Verander je woorden, verander je wereld (Andrea Gardner)

Vanmorgen kwam deze dagtekst binnen waar een filmpje opstond van een blinde man. Hij zat op een matje te bedelen. Hij kreeg nauwelijks geld, tot een vrouw langskwam die zijn tekst op het bord veranderde en het geld stroomde binnen. Zie: http://www.youtube.com/watch?v=Hzgzim5m7oU&feature=youtu.be

Het nieuwe jaar is begonnen met nieuwe gedachten en nieuwe kansen. Als ik terugkijk in mijn leven zie ik allemaal grote en kleine dingen die mijn leven veranderden. Telkens als ik positieve gedachten had werden ze vroeg of laat waarheid. Herkent u dat ook? Vast wel. Positieve gedachten beïnvloeden ons leven op de goede manier. Geef een glimlach, je krijgt hem terug. Het is het begin van de verandering in je leven. Op dat gebied zijn er ook een paar goede boeken verschenen van Shakti Gawein. Ook zij beschrijft hoe je door goede gedachten en verandering van gedachten ons leven positief kan beïnvloeden. Ik zeg niet dat het makkelijk is, zeker niet als je bijvoorbeeld met een partner leeft, die juist negatief denkt. Die kan jouw positieve gedrag steeds opnieuw laten omslaan naar het negatieve. Juist dan is het zaak om sterk in jóuw schoenen te blijven staan.

Onze levensboom eist van ons dat wij alleen maar met positieve gedachten rondlopen, omdat het ons sterk en krachtig maakt. We kunnen alles aan, maken de mooiste kunstwerken, stijgen boven onszelf uit en geven aan alle kanten de liefde door die we in ons voelen. Misschien kunnen we allemaal samen, die dit verhaal vandaag of morgen of wanneer ook lezen, eens proberen om vast één dag te glimlachen naar een ander. Zeggen tegen jezelf dat je vanaf vandaag een beter leven wenst zonder financiële zorgen, pijn of verdriet.

Misschien kunnen we vandaag voor het eerst eens echt voor de spiegel gaan staan, naar onszelf kijken en zeggen hoe mooi je bent, zowel van binnen als van buiten. Weet je hoe mooi je echt bent als mens? Wel eens opgelet dat je een heel bijzonder persoon bent met de mooiste kwaliteiten die jij je maar kunt bedenken? Heb je enig idee dat elk rimpeltje eerlijk is verdiend en jouw gezicht en lijf mooi maakt in plaats van lelijk? Ik geloof niet dat je er ooit bij stil hebt gestaan. Maar een gezicht en lijf, getekend door het leven, is goud waard. Die rolletjes en dat buikje hoort bij jou. Je bent mooi zoals je bent en niet lelijk, zoals jij als enige denkt.

Berry

Mooi en lelijk wat is dat eigenlijk? Weet u de juiste definitie ervan? Ik niet. Want wat ik mooi vind, kunt u lelijk vinden. Toen ik mijn man leerde kennen en hij mij mee uit vroeg, zei ik nee. Liep naar mijn moeder en zei letterlijk: ‘wat een lelijk kreng, hoe durft hij mij mee uit te vragen.’ Ik hoor mijn moeder nog zeggen: ‘Maus, wie je bespot ga je mee naar bed.” Ik was 20 en in die tijd keek je niet naar de binnenkant, maar naar het uiterlijk. Nu was ik al eens met een echte knappert verloofd geweest. Hij hield er toen al andere vrouwen op na en toen ik voor één keer in mijn leven dronken was, verkrachtte hij mij die nacht. Mooi van buiten, maar oh zo lelijk van binnen. Nooit rekening houdend met wie dan ook. Zichzelf alsmaar op de eerste plaats zettend. Het was een harde levensles die ik moest leren voor ik het goede had gevonden.

Berry was een volhouder en vocht letterlijk voor mijn aandacht. In de korst mogelijke tijd veranderden mijn gedachten over hem. Een jaar later zijn we getrouwd. 33 Jaar kregen we maar samen. Bleven tot de laatste dag verliefd op elkaar, ondanks onze fouten en gebreken. Waar was zijn lelijkheid gebleven, zult u vragen? Geloof het of niet. Hij was voor mij de knapste, mooiste en liefste man die ik me maar kon bedenken, andere mannen bestonden niet in mijn ziel en gedachten. Hij was mijn grootste geschenk in het leven. Is dat niet positief denken? Wat heb je aan een knappe man, die het belangrijker vind naar andere vrouwen te kijken dan naar jou? Zelfs verliefd worden op een ander waar jij bij zit. Niets. Het is beledigend en vernederend. Gelukkig blijf ik geloven dat er ook nog mannen rondlopen die aan één vrouw wél voldoende hebben om daar hun echte diepe liefde aan te geven. Dat is positief denken.

