden dat wij fietsers ook rechten hebben. In weer en wind op de fiets rijden, terwijl zij in een warme droge auto rijden. Op het moment dat zij dat inzien, komt misschien ooit de dag dat zij geen voorrang nemen, maar met veel liefde voor de ander, voorrang geven. Zelfs als ze haast hebben. Goede daden worden altijd beloond.

Het zijn vaak de vele kleine ergernissen die op een dag passeren, waardoor net die ene druppel soms overloopt en ik uit mijn slof schiet. Dan ben ik niet die aardige lieve Maus, maar een kleine heks, waar de bezemsteel van ontbreekt. Herken je dit, of heb jij daar ook last van? Laat het me weten, dan voel ik me niet zo alleen hierin staan.

2012 Het jaar van opstanding, kiezen voor vrijheid en liefde

2012 Is het jaar van opstand tegen heersers. Daardoor is het in de wereld, waar heersers het nog voor het zeggen hebben, overal oorlog. Men neemt het niet meer. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid om te mogen zijn wie je bent. Vrijheid om gehoord te mogen worden en acceptatie van wie je bent.

2012 Is het jaar van de opstanding voor de vrije meningsuiting en samenwerking. Houden van elkaar zonder eisen en voorwaarden. Luisteren naar de wensen van de ander. Dit gebeurt niet alleen in het groot, maar ook in het klein. Dit jaar zullen vele scheidingen volgen van mensen die te lang onder het juk van de ander hebben geleden en zich nu vrij durven maken. Wat in het groot in de wereld gebeurt, zal dit jaar ook in veel gezinnen gaan gebeuren, waar onderdrukking, macht of andere negatieve invloeden jarenlang van kracht zijn geweest. Vooral bij mensen waarvan men het juist niet verwacht. Waar geen vrijheid van meningsuiting heerst en de mond wordt gesnoerd. Waar het eenrichtingsverkeer is en alleen enkele kleine dingen nog maar binden.

Waar weinig of geen liefde is, maar strijd is om de macht. Pas als men zich vrij heeft gemaakt van deze diepe angst en eenzaamheid, die men jarenlang heeft ondergaan in een relatie, zal men zich vrij voelen en gaan zien wat goed of slecht was.

Dat houdt niet in dat er van geen fouten zijn gemaakt door de ander in een relatie, integendeel. Ruzie maak je met twee. Er is er altijd één die uitlokt en de ander gaat er op in. Zo werken ruzies. Ieder weet in zijn of haar relatie wie de uitlokker is. “Nee” zeggen tegen alles is al uitlokken van ruzie. Niemand wenst langer met ruzies te leven en in vrede schijnen veel mensen niet samen te kunnen zijn, omdat macht en angst bij de heerser de overhand heeft.

Angst heerst in veel relaties. Angst om voor vrijheid te kiezen. Angst om alleen te blijven, angst om de donkere boze wereld in je eentje tegemoet te lopen. Maar angst is de grootste negatieve invloed die jezelf kunt geven. Gooi weg die angst. Kijk frank en vrij de wereld in als je keuzes wilt maken. Er is altijd iemand naast je die van je houd. Dat is het grootste geschenk van vrije keuze.

Ik heb in mijn leven twee wijze leermeesters gehad. De eerste liet me dagelijks voelen, horen en zien wat een diepe liefde voor elkaar betekent. Ik mis het nog dagelijks, ondanks de grootste armoede die wij leden, zijn oorlogstrauma's van het Jappenkamp en zijn lange ziekbed.

De tweede leerde mij met geld omgaan, maar ook hoe negativiteit en angst je leven beïnvloeden. Hij leerde mij voor mezelf kiezen, juist door zijn keuzes waar ik niet achter kan staan. Is hij daardoor een slechter mens? Nee, gewoon anders met andere normen. Ook dan ben je op jouw manier een wijze meester. Misschien heeft hij zich ooit voor zijn geboorte ten dienste gesteld aan het Universum, om mij te leren kiezen voor mezelf, al gaat zoiets altijd met verdriet gepaard.

De vraag wat is belangrijker geld of liefde, is voor mij de laatste. Geld is fijn om te hebben om er leuke dingen mee te doen, maar Liefde is iets dat krijg je als geschenk. Ieder mens heeft goed en slecht in zich. Ieder mens heeft kwaliteiten, het is alleen; wat heeft de overhand. Maakt het hem tot een slechter mens omdat geld boven liefde gaat? Nee zeggen tegen zijn partner, is dat voor hem makkelijker dan iets doen wat de ander plezier doet? Misschien is het juist zijn angst om te verliezen, wat hij in werkelijkheid nooit heeft bezeten. Geld is stoffelijk, liefde is veel moeilijker geven als je het op dat niveau niet kunt voelen. Het is maar waar je voor kiest in je leven. Mijn keuze weet ik al. U ook? 

