Oordeel, vooroordeel en veroordeeld worden om een gebrek, een ziekte, kleding, ons uiterlijk etc.

Dagelijks gebeurt het om ons heen in kleine en grote zaken. We oordelen en veroordelen alles en iedereen om ons heen. Het begint met hele kleine dingen, waarvan wij als mens niet eens in de gaten hebben dat we een oordeel uitspreken. Een voorbeeld is: ik zie iemand op straat lopen of op de dansvloer die kleding aan heeft welke echt niet staat, dan geef je eigenlijk al een oordeel. Zonder erbij na te denken dat het de smaak van de ander is die beslist niet de jouwe hoeft te zijn. Of die persoon heeft geen feeling om de juiste kleding te kopen en laat zich door anderen van alles aanprijzen.  Durft misschien geen nee te zeggen tegen de mening van een verkoopster. Zelfs al heb ik gelijk, het blijft een oordeel. Het is een pinut, maar toch? Hier beginnen wél de eerste oordelen en veroordelingen mee.

Oordelen en veroordelen, je krijgt het met de paplepel ingegoten.  Al heel jong ervaar je: “blijf weg van die mensen, hun huis ziet er zo vies uit. Zij wast haar ramen niet of het stoepje is vuil wordt niet geveegd. Daar is het niet pluis in huis, die mensen deugen niet. Duizenden oordelen over mensen die wij niet eens persoonlijk kennen. De een doet er nauwelijks aan mee, de ander kletst de hele dag zonder nadenken door, zonder in eigen straatje te kijken. Echter het is ook veel dichterbij dan we soms vermoeden. Ik ben een tijd omgegaan met een groep dames. Zodra je binnenkwam was het één moment stilte, daarna begon het gekwetter opnieuw. Over iedereen viel iets te zeggen, en je wist dat zodra jij de deur achter je dichttrok, jij het doelwit was. Herkent u dat ook om u heen? Ik wel, omdat heel af en toe ik mezelf er ook aan heb bezondigd als ik mij mee liet trekken in het gesprek. Andere keren had ik de moed om te zeggen dat ze moesten stoppen Ik het ook niet leuk vond dat ze over mij aan het oordelen waren. Weer andere keren liet in het langs me heen gaan om er niet mee geconfronteerd te worden. Vaak waren het goedbedoelde roddels en oordelen, andere keren juist zwaarbeladen.

Over het algemeen heb ik geen oordeel en veroordeel niet, maar soms verval ook ik in deze fout. Ik vind heel vervelend dat anderen mij veroordelen, zonder mij zelf te kennen. Ik bestraf mezelf na mijn oordeel met een hele dikke vier en vraag inwendig excuus. Vraag daarnaast aan mezelf waar ik het recht vandaan haal om over die ander een oordeel te geven, zonder erbij na te denken dat die ander het voelt, er pijn en verdriet van heeft. Het gaat toch om de persoon die hij of zij is en het karakter?  We zijn allemaal mensen met fouten en gebreken. Volgens mijn idee heb ik er misschien meer dan enig ander en dat is waarom ik verder in wil kijken. Wil zien wie die ander is en zelfs dan nog geen oordeel geven. Tegen de tijd dat ik echt zó ver ben heb ik mijn eigen ego losgelaten. Die dag is hopelijk niet meer ver weg.

Is het bijvoorbeeld mijn fout dat ik een stukje borderline heb? Ben ik daarom ineens minder waard nu de mensen het weten, dan voor die tijd toen nauwelijks iemand hiervan wist? Nee hoor, ik ben nog steeds dezelfde mens met een warm karakter en behulpzaam voor iedereen. Met een open eerlijke blik. Met een eigen mening en af en toe een grote mond die verteld hoe zij het voelt of ergens over denkt. Je weet wat je aan me hebt. Dat komt best weleens hard aan, want ik ben heus niet altijd even tactisch. Dat hoort bij mijn westerse mentaliteit. Daarentegen verpakken bijvoorbeeld Limburgers alles via een omweg, waar ik geen raad mee weet. Zijn zij daarom minder dan ik of ben ik minder dan zij? Nee, we zijn allebei anders opgevoed in een ander deel van ons land, waar onze achtergrond een grote rol in speelt. Ik heb de visie dat wie altijd mijn vriend of vriendin is geweest, mij nooit zal laten vallen nu zij weten van mijn borderline. En diegene die er nu wel moeite mee krijgen, waren dus geen echte vrienden, dus kost het geen moeite meer om los te laten. Dat heb ik in die vier jaar zware therapie geleerd. Ik kan ermee leven en omgaan. Mijn werkelijke vrienden ook. Is dat geen echt cadeautje?