Wilt u uw leven vanaf vandaag veranderen, verander dan jouw gedachten. Gebruik woorden als ‘niet, nooit en geen’, nóóit meer, maar zet ze om naar 'ja, altijd en alles,' als je begrijpt wat ik bedoel. Gebruik de woorden van Saint Germain “I AM”, ‘IK BEN”. Jij bent alles wat goed is. Jij verdient het om een goed leven te hebben, onafhankelijk te zijn en een leven te krijgen vol liefde en geluk. Daar heb je recht op, alleen je moet het jezelf wel durven gunnen. Want daar draait het om. Heb ik wel recht op een goed leven, verdien ik dat wel of gun ik dat wel aan mezelf, waren misschien tot nu toe jouw vragen? Ja. Jij hebt recht op alles wat goed is voor jou.

Verander vanaf vandaag jouw gedachten en bedenk dat jij alles verdient wat goed is voor je. Je zult het zien. Jouw leven veranderd, zoals het mijne ook is veranderd. Ik koos liever weer voor alleen. Wilde niet langer negativiteit horen, zien en voelen. Ik wilde leven met positieve liefde om me heen. Ik wilde liever niemand, dan iemand die mij totaal niet belangrijk genoeg vond om van te houden. Ik wil iemand die graag bij me wil zijn en me niet alleen laat op momenten die voor mij belangrijk zijn. Dat was de keuze van die ander, maar niet van mij. Die ander maakte zijn keuze. Ik koos voor liefde. Die gun ik mezelf en ik leerde het ook aan mezelf te geven. Ik leerde ook mezelf belangrijk te vinden, opdat ik weer open kan staan voor iets nieuws. Voor iets of iemand die wel positiviteit in mijn leven wil brengen. Die mij wel mooi vind met mijn rimpeltjes en vetlaagjes en niet alleen maar zichzelf belangrijk vindt. Iemand die wel zijn leven en LIEFDE met mij wil delen, in álle opzichten en niet alleen maar in een klein gedeelte wat weinig waarde heeft.

Geloof me, ook ik sta nog aan het begin van dat NIEUWE LEVEN.  Het veranderd met de dag. Ik geniet nu van al die grote en kleine dingen die ik mezelf zo graag gun. Heb ik het even moeilijk dat doe ik een gebedje naar boven. Vertel dat ik iets nodig heb. Op een of andere manier komt er altijd weer iets binnen, van iemand waarvan ik nog iets tegoed had of het niet verwacht, wordt te eten gevraagd door vrienden, krijg onverwachts een cadeautje of een reisje. Het maakt niet uit, het gaat om al die kleine en grote positieve dingen die jouw leven zo mooi maken. Zie en kijk naar al die mooie dingen om je heen die jouw leven kunnen veranderen. Het komt omdat jij bent veranderd. Anders bent gaan denken.

Geloof je me niet? Probeer het uit! Wat heb je te verliezen? Maar wel volhouden hè. Dat doe ik ook, zeker op een dag dat het even allemaal mis gaat. Je kent het spreekwoord toch: de aanhouder wint? Je verdient het dus: Verander je woorden, verander je wereld.

Ik wens je heel veel succes. Maus

Makula

Elke keer als ik in jouw ogen kijk voel ik tranen van binnen. Vraag me niet waarom, het is een gevoel wat ik herken. Om je mond zie ik soms die trieste blik. Misschien een onbewust verlangen naar vrijheid, hoewel ik weet dat jij nooit die vrijheid hebt geproefd. Je bent in de Apenheul, in gevangenschap geboren. Het kan ook zijn uit verveling dat je af en toe die trieste blik uitstraalt. Andere keren lijk je tevreden, gelukkig met je leven achter glas, zie foto onder

Steeds weer kijk ik naar je als ik op bezoek bij je kom. Hoewel veel foto’s van jouw vrouwen en kinderen mislukken, omdat ze achter glas worden genomen vang ik altijd minstens één mooie foto van jou. Ik weet het, het kan niet, jij zou me niet begrijpen, maar ik zou je willen omhelzen, warmte en liefde geven, je laten voelen dat ik je kan verstaan. Wie weet op een dag ontmoeten wij elkaar. Nu hou ik het met groeten achter glas en jouw blikken vangen in mijn beelden. Maus



Zie ik hier een kleine glimlach van tevredenheid?



Prachtige kerstdagen zijn het geweest

Als je alleen bent, waar ik dit jaar heel bewust voor had gekozen, zie je onbewust toch op tegen de feestdagen. Maar het leek wel of vrienden en familie samen hadden afgesproken dat ik beslist niet alleen mocht blijven. Zelfs niet op kerstavond, zoals ik me eigenlijk had voorgenomen De ene uitnodiging na de andere kwam op tafel, zodat mijn dagen van ’s morgens tot ’s avonds letterlijk waren gevuld met alles wat mooi, gezellig en leuk was. Ik mag mezelf een rijk mens noemen met zoveel lieve vrienden en familie om me heen waar ik zo welkom ben, vind je niet?