2012 Is het jaar van keuzes;

Vrijheid of onderdrukking

Positief denken of in angst blijven leven

Vrijheid van meningsuiting

Vrijheid van voelen en kiezen wat goed is voor jou.

Ik weet wat ik kies, jij ook?

© Maus

Engelenkaarten, afvallen, genieten van het leven en de dagelijkse gedachte

Vanmorgen trok ik weer eens een Engelenkaart. Hoe gek het ook klinkt, ze kloppen altijd en drukken je weer even met je neus op de feiten waar je mee bezig bent. Ik trok de kaart “Engel van wijsheid.” Het is een mooie kaart die je weer even laat zien waar je staat in het leven. Zij/hij leert ons dat alle wijsheid in onszelf zit en dat we het deurtje alleen maar open hoeven te maken. Het staat altijd zo eenvoudig in de boeken beschreven, maar soms denk ik weleens; Ho even! Hoe maak ik dat deurtje open als ik boos ben of gespannen? Verdrietig ben of pijn heb? Vervelend en ellendig voel? Als ik me lekker voel lukt het nog wel om bij mezelf te blijven en te ontspannen, hoewel dat al niet eenvoudig is. Maar hoe te doen als ik niet goed in mijn vel zit? Dan gaat het niet eens alleen om de innerlijke, maar ook om de uiterlijke wijsheid. Hoe gezond wil ik leven en zijn? Hoe gezond wil ik eten.

Dit laatste is heel moeilijk. Als ik alleen al zie bij het programma Radar van afgelopen maandag, wat er allemaal in ons voedsel wordt gestopt, dan zou je als je goed nadenkt niets meer willen eten. Toch doen we het zonder nadenken. Het is allemaal zo lekker. Niets mis mee hoor. Naast onze goede gewoontes, mogen er ook slechte zijn, als het met mate is. En wie ben ik, die het zegt. Ik ben dol op snoepen en weeg nog altijd 14 kg. te zwaar. Op mijn toilet heb ik een boekje liggen; ‘denk je slank’. Bij een langere zit steek ik altijd eerst een wierookstokje aan. Het ruikt zo lekker en je zit meer ontspannen. Ik neem dan even de tijd voor mezelf en lees dit boekje. Het gaat met stukjes en beetjes en als ik in de loop van de dag op de gedachte uit dit boekje doorga, merk ik de volgende ochtend dat er altijd weer één of meer ons is verdwenen op de weegschaal.

Maar…….., dan komt de valkuil. Ach, ik ben weer een paar ons kwijt, geweldig. Voel me misschien iets minder lekker en eet prompt mijn buik weer rond met verkeerde dingen. Een cyclus waar je moeilijk doorheen komt, hoogstens met ijzeren discipline. En heb ik die? Soms wel, vaker niet. Nu kreeg ik vandaag de dagelijkse gedachte binnen:

Als je ergens het lef niet voor hebt, doe het dan zonder lef.
Jan Koen

Ik vraag me dan af of ik echt lef heb om door te zetten en bijvoorbeeld af te vallen. Als ik met het laatste begin, bedenk ik allerlei excuses om te blijven genieten van het laatste, kortste stuk van mijn leven. Ik ben 70. Moet ik nu zo nodig? Op het moment dat ik al die mooie slanke lijfjes tegen kom denk ik; “Ja, ik wil”. Gelukkig het duurt maar kort en even later ontdek ik weer dat ik mezelf toch wel mooi vind. Men schat mij nog geen 70. Ik dans, fiets naar Santiago en schrijf mijn verhaaltjes. Ik geniet ervan om met mijn camera in de natuur te zwerven. Kan nog steeds in mijn oude autootje rondsukkelen. Op de binnenwegen stoppen waar ik wil om mijn camera te laten genieten van al het moois om me heen. Vanaf volgende week ga ik nog leren bridgen en een andere cursus volgen, meer op het spirituele vlak. Misschien hoort dit alles bij mijn wijsheid. Blijven wie en zoals ik ben. Een mens met fouten en gebreken, met liefde voor mezelf en de ander. Mijn wijsheid is misschien wel; blijf zoals je bent, en wat beter kan, verbeter je alsnog, want elke dag is er één om meer wijsheid te leren. Meer inzichten te ontvangen.