Het grappige is dat mijn ex mij nu verwijt dat er niet te leven viel met een Borderliner. Wat gek na 7½ jaar dit te horen! Ik ben het die is weggaan en niet hij. Dus viel dat leven met mij best mee. Zeker voor alleen maar een gezelschapsdame. Natuurlijk, ik had tot ik aan mijn therapie begon, een aantal zelfmoordpogingen gedaan. Ik had af en toe woedeaanvallen bij en aanvallen van onrecht wat ik voelde. Ik ben een vogel die je niet in een kooitje op moet sluiten, maar die ruimte nodig heeft om te vliegen. Maar nooit ben ik één ogenblik op de gedachte gekomen om mezelf te snijden of psychotisch te worden. Ben ik nu ineens een slechter mens? Welnee, hoe kom je erbij. Dat is het oordeel van de ander en wie dat oordeel heeft en wil handhaven hoort niet bij mij en mijn vriendenkring.

Dan zijn er de mensen met een handicap, in de rolstoel of spastisch. Manisch depressief, altijd negatief denkende mensen, autistisch, noem maar op. Zijn zij minder dan jij of ik? Zijn zij foute mensen? Nee, alleen maar anders denkend en voelend. Moeilijk voor zichzelf en soms voor hun omgeving. Maar toch geeft het ons geen recht om te oordelen of te veroordelen over wie zij zijn. Is het fout als jij een inzinking hebt gekregen, overspannen bent geraakt of een burnout hebt gekregen, waardoor je langere tijd niet kon werken? Toch, als het langer gaat duren dan geplant en jouw collega’s een zwaardere druk over zich heen krijgen, omdat zij jouw werk moeten doen, wordt er aangedrongen om sneller terug te komen. De maatschappij brengt het met zich mee. Oorzaak en gevolg, een tweede inzinking misschien. Er zijn duizend en één dingen te bedenken waardoor mensen buitengesloten worden in en door onze maatschappij door oordeel of vooroordeel.

Wij worden in de veelal opgevoed met plaatjes. Die past in dit hokje, die ander in dat hokje. Ikzelf pas nergens in, in welk hokje dan ook. Toch liet ik mij 7½ jaar in een hokje opsluiten,. Veel te klein en veel te smal voor mij. Daar heeft geen ander schuld aan dan ikzelf. Het was mijn eigen keuze. Ik kon niet vliegen, werd vleugellam. Mijn creativiteit verdween steeds meer en pas toen mijn deurtje door mezelf werd opengemaakt, sprong ik voorzichtig naar buiten. Liep een paar stapjes. Voorzichtig spreidde ik mijn vleugels uit. Zij zijn lang niet gebruikt, dus viel ik weer naar beneden. Ik bleef oefenen en kwam steeds een stukje verder neer. Tot op een dag ik weer kon vliegen na lange, lange tijd. Nu spreid ik mijn vleugels wijd uit, laat me dragen door de wind en adem met volle teugen tot mijn borst opzwelt van plezier. Vrij, ik ben vrij! Mijn oordelen, vooroordelen en de neiging tot veroordelen zijn verdwenen. Ik weet hoe ik mezelf vleugellam liet maken, maar ik weet ook dat dit nooit meer in mijn leven mag gebeuren. Niet door macht, niet door overheersing om mij in die kooi te laten stoppen, niet door oordelen en veroordeling van anderen. Ik ben vrij om het luchtruim te kiezen en te kijken waar ik terecht kom.