In de ochtenden was ik aanwezig in Geleen op de Inner haert Day. Tweede kerstdag heb ik in de vorm van het Pentagram een kaarsenkring gehouden waar ieder in mocht vertoeven als hij/zij werd uitgenodigd. Daarna kreeg ik nog hier en daar boodschappen door voor de mensen die dat graag wilde horen. Het waren mooie ervaringen.

Aan de achterkant van het gebouw stond een grote boom. Er hing van alles te eten en afgewisseld zaten er een roodbonte specht, eekhoorntjes en een Vlaamse Gaai te eten. De Roodbonte Specht en deels het eekhoorntje kon ik alleen maar vanuit het raam fotograferen. Omdat de camera niet recht tegen het glas aan kon leunen zijn de foto’s wat vaag, maar wel scherp. De Vlaamse Gaai en een ander eekhoorntje kon ik, om de hoek gelopen, vanaf het huis fotograferen waar de boom in de tuin stond. Ook dat zijn cadeautjes.

Met dit soort dagen krijg je veel te veel te eten en met een maag die dit niet gewend is, bijna altijd alleen maar brood eet, is dat niet altijd fijn in de nachten daarna. Natuurlijk protesteert dat lichaamsdeel aan alle kanten en prompt midden in de nacht is het prijs. Afijn, de toiletpot heeft zijn functie weer bewezen. Een emmer aan de voorzijde onder je kin en het toilet aan de onderzijde van je billen. Het kan niet meer fout gaan. Je bent aan alle kanten ingedekt en geloof me het is maar van tijdelijke aard. Je moet er uiteindelijk iets voor over hebben om een paar dagen eens heel exclusief te eten, vind je niet?

Het zijn heerlijke dagen geweest met dank en ode aan al die vrienden, mijn kinderen en kleinkinderen die er voor mij zo’n feest van hebben gemaakt. Maus

Een hart heeft vele kamertjes. Het is Kerst en Nieuwjaar. Kan er nog een klein kamertje bij voor degene die u heeft vergeten?

Heeft u ook al ontdekt dat uw hart vele kamertjes heeft, groot of klein, waarin mensen een plekje hebben verkregen? Bij de een zijn het meer kamertjes, omdat ze makkelijker liefhebben en/of vergeven. Ruimhartiger denken misschien?. Bij de ander zijn de kamertjes wat kleiner, half geopend, of zelfs beperkter tot helemaal gesloten. Misschien omdat ze sneller boos zijn, minder kunnen vergeven dan anderen, fouten maken of om tientallen andere redenen. Soms verheffen ze zichzelf boven anderen, waardoor hun kamertjes helemaal geen open deuren en ruimtes krijgen in hun hart. De eigendunkkamer is dan zo groot dat er geen plek is voor anderen. Gelukkig is dat een kleine minderheid.

De meesten van ons stellen graag hun kamertjes beschikbaar aan anderen. Nu met de feestdagen in zicht kan er misschien nog een klein kamertje van indeling veranderen. Was de deur misschien gesloten of op een kiertje na dicht, probeer het eens wat verder open te zetten. Wie weet wat voor verrassingen er in dat kamertje terecht komen. Elk kamertje wat open gaat geeft weer ruimte voor nieuwe dingen. En is het nog niet helemaal leeg en opgeruimd voor iets nieuws. Maak het schoon, hang er een lichtje in en zet te deur wijd open met het bordje welkom. Wie weet wat allemaal weer jouw hart binnenkomt.

Denk je dat ik geschift ben? Nee hoor, ik zet alleen een paar van mijn kamertjes open om je te ontvangen als een vriend of vriendin, die begrijpt wat de bedoeling is van dit verhaal.

Ik wens jullie allemaal hele fijne kerstdagen met heel veel liefde gezondheid en geluk en vooral veel open kamertjes om iedereen in te ontvangen. Vooral Hem die ons de wereld heeft gegeven. Het licht, de zon, de maan en de sterren en de aarde die ons voed.  De storm, de wind en de regen die zorgen dat straks in het voorjaar weer alles in groei en bloei komt te staan.

Wees dankbaar voor alles wat we wél hebben en kijk niet om naar anderen voor wat we niet bezitten. Wat in jou zit en in mij, de liefde voor jezelf en anderen, dat maakt dat jouw hart al die kamertjes heeft bezet met familie en vrienden. Maak vooral één kamertje vrij voor ‘Hem’ die ons zo graag wil leiden  naar een goed leven. Alleen we mogen dan wel eerst leren luisteren en kamerdeurtjes opzetten om ‘Hem binnen te laten, om naar ‘Hem’ te kunnen luisteren. Maus

Kerst verhaal 2012: De Hond als Kroon van de Schepping

Onderstaand hondenverhaal vond ik zo mooi dat ik het heb overgenomen van Hyves met de schrijver onderaan vermeld.