Als je nog zoveel dagelijkse geschenken krijgt, wie ben ik dan om te moeten afvallen. Ik doe de dingen liever zonder lef en geniet van elke minuut die ik nog geschonken krijg. Want het leven is een geschenk, dat heb ik afgelopen jaren geleerd. Na de dood van Berry, mijn man, wilde ik ook dood. Met hulp van anderen en familie heb ik geleerd het verleden met al zijn verdriet los te laten. Hoe waardevol mijn leven nog is, hier op aarde.. Hoeveel ik nog mag en kan doen. Hoeveel ik blijkbaar nog voor anderen beteken. Ik had geen lef meer om te leven destijds. Nu leef ik zonder lef en geniet van elke seconde, zelfs op de verdrietige momenten. Misschien is dat ook wel wat mijn Engel van wijsheid mij vandaag weer geeft. Dit verhaaltje en het inzicht dat ik blij ben dat ik leef. Zelfs al weet ik dat het leven hierna nog mooier en beter zal zijn. Ik leef nú hier op aarde en wil deze laatste, waardevolle jaren besteden met veel wijsheid en inzichten. Met liefde voor anderen en voor mezelf. Met plezier in alles wat ik doe.

Wilt u deze verhaaltjes blijven volgen en automatisch bericht krijgen als er nieuwe komen op dit blog, meld je dan aan als lid en klik bij de foto's in de rechterbalk op aanmelden. De carnavalsfoto's van Landgraaf en Heerlerheide vind u terug op Fotoalbums Limburg.

© Maus

Reactie:
Ha, Maus,
Zo af en toe zit ik toch in je blogs te lezen.
En geniet ervan zoals jij tegen het leven aankijkt, en je mooie gedachten, én je energie aan ons doorgeeft.
Ga zo door, ook al krijg je soms nul reacties. Niet iedereen antwoordt (altijd). Mails krijgen we allen in overvloed. Het laatste halfjaar heb ik er ruim 1950 niet geopend, en 'maar' 1200 wél. Gemiddeld dus 8 per dag. Twintig red ik echt niet. Zeker niet als, zoals nu voor jou, ik toch een acceptabel antwoord wil trachten te schrijven. We zien mekaar wel weer !
Hoi. Harry Haanen.

Willem Alexander in aanvaring met de pers staat vanmorgen in de krant en op tv. Waar blijft de rol van de RVD?

Het zat er aan te komen dat dit zou gebeuren. Dit grote verdriet van onze Koninklijke familie heeft twee kanten. Aan de ene kant hun openbare functie, aan de andere zijde een normale familie die leeft in grote angst en verdriet, wat je niet graag laat zien aan de buitenwereld.

Misschien zou meer begrip en duidelijkheid naar buiten moeten komen van de zijde van de RVD zodat aan de heksenjacht een einde aan komt. Wij Nederlanders, die allemaal diep medeleven met prins Johan Friso en zijn familie, willen bij wijze van spreken ieder uur horen hoe het met hem gaat, zelfs als er geen verbetering is. Wij zijn dus afhankelijk wat de pers ons heeft te melden. Aan de andere kant staat hier een Koninklijke familie, die net als ieder ander in doodsangst leeft over een zoon, broer, neef etc. Ieder van ons kan normaal het ziekenhuis in en uit lopen en krijgt rust om zich alleen te houden bij zijn eigen verdriet.

Onze Koninklijke familie moet dit allemaal maar openlijk delen. Zij kunnen geen stap doen zonder de pers. Begrijpelijk aan de ene zijde. Onbegrijpelijk aan de andere kant. Hoever mag je gaan als pers om het verdriet en de pijn weer te geven? Het is niet aan mij een oordeel te geven over goed of kwaad, maar om dan direct weer ouwe koeien uit de sloot te blijven halen dat Willem Alexander als kind eens heeft gezegd dat de Nederlandse pers op moet rotten, gaat mij een stap te ver. Ineens heeft hij weer een moeilijke verhouding met de pers.

Zouden wij dat niet hebben in deze situatie, vraag ik me af? Ik vind persoonlijk dat de RVD duidelijker moet worden. Al ben je Koningin, Prins of welke hoge functie je ook bekleed, enige afstand bij levensgevaar van een familielid is toch gepaster en was ook niet nodig als de RVD zijn werk beter uitvoerde. Hou ons als volk gewoon ieder uur op de hoogte. Wij houden van ons koningshuis en leven met ze mee. Zelfs als je tegen het koningshuis bent ben je nog begaan met deze angst en verdriet.

© Maus, 2012-02-21. 9.05 uur.