Voor diegene die zich hierin herkennen kan ik alleen maar zeggen, open je deurtje, meer hoef je niet te doen. Maak ruimte in jezelf en daarbuiten en kies voor altijd voor lucht, licht en ruimte Voor vrijheid. Oordeel en veroordeel niet, wat jij ook niet wilt dat jou geschied. Maus

Volledigheidshalve volgt hieronder nog het ideaal van de Universele Witte Broederschap
Het hart zo zuiver als kristal
Het verstand zo schitterend als de zon
De ziel zo wijds als het heelal
De geest zo machtig als God en èèn met God

Een enkel verhaal, zoals dit, is het waard om op beide blogs geplaatst te worden. Ieder heeft zijn/haar eigen lezerspubliek. Zie: http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.com/

Reacties van anderen, Hyves en Faceboek.

 Vandaag heb ik nog een mooie tekst overgetypt want in wezen zijn we paradijsvogels die hun  leven op hun manier gestalte  geven Pas geleden heb ik de course in miracles gevolgd en op die manier omgaan met elkaar is gewoonweg  prachtig . www.elsthissen.nl Jij hebt de innerlijke reis willen maken en dat vereist moed , durf , je bent  gewoon  een sterke vrouw , die nadat haar wereld is ingestort , weer overeind krabbelt en doorgaat en dan leer je je innerlijke kracht pas echt kennen .Uiteindelijk kun je deze man bedanken dat hij was wie hij was , want juist daardoor kon je weg bij hem en terug bij jezelf komen . Als vrouwen de eerste stap zetten voelen ze zich meestal in hun kruis getast , en dat heeft gewoon met ego te maken ....  Als je eens heel veel tijd over hebt Maus zou je de teksten eens kunnen lezen en weet je gelijk waarom mensen soms zo'n zware lessen nodig hebben in hun leven ... Voor mij was het in elk geval  een oogopener ... Trouwens vanmorgen nog bij wikipedia gelezen dat borderline een verkeerde benaming schijnt te zijn ...en ik durf deze etiketjes   echt te betwijfelen ....We zijn gewoon  hooggevoelig , soms hoogbegaafd en  zeer zeker multifunktioneel en daarmee kunnen ze slecht uit hun voeten...Encaustic is een methode waarbij je kleine wascoblokjes over een lauwwarm reisstrijkijzer haalt , dan vallen er druppels op de kaart en strijk je er met het ijzer overheen en klaar is kees . Een prachtige methode waar heel vaak verborgen boodschappen uitkomen...En anders gewoon eens encaustic intypen... Ellie

Hé wat lief om dat op je blog te zetten . Maar jazeker , je mag er gerust Ellie bij zetten hoor. Ja mensen  doen dit heel gauw, iedereen in een hokje plaatsen, maar zoals je t.z.t. zult lezen in de tekst  van kinderen  weten we waar het vandaan komt, want je krijgt het  gewoon met de paplepel ingegoten... , ook ik heb me daar heus wel in het verleden  schuldig aan gemaakt hoor totdat we inderdaad  beter weten ... gaande de weg bewust worden van heel veel ..... we raken niet uitgeleerd in deze. 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Lieve Maus,

Wat heerlijk dat je bevrijd bent na 7 1/2 jaar relatie die je eigenlijk niet accepteerd zoals je bent.

Trouwens een fijn verhaal over wel/niet oordelen. Ben met je eens dat mensen dat te snel doen, maar ik vind niets gek/raar. Want wie bepaalt wat gek of raar is, dat is heel subjectief. Ik ben zelf ook een beetje prettig gestoord, maar daarom zo fijn dat ik mag zijn wie ik ben. Heel wat anders dan mijn ex. Die mijn spontaniteit de grond in stampte.

Geniet met waar je mee bezig bent en geloof in jezelf.