De bron van alle wijsheid is, zoals algemeen bekend, de hondenmand. Als ik daarin lig, met mijn kop op mijn poten, starend in de verte, komen de diepste gedachten over de aard van het bestaan tot mij. Zo is, in de hondenmand, mij het inzicht geworden dat de hond de kroon is van de schepping. Gaarne wil ik aangeven waarom men middels een logische redenering onverbiddelijk tot deze conclusie moet komen. Wij allen, honden en niet-honden, nemen deel aan de evolutie. Die evolutie kenmerk zich door een streven naar optimalisering van de levensvoorwaarden. Welnu, welk dier heeft het zover gebracht als de hond? Laat ik mijzelf als voorbeeld nemen. Ik heb twee dienaren die zich geheel aan mijn voortbestaan wijden. Ik heb hen daar niet met bruut geweld of door arglistige redeneringen, noch middels smekingen toe bewogen. Nee, zij doen dat geheel uit zichzelve als hun antwoord op het simpele feit dat ik besta. Zij voeden en verzorgen mij op een wijze die zij zelf als natuurlijk ervaren. Hun toewijding aan mij vinden zij volstrekt vanzelfsprekend.

Als hond ben ik zo niet alleen biologisch verzekerd van mijn bestaan, ook geestelijk zijn mijn levensomstandigheden optimaal, omdat ik mij dagelijks in mijn hondenmand kan overgeven aan de hoogste vormen van contemplatie. Daarin herken ik het doel van de evolutie, namelijk de uiteindelijke eenwording met het Absolute Zijn. Alleen de hond kan zich, dank zij de menselijke dienaren, ongehinderd door aardse beslommeringen, aan dat allerhoogste doel wijden. Dat doel ervaar ik innerlijk als de roep van het Zijn zelve. Het Zijn roept mij en schept Zelf de voorwaarden waardoor ik aan die roep kan beantwoorden.

Ja, ja, ik weet wel dat mijn dienaren soms niet geheel van harte bereid zijn mij te gerieven. Dan hoor ik hen in gesprek met iemand die zij soms Mijngod, dan weer Sodeju, ofwel Allemachtig noemen. Dan hoor ik hen tegen deze persoon zeggen Sodeju, ik moet de hond nog uitlaten’, of ‘Mijngod, ik ben de hondenbrokken vergeten’. Deze persoon kan ik merkwaardig genoeg niet zelf waarnemen, maar duidelijk is dat hij steeds mijn kant kiest en hen beveelt, als zij murmureren, hun plicht jegens mij alsnog te vervullen. En dat doen zij, zonder mankeren. Ook dat laat mij beseffen dat er meer is, tussen hondenmand en voerbak, dan ik kan ervaren. Het geeft mij een prettig gevoel te weten dat mijn dienaren, in hun zorgend aandeel in de evolutie, streng gecontroleerd worden.

Is er nog een ander dier dat zich zulke levensomstandigheden heeft weten te verwerven? De kat misschien? Nee, dat ligt toch anders. Katten zijn zelfzuchtig en vol begeerte. Ze hebben alleen aandacht voor zichzelf, óf voor hun prooi. Daarbuiten is er voor een kat niets. Katten hebben geen weet van het hogere. Katten kennen niet de verrukking die voortkomt uit de belangeloze ervaring van het diepere inzicht. Daarom is het voor mij duidelijk dat honden verder zijn dan katten op het pad van eenwording.

Helaas echter is er de laatste tijd enige onrust geslopen in mijn verwijlen in hoge, geestelijke sferen. Het gaat daarbij om een belangwekkende vraag, namelijk deze: ben ik slechts een willoos deel van een groter geheel, of ben ik een zelfstandig individu, met een vrije wil? Ik kan deze vraag ook anders formuleren: hoe komt het dat ik in de levensomstandigheden verkeer zoals die nu voor mij zijn? Heb ik die verkregen ten gevolge van een Hoger Plan dat de evolutie bestiert, of is dat mijn eigen verdienste? Zeker, dat is een belangwekkende vraag, zoals ik reeds zei. Want aan het antwoord op die vraag kleven gevolgen. Die gevolgen betreffen mijn relatie met andere honden. Want het is ook mij wel duidelijk dat niet alle honden in dezelfde gezegende omstandigheden verkeren als ik. Het lijkt er zelfs op dat ik in het proces van de evolutie verder gevorderd ben dan vele andere honden. Die andere honden zwerven op straat, elke dag maar weer hopend, echter zonder zekerheid, iets te vinden dat zij kunnen eten, terwijl mij het eten volgens een strak schema voorgezet wordt. Als ik mij nu eens om hun lot zou bekommeren, bijvoorbeeld door mijn hondenbrokken met hen te delen. zou ik dan niet het pad van de evolutie achterwaarts afleggen? Zou ik dan niet door een onbesuisde goedheid de evolutionaire sprong teniet doen waar mijn goede leven het gevolg van is? Mag ik dat wel? Waar ligt mijn verantwoordelijkheid, bij de evolutie of bij mijn medehonden?