Je bent zo jong als je vertrouwen, zo oud als je angst. Zo jong als je hoop, zou oud als je moedeloosheid. (Albert Schweitzer)

Albert Schweitzer © foto http://schweitzerfellowship.wordpress.com/

Zo jong als je vertrouwen

Het is half twee vannacht. Per mail kreeg ik deze dagelijkse gedachte binnen. Het zette me aan het denken hoeveel waarheid hier in zat. Zo jong als je vertrouwen, wat zou Albert Schweitzer hier toch mee bedoelen? Vertrouwen in de ander of vertrouwen in jezelf? Het eerste vind ik persoonlijk veel makkelijker. Vertrouwen in mezelf heb ik lang niet altijd gehad en er zijn momenten dat ik nog steeds twijfel, geen vertrouwen heb of ik de dingen wel goed doe. Of mijn beslissingen de juiste zijn, mijn uitspraken niet te hard waren. Twijfel over mijn beslissing mezelf te ontkennen ten behoeve van de ander. Had ik dit of dat soms net even anders kunnen zeggen of doen. Dat is een gebrek aan zelfvertrouwen. Het gaat steeds beter, maar zolang ik nog twijfel is er toch niet echt iets mis met me, bedenk ik dan weer. Het maakt dat ik beter over de dingen nadenk, of juist impulsief iets heb gedaan waar ik over twijfel of het wel goed was. Moeilijk hoor dat vertrouwen en zelfvertrouwen. Ik zal het wel nooit helemaal bereiken, of toch wel? Krijg ik het inzicht nog voor ik ter hemel stijg? Wie weet.

Zo oud als angst.

Ik kijk eens goed in mezelf en besef dat ik voor weinig dingen angst heb. Waarom zou ik. Als ik onderweg ben met mijn auto vraag ij altijd of de engelen hun vleugels om mijn auto leggen. Als ik thuis of weg ben vraag ik de Hadchies, soort wachters, om mijzelf, mijn huis en haard te beschermen. Toch is er één ding waar ik wel bang voor ben. Enge en misdaadfilms. Ik wil ze niet zien en kan ze niet horen. In een wereld als dit gebeuren al zoveel nare dingen dat ik ze niet nog eens vrijwillig wil zien. Waarom zou ik mezelf bang maken. Een bang mens is meestal ook bang voor de dood, maar ook dat ben ik niet. Ik zie de dood meer als een bevrijding. Misschien ziet u dat anders en dat mag. Maar voor mij betekent het gaan naar een land vol liefde, zonder zorgen, verdriet en pijn. U hoeft het beslist niet met me eens te zijn en denk niet dat ik het zo akelig heb, integendeel. Ik dans, fotografeer, schrijf mijn verhaaltjes en websites en geniet van de leuke dingen die ik allemaal nog doe. Maar ik kan ook in de put zitten op donkere dagen, omdat ik de zonnestralen mis die mijn huid verwarmt.

Zo jong als je hoop

Zelfs als je zeventig bent heb je nog dingen waar je op hoopt. Een liefdevolle relatie, weer een lange fietsreis maken, avonturen beleven en zo zijn er nog tientallen grote en kleine wensen waarvan ik hoop dat ik de tijd, maar vooral de financiën krijg om ze uit te voeren. Het is mooi te weten dat ik nog zoveel wil, maar vooral ook kan. Want ook al ben ik zeventig, er zit nog pit genoeg in dit lijf om verder te kunnen en veel van deze leuke plannetjes ten uitvoer te brengen. Maar ik hoop op veel meer. Dat mijn kinderen het beter krijgen dan ze het nu hebben en zonder zorgen verder kunnen. Dat mijn kleinkinderen opgroeien tot liefdevolle en waardevolle mensen in deze maatschappij. Dat de wereld vrede gaat vinden en mensen verdraagzamer worden ten opzichte van elkaar. Mar ook dat we beseffen dat we samen hand in hand alles kunnen bereiken. Elkaar nodig hebben. Liefde delen in plaats van vijandschap. Der is nog zoveel waar ik op hoop, dat ik geen tijd krijg om dood te gaan en heel jong van hart blijf door al die hoop die nog vervuld moet worden.

Zo oud als je moedeloosheid.