Liefs Joke 

Gidsen – Meesters - Helpers en Engelen

Zonder dat wij het beseffen worden wij dagelijks geholpen door gidsen, meesters, engelen en helpers. Zij fluisteren ons de goede dingen in de oren. Nu luisteren wij niet altijd naar hen of naar onze intuitie. Soms vraag ik mij af of ze beiden één zijn. Al deze helpers willen ons sterk maken, leiden en behoeden voor gevaren. Natuurlijk hebben wij als mens een sterke eigen wil en een keuzemogelijkheid. Reden genoeg om af en toe heel eigenwijs onze eigen weg te lopen. Zelfs als een stemmetje van binnen zegt; ‘doe het niet, loop rechtdoor of pak vandaag de auto in plaats van de fiets, ik noem maar iets, gaan we vaak aan voorbij. Als mens twijfelde ik ook aan mezelf, dus waarom dan ineens luisteren naar dat strenge of liefdevolle stemmetje in mezelf. Het klopt, af en toe klinkt het stemmetje zelfs streng, vooral als het dringend is. Ik luisterde niet naar het stemmetje dat zei toen ik mijn ex leerde kennen: “Blijf weg bij die man Maus, je krijgt er veel verdriet door. Maar denk je dat ik luisterde? Welnee, ik werd op slag verliefd, alleen al bij het zien van hem en vergat alle stemmetjes van de wereld, die in mijn oren fluisterden wat ik beter niet kon doen, verliefd worden. Het was al gebeurd, geschiedenis werd geschreven.

Ik was acht jaar alleen en had zo vaak om een man gebeden die bij mij paste. Hij kwam binnen en ik was verkocht. Menig keer in die jaren heb ik mezelf herinnerd aan dat stemmetje en vele andere stemmetjes die mij influisterden om weg te gaan. Stemmetjes van helpers, gidsen, engelen of meesters. Allen hebben een functie in ons leven. Soms zit er een engel op mijn voeteneind. Nu ook. Zij knikt goedkeurend naar me, om reden van het onderwerp waarover ik schrijf. Zij was er ook maandagnacht toen ik mijn eerste uittreding had van twee seconden. Het was floep uit mijn lichaam en floep weer er in. Soms denk ik wel, was het wel zo? Zo snel ging het. Aan mijn voeteneinde zit mijn lieverd hard ja te knikken. Zij was erbij krijg ik door, om mij te beschermen tijdens deze korte ervaring.

Gidsen, meesters, helpers en engelen, zij zijn dagelijks om ons heen. Helpen waar zij kunnen en zouden zo graag met ons werken. Ons probleem is dat wij lang niet altijd in staat zijn om ze te ontvangen. Zelfs ik heb er ook vaker moeite mee. Pas sinds kort zie ik mijn gids of beschermengel, hoe je het ook noemen wilt, op mijn voeteneind zitten. Lang niet altijd hoor. Ik heb geleerd om mij open te stellen, maar hoe weet ik nu of ik alles van haar kan ontvangen, zul je denken? Mag ik eerlijk zeggen dat ik het niet weet. Ik hoop dat ik zoveel geleerd heb uit de afgelopen 7½ jaar, dat ik de moed heb om te luisteren. Gebruik van hen leer te maken op de goede manier. Want onze ziel, ons gevoel, ons weten of hoe jij het ook mag noemen kent de weg die wij ooit besloten hebben te gaan. Wij hoeven geen omwegen te maken om zware lessen te leren. Maar ja, dan moet je wel leren luisteren naar je gevoel en naar je helpers.

Onze weg is soms zwaar, bijna niet te dragen en ik ken geen mens die het kruis niet op zijn nek heeft gekregen. Jezus, heeft het zwaarste deel gedragen, maar wij mensen moeten ook zelf ons deel dragen. Het deel wat wij zelf meetorsen kan ondraaglijk zijn. Het verlies van een geliefde, van je kind is haast niet te dragen. Het snijdt door je ziel, je leven lang. Wij kunnen er niet blij mee zijn dat zij naar de andere wereld worden geroepen. Toch zouden wij, net als vele volkeren, juist wel blij en dankbaar moeten zijn. In die wereld waar zij en ook wij ooit naar toe gaan heerst alleen maar liefde en goedheid. Hier op aarde is in veel gevallen het tegenovergestelde.