Stel nu dat mijn gelukzalig lot het gevolg is van een Hoger Plan. Dan ben ik niet persoonlijk verantwoordelijk voor het lot van andere honden in minderbedeelde omstandigheden. Die verantwoordelijkheid kan ik overlaten aan het Plan zelf. Maar, als ik mijn situatie heb verworven als gevolg van eigen verdienste, dan ben ik een vrij wezen. Dat maakt mij nog niet meteen verantwoordelijk voor anderen, maar ik zou, als vrije hond, die verantwoordelijkheid wel op me kunnen nemen. Het is die theoretische vrijheid tot verantwoordelijkheid die mij onrustig maakt. Die vrijheid impliceert natuurlijk dat ik gewoon altoos in mijn mand kan blijven liggen. Maar ik zou ook iets anders kunnen doen. Het besef van die andere mogelijkheid – van die oneindig vele andere mogelijkheden! - verstoort steeds weer mijn hondenmandelijke gemoedsrust. Genade of verdienste, dat is dus in de kern de vraag die mij kwelt. Laat ik trachten door middel van kritisch onderzoek der fenomenen een onbetwijfelbaar antwoord te vinden.

Nu, als ik bij mijn eigen situatie te rade ga, dan is duidelijk dat ik niet mijn twee dienaren zelf heb gekozen. Zij hebben míj gekozen. Zij zagen mij en waren verloren, hoor ik hen regelmatig zeggen. Dat wijst op een voorbeschikking. Mijn dienaren zijn kennelijk deel van het Plan. Er is voor hen ook nog een hogere instantie, Sodeju, Mijngod of Allemachtig geheten, die mijn dienaren controleert en hen op het rechte pad van toewijding houdt. En dan denk ik, instemmend tegen mijzelf knikkend: waar controle is moet een plan zijn. Wie zal mij daarin kunnen tegenspreken?

Ik moet op grond daarvan tot de conclusie komen dat mijn lot onderdeel is van een groter geheel, een totaliteit die mijn eigen wil en verantwoordelijkheid verre te boven gaat. Als dat zo is hoef ik mij dus niets aan te trekken van het lot van mijn minderbedeelde medehonden. Hun lot is een deel van het Plan, en ik mag dat Plan niet verstoren door toe te geven aan de zwakte van mijn gemoed.

Dat lijkt mij een geheel sluitende redenering. Hoe kan het ook anders zijn? Dat heldere inzicht zou dus moeten bijdragen tot de kalmte van mijn gemoed. Maar het vervelende is dat dit inzicht niet in staat is de onrust weg te nemen die mij steeds bevangt, telkens weer als ik mij in de hondenmand aan het hogere weten wijd. Begrijpt u mijn dilemma? Als denker besef ik dat ik niet verantwoordelijk ben voor het lot van mijn medehonden. Maar iets in mij weerstreeft dat. Het is mij niet duidelijk wat. Is het toch gebrek aan inzicht? Moet ik, hoe onrustig het mij voorlopig nog maakt, voortgaan met mijn contemplatieve studies, hopend dat het zuivere weten en de daarmee gepaard gaande innerlijke vrede mij op enigerlei dag alsnog zal geworden? Dat zal een schone dag zijn, voorwaar! Of moet ik de wereld in, en wel nu meteen, en waarheen dan, waartoe? Wie ben ik om te denken dat mijn buitenmandelijk geploeter enige invloed zou kunnen uitoefenen op de eeuwigheid van de kosmos? Is dat niet de opperste hoogmoed? Loop ik dan niet juist daardoor mijn hondenlijke bestemming mis om te versmelten met het Zijn? En hoe kom ik dan aan mijn dagelijkse hondenbrokken? Zoekend naar helderheid wordt mijn verwarring almaar groter. Het grondprobleem, genade of verdienste, ooit denkend aangevat in volle gemoedsrust, heeft geleid tot existentiële vertwijfeling over de keus tussen versmelten met het Zijn, of ploeteren voor mijn medehonden. Versmelten of ploeteren, dat is dus de vraag, nog weer anders samengevat. Ik moet daar inderdaad nog maar eens rustig de kop voor op de poten leggen.