Over deze zin heb ik lange tijd na moeten denken, wat Albert Schweitzer hiermee heeft bedoeld. Geloof me, ik ben er nog steeds niet echt uit wat ik me daarbij moet voorstellen. Soms ben ik moedeloos en u vast ook wel op sommige dagen. Het zijn dagen waarop niets loopt en alles fout gaat in ons leven. Meestal blijft het dan ook nog niet bij één ding, maar gebeuren er een paar dingen achter elkaar, die maken dat we even in elkaar duiken, ons hoofd laten hangen en vol zitten met zelfmedelijden. Tot een stemmetje in onszelf ons een schop onder de kont geeft en zegt dat het moet stoppen. Het moment van moedeloosheid verdwijnt weer en we pakken ons samen, doen de dingen die we moeten doen, waardoor de zon weer gaat schijnen. Gelukkig, die dag van moedeloosheid waren we even heel oud, maar na die uren van regen ging de zon weer schijnen, werden we weer jong van hart en dat is waar het leven om draait.

We vragen altijd aan de ander “gaat het goed met je?” Eigenlijk is het een beetje domme vraag, want het gaat nooit allemaal goed. Het is altijd veel goed en een beetje slecht. Soms is het andersom. Ik beticht mezelf hier ook van en een lieve vriendin leerde me dat af. Het gaat nooit helemaal zoals we willen. Misschien omdat het op dat moment niet helemaal het goede pad was wat we bewandelden. Maar geloof me, we komen altijd weer op het goede pad naar huis terug. Welk huis, zult u vragen. Voor mij is dat mijn lichamelijke geestelijke en mijn huis in de straat. Het is allemaal onlosmakelijk met elkaar verbonden, In mijn huis voel ik mij veilig, evenals in mijn lichaam en geest. Het is kwart over twee in de nacht. Morgenvroeg kijk ik wel of alles wat ik nu heb geschreven wel zo op internet gezet kan worden. Toch te weinig zelfvertrouwen? Of…………., een beetje angst om dit alles wat midden in de nacht zo normaal geschreven lijkt, zomaar zonder na te denken en te lezen te plaatsen? Ik laat het in het midden wat de werkelijke waarheid is en ga nu eerst lekker slapen. Weet je wat? Ik zet het neer op internet en morgenvroeg zie ik wel verder. Haal dan eventuele fouten er nog uit of verander hier en daar een alinea. Gelukkig, toch weer een beetje vertrouwen in mezelf. Welterusten en slaap lekker.

© Maus, 2012-02-21, 02.18 uur

 



Lid worden van dit blog of van het blog Levensverhalen. Lees deze uitleg en meld je gratis aan.

Vanmorgen eens goed uitgeslapen. De griep is nauwelijks meer aanwezig. Pijn in mijn mond heb ik des te meer sinds vrijdag. Helaas moet ik tot woensdag wachten. Carnaval in Limburg maakt dat niemand bereikbaar is en helaas is dit werk welk alleen gedaan kan worden door mijn eigen tandarts. Dus nog maar twee dagen op mijn tanden bijten.

Gisteren weer een stukje geschreven op dit blog. Af en toe krijg ik bericht v an mensen dat ze zich aan willen melden als lid maar er niet goed uitkomen hoe dit te doen. Voor de mensen die lid willen worden, maar waarbij dat tot nu toe niet is gelukt geef ik even uitleg hoe het mogelijk is:

Rechts op het blog staan een aantal leden, al dan niet met foto. Daarboven staat een blauw balkje of onder de foto's staat aanmelden als lid. Klik op een van de twee. Je kunt dan op het icoontje klikken van Google, Twitter, of een van de anderen. Daarna moet je een eigen mailadres opgeven met een wachtwoord. De rest wijzigt zich eigenlijk vanzelf. Je blijft dan automatisch op de hoogte van alle schrijvenrijtjes. Je mag of kan dan ook commentaar geven. Ieder heeft zijn eigen mening hierover en die hoor en lees ik graag.

Ik heet jullie hartelijk welkom op mijn blog. Vandaar nog eens deze uitleg. Krijg vaak brieven hierover en vind het jammer als het mensen niet lukt om lid te worden. Ik hoop dat ik jullie allemaal mag begroeten op mijn blog http://hebjijdatnuook.blogspot.com/

Er is ook nog een blog met de naam "Levensverhalen van jou en mij". Ook hier kun je lid van worden en jouw verhaal op schrijven. Tot nu toe heb ik daar nog niet veel mee gedaan, maar het wordt tijd dat ik ook hiermee naar buiten treedt. Je verhaal mag anoniem of met naam geplaatst worden. Soms kan het werken om jouw verdriet, pijn of vreugde eens op te schrijven. Vaak worden dingen helder hierdoor. Op die manier help je misschien jezelf, want daar is het blog Levensverhalen voor bedoeld, http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.com/

Lieve groet en fijne dag allemaal

Maus