Maar wat hoor ik daar? Dat zijn mijn dienaren die staan te zwaaien met mijn etensbak Er is iets bijzonders aan de hand. “Het is kerstmis,” roepen ze, “en daarom krijg je iets extra lekkers.” ”Er is een kind geboren,” zeggen ze. Nou ik heb niks gemerkt. Hoor ik een baby huilen? Nee dus. Dat kind kan ik ook al niet waarnemen, dus dat zal dan wel net zo iemand zin als, Sodeju, Mijn God of Allemachtig. Komt die ook al waken over mijn voorzieningen? “Vrede op aarde” zingen ze. Zou dat het eind zijn van al mijn kopzorgen? Komt dan toch alles goed? Als dat eens waar mocht zijn! "In alle mensen een welbehagen," hoor ik. Ja, dat is het. Als alle honden dienaren hadden zoals ik, en alle honden in hun dienaren een welbehagen konden stellen, dan, ja dan...  Maar eerst wens ik nu te beantwoorden aan de roep van mijn eigen dienaren die wederom staan te schudden met mijn etensbak. Dat wordt extra kwispelen en kwijlen deze keer. Woef!

Ik wens iedereen, honden en dienaren, net zo'n liefdevol bestaan als het mijne, voor nu en altijd.
getekent: Blaf de Hond (alias Bram Moerland)

Nabeschouwing:

Dit artikel ontvangen via Hyves. Had de schrijver graag zelf toestemming gevraagd, maar niet kunnen bereiken. Omdat het openbaar via Hyves is binnengekomen heb ik het overgenomen met zijn naamsvermelding.

Fijne Kerstdagen, Maus

Hoe krijgt een mens het midden in de nacht voor elkaar

Daar sta je dan, midden in de nacht, machteloos te kijken met de woorden; en nu’’? Het is één uur in de nacht. Mijn slaapkamergordijnen trek ik net iets te onnadenkend dicht. Nu doe je dat normaal altijd, maar de rails hingen hier en daar al langer los van de muurhaken. Eigenlijk zat hij nog maar op twee plaatsen heel lichtjes vast. Ik was zo in gedachten dat ik de gordijnen dus net iets te hard dichttrok, waardoor het hele zooitje naar beneden kwam. Wat nu? Zonder gordijnen gaan slapen en wakker gehouden worden door het schelle licht van de lantaarnpaal, die net in mijn slaapkamerraam schijnt? Of naar beneden lopen, de schuur in om een ladder te halen. Geen probleem dacht ik, zo gepiept. Er hangen haken aan de muur, daar was niets mis mee. Alleen zitten ze heel strak tegen het plafond aangeklemd. De haken waarin de rails hangen en die over de muurhaken worden geschoven werkten niet mee. Opnieuw naar beneden, een kruisschroevendraaier halen. De haakjes lieten zich redelijk goed losschroeven maar ze met rails en al over de muurhaken schuiven, ho maar. Opnieuw naar de schuur. Met hamer, beitel en platte schroevendraaier gewapend opnieuw de ladder opgekropen. De muurhaken heb ik een stukje omgebogen van het plafond af naar beneden, zodat ik in ieder geval meer ruimte kreeg. De eerste railsteun liet zich redelijk makkelijk over de haak schuiven. Met de eindstop, die de runners aan het eind van de rails op zijn plaats houdt, ging het minder goed. Hij vloog er met een boog vanaf, terwijl de rail opnieuw naar beneden viel. De runners vlogen over en onder het bed, het nachtkastje en zelfs belanden er een paar in de prullenbak. Op één na heb ik alles terug kunnen vinden. Hoe het mogelijk is dat deze ene dwarsligger onvindbaar is gebleven weet ik niet, dus morgen een nieuwe runner op de kop zien te tikken.

Wiebelend op de toch al gammele ladder, midden in de nacht wanhopig kijkend en worstelend met gordijnrails die tegenstrijdig zijn, hoe haal ik het in mijn hoofd. In plaats van gewoon zonder gordijnen te gaan slapen, sta ik met de hamer rustig om één uur in de nacht te timmeren. Uiteindelijk na anderhalf uur worstelen en op één runner na, hangen de rails. Maar als je vraagt of het betrouwbaar is, moet ik zeggen ‘nee.’ Toch kijk ik vol trots vanuit mijn bed even omhoog terwijl ik dit zit te schrijven. Als vrouw Van 70 heb ik het toch maar geflikt, vind je niet?

Maar……, een ongeluk gebeurt nooit alleen. In bed kruipend zet ik mijn kleine computer aan, want dit verhaal moet natuurlijk op het blog. Hij is weken niet gebruikt, dus eerst de stroom er op. Het gaat opnieuw verkeerd. In mijn hele slaapkamer is maar 1 stopcontact en dat zit ook nog bij de deur. Hoe komen ze er toch op. Je bed staat tegen de muur ertegenover, dus ligt er langs alle muren een losse verlengkabel tot onder mijn bed. Hij heeft maar vier ingangen en dat is niet genoeg voor bedlampjes, telefoon, een wekker en ook nog de computer. Om niet steeds onder mijn bed te moeten kruipen heb ik voor de computer een verlengsnoer op het nachtkastje aangesloten. Op zich rommelig maar ach, ik slaap toch alleen. Maar als je voor je in bed stapt eerst het snoer van de computer in de verlengkabel hebt gestopt kun je op je vingers natellen wat er gebeurt. Zonder opletten en kijken duik ik mijn bed in en trek alles van het nachtkastje. Waarom valt alles toch altijd naar beneden en nooit eens voor het gemak omhoog. Weer mijn bed uit. De fles met water en de telefoon onder het bed uitgevist. Lamp en wekker weer een fatsoenlijk plekje gegeven en eindelijk komt er even rust om te schrijven. Inmiddels is het half drie in de nacht geworden. Tijd om te gaan slapen. ‘Welterusten en gezond weer op’, zou Sonja zeggen. U weet wel wie ik bedoel, want ja, haar  achternaam ben ik even vergeten. Dat mag op mijn leeftijd, vind je niet?

 

Twijfelt u ook altijd aan uzelf?

Dit verhaal vond ik nog op in een map op mijn andere computer. Gewoon vergeten op het blog te zetten. Gebeurde dit zomaar? Het is op 22-06-2012 geschreven en als ik nu terugkijk op het afgelopen half jaar, dan zie ik duidelijk hoe ik ben gegroeid. Lees en vergelijk. Ook u krijgt dagelijks de kans te groeien en bloeien

Kent u dat nu ook? Twijfelen aan jezelf, aan je besluiten, soms zelfs zo ver gaand dat je alles weer herroept uit angst ten onder te gaan aan je eigen moed om in eerste instantie een dergelijk besluit te nemen. Het onderwerp doet er op dat moment niet toe. Het gebeurt bij vrijwel bij alle grote besluiten. Soms vraag ik mezelf af hoe ik überhaupt de moed had een dergelijk besluit te nemen. Over al die grote en kleine dingen, die zo heel belangrijk zijn voor mezelf twijfel ik dagen, weken, soms zelfs maanden. Tot grote ergernis van mezelf. Tot verbazing van anderen. Ik ben toch zo zelfverzekerd? Althans dat straal ik wel uit. Niermand beseft dat ik best een angsthaas ben en bang voor de gevolgen die soms niet te overzien zijn. In mijn hart weet ik dat de dingen die ik besloten heb, goed zijn. Echter gevoel en verstand zijn twee totaal verschillende zaken en regelmatig in gevecht met elkaar. Het zijn net twee kleine kinderen die steeds weer botsen en kibbelen en vallen over elke kleinigheid. Voor beide argumenten van elke zaak is veel te zeggen, maar kloppen? Ho maar. Er klopt niets van.

Heb ik er 25 jaar over gedaan om mijn wens te vervullen en te besluiten naar Santiago te fietsen, nu stak een nieuw dilemma zijn kop op. Vierduizend foto”s had ik onderweg gemaakt, van heel mooi tot wegwerpartikel. Heel kritisch ben ik van elke fietsdag de foto’s aan het doorspitten. Zoek de mooiste uit, bewerk ze en zet ze weer aan de kant. Welke is mooier? Dan is het deze, dan weer die. Dat was in het begin, toen ik wist dat ik per……………… oktober mijn eerste fototentoonstelling zou krijgen. Nu zit ik in de periode van uitstellen. Ik heb toch nog ruim drie maanden. Mijn hart weet dat het snel om is en ik toch echt serieus de tijd moet gaan nemen om verder te gaan. Er moet van de foto’s en teksten ook een boekje worden gemaakt. De lijsten zijn bij de fotobond gereserveerd, maar alle paspertou’s moeten nog op maat gemaakt worden.

Dan de volgende twijfel. De opening kon in mijn gevoel door niemand anders gebeuren dan door onze eigen burgemeester. Wie het blog Santiago op de elektrische fiets heeft gevolgd, weet dat ook mijn burgemeester van Landgraaf zo hard heeft meegewerkt om deze fiets door de kerk erkend te krijgen. Door mijn vechtlust en behulp van de krant, de TV, het Genootschap St. Jacob, vooral André Brouwer, de conferentie van bisschoppen en de burgemeester van Landgraaf hebben we het samen voor elkaar gekregen dat een onrecht de wereld werd uitgeholpen. Veel schouders hebben bijgedragen dat de elektrische fiets werd erkend als officieel vervoermiddel. Een regiem van 2000 jaar kerk hebben we samen van mening doen veranderen. De samenwerking was geweldig.

De fototentoonstelling. Voor mij stond één ding als een paal boven water. Onze eigen burgemeester wilde ik vragen om de tentoonstelling te openen. De secretaresse heb ik vorig jaar al gebeld, zodra ik de datum van de tentoonstelling wist. Ik was de eerste afspraak in het boek van 2012. De toestemming van de burgemeester kwam al binnen een paar dagen. Geweldig aan de ene kant maar een kleine domper waren de woorden. Het gaat zeker door, alleen als er een calamiteit tussen komt en de burgemeester ergens anders noodzakelijk aanwezig moet zijn, maakt dat ik weer twijfel. Je kent dat vast wel. Komt hij wel, komt hij niet? Mijn twijfel kan alles kapot maken, dus heb ik alle engelen maar aangeroepen dat zij helpen dat er niets tussen komt en ik mijn twijfels los kan laten. Overtuigd dat mijn tentoonstelling het waard is om door hem te worden geopend.

. 

Ook voor het voorwoord en ter introductie van de burgemeester heb ik al iemand in gedachten. De man die mij gestimuleerd heeft om door te gaan met schrijven. Hij is journalist, weet alles van schrijven. Op dit moment weet hij het nog niet eens, het is half drie in de nacht, terwijl ik mijn verhaal zit te schrijven. Maar tegelijkertijd met mijn verhaal gaat de mail naar hem, die mij de moed gaf door te gaan met schrijven. Zijn humor en visie zijn voor mij net zo belangrijk als al die mensen die hebben bijgedragen om deze reis naar Santiago waar te maken. De tentoonstelling is niet alleen ter eer en glorie van de prestatie die is geleverd op mijn 69^e jaar, maar ook als dank voor al die mensen die mij hebben gesteund en gesponsord.

Die kan, mag en wil ik niet in de steek laten met mijn twijfels. Die verdienen het dat ik het beste neerzet wat ik kan. Het is opnieuw een levensles. Vertrouwen op mezelf. Ik straal het wel uit, nu mag ik het waar maken. Want achter al die foto’s staan ook weer de mensen die mij de kneepjes van het fotograferen hebben bijgebracht. Die mij bij elke foto, die wij op elke fotoavond laten zien, stimuleren om de volgende foto nog beter te maken. Elke dag leer ik bij. Ik weet wat ik kan en toch????

Als wij als mens veel meer in onszelf zouden geloven zouden we vast veel meer presteren, denk ik wel. Verstand en gevoel dat steeds weer botst met elkaar, geven twijfels en door die twijfel maken we vaak meer kapot dan goed. Lasten we dingen achterwege, terwijl we weten dat we het wel kunnen. Het komt niet alleen voor in de3ze generatie, maar werkt al eeuwen door van generatie op generatie. Hoeveel ouders zeggen uit bezorgdheid al heel vroeg, dat kun je niet, terwijl we niet eens de kans kregen om het te proberen. Daar plukken we later de nare vruchten van. Het spreekwoord zegt wel: ‘kan niet is dood”, maar tegelijkertijd wordt ons vaker in het leven gezegd dat we iets niet kunnen dan wel. Ik heb heel veel in mijn leven gedaan. Er waren veel dingen bij dat ik verwonderd stond van mezelf dat ik het had durven doen en dat er ook iets positiefs uitkwam. Ook moest ik op zeker moment erkennen dat er zaken waren die net te hoog waren gegrepen. Op het moment dat je durft te erkennen dat je iets niet kunt, weet je dat je wel alles hebt gedaan om het te ontdekken.

Er zijn in mijn leven veel dingen geweest, waarvan ik geen notie had of ik het kon. Waar ik soms dagen, weken of maanden over twijfelde, maar toch doorzette omdat ik uit wilde vinden wie gelijk had. Mijn verstand of mijn gevoel. Voor mijn gevoel ben ik nu minder bang. In negenennegentig gevallen heeft het gelijk gehad, in een enkel geval had het ongelijk. Eigenlijk wist mijn gevoel dat wel, maar het eigenwijze verstand wist het dan veel beter en ging er tegenin. Ik hou me dus maar bij het gevoel, welke zei dat de tentoonstelling er nu moest komen, bijna anderhalf jaar later na de fietstocht. Het is nu een kwestie van even de schouders er onder zetten. Niet meer twijfelen aan mezelf en mijn inzichten. Ik heb mijn beste krachten gegeven aan de fietstocht en nu aan de fototentoonstelling. Het schrijven, nu op dit moment midden in de nacht, heeft mijn twijfels weggenomen. Ik ben er weer, wetende dat ik het kan. ’s Nachts komen meestal de spoken boven die jouw mening doen wankelen. Die honderd keer je de grond in duwen door te zeggen’ kun je dat wel’. Door het even duidelijk op papier te zetten weet ik het weer; ’ja, ik kan het’. Dit duwtje in de rug had ik net even nodig. Dus mocht ook jij twijfelen over je eigen besluiten, met je gevoel genomen, sta dan op. Pak pen en papier en zet neer dat jij het verdiend om jouw besluit waar ter maken. Je zult zien dat je zelfvertrouwen gelijk weer uit zijn bed komt en zegt; ja, ik kan het, ik wil het, ik doe het.