Wij mensen, ik sluit mezelf echt niet uit, vinden het belangrijk om een fijn en mooi ingericht huis te hebben. Wij houden van luxe, de een wat meer, de ander minder. Wij willen reisjes maken, ver of dichtbij. Met de fiets, het vliegtuig of met de auto, het doet er niet toe, als we maar mogen genieten. Met dit alles is niets mis. Ik heb twee hobby’s, fietsen en fotograferen, maar beiden kosten geld. Onderweg wil je graag eens op een terrasje zitten. Ook fotograferen kost geld, al is dat minder dan vroeger. Nu gaat het alleen om een camera met toebehoren. Vroeger kwamen daar nog de rolletjes en het afdrukken bij. Zo heeft ieder mens wel iets wat hij wenst. Verbijsteren en vernederend vind ik het dat mensen in ons land naar de voedsel- bank moeten. Zij hebben geen geld voor een hobby. Vaker zelfs geen geld voor een kaarsje in huis. Een kaarsje voor de gezelligheid, of om bij een geliefde te zetten die is overgegaan. Hebben zij dan werkelijk ooit gekozen voor deze weg van armoede? Weet je, ook ik heb hier geen antwoord op. Er zijn prachtige boekjes die je leren dat al je wensen worden vervuld als je je gedrag en denken verandert. Ik heb er meerdere gelezen en ik moet zeggen dat als ik werkelijk voor een wens ga zitten dan lukt het ook. Ik heb ontdekt dat ik mijn wensen niet altijd duidelijk genoeg heb gemaakt. Ik zal een voorbeeld geven.

Vorig jaar kocht ik een autootje. Het was ruim tien jaar oud. Ik had er lang voor moeten sparen en met wat geld van verjaardagen of andere gelegenheden ging ik op zoek. Ik had aan mijn helpers en God gevraagd of zij mij wilden helpen met het vinden van een mooi autootje, liefst in een groene kleur die ik zo mooi vond. Ik vergat er wel bij te vermelden dat hij motorisch piekfijn in orde moest zijn. Mijn lieve gids aan het voeteneind begint te lachen en zegt: “je was weer ongeduldig en wachtte niet tot jij het juiste autootje kreeg met de groene kleur.” Een beetje zuur zeg ik tegen haar, zei is mijn geweten, dat ze niet moet lachen, het was om te huilen. Na drie weken zoeken liep ik bij een garage om de hoek tegen een mooi wijnrood Opeltje aan, een kleur die ik niet had gevraagd. Ik twijfelde, of het wel de bedoeling was dat dit autootje het moest worden. Hij had wel de juiste prijs die ik kon betalen. Een hoge instap gemaakt voor dametjes op leeftijd, zoals ik. Dat klinkt wel oud, vind je niet? Maar ja, ik ben wel 70, al voel ik dat alleen maar in mijn botten en rug en niet in mijn hoofd. Want dat wil nog van alles ondernemen. Mijn schoonzoon maakte samen met mij een proefrit. Wij ontdekten wel een en ander wat niet helemaal in orde was, maar dat werd gemaakt. Ook het keuren werd geregeld, niet zeggende dat zij dat zelf deden. Mijn schoonzoon vroeg of er geen stuurbekrachtiger in de auto zat. Die zat er niet in, werd gezegd. Ik zal de details besparen. Het begon met de versnellingsbak en eindigde nog net niet op de sloop. Het autootje had nooit goedgekeurd mogen worden, omdat de stuurbekrachtiger er wel in zat, maar kapot was. Zij hadden deze auto nooit mogen verkopen en hebben dit moedwillig verzwegen. En dat binnen 9 maanden. Kunt u zich voorstellen hoe hoog de tranen zaten, hoe boos en ontredderd ik mij voelde. De garagehouder lachte alleen maar toen wij verhaal kwamen halen. Bood 200 euro schadevergoeding aan en liet mij met alle ellende zitten. Uiteindelijk ontving ik nog iets terug van iemand die hem zelf kon maken. Achteraf is hij er achter gekomen dat een versnellingsbak van dit type opel praktisch niet meer te krijgen is. Hij blijft optimistisch en ik hoop alleen maar dat zijn helpers en engeltjes hem bij het zoeken helpen, zodat hij er weer op kan verdienen. Hij hielp mij, nu heeft hij even hulp nodig. U ziet, mijn wens kwam uit, alleen moest ik leren om wensen nog beter te formuleren. Voor elk mens zijn wensen mogelijk om waar te maken.

Toch blijf ik als mens ook met vragen zitten. U ook? Vragen zoals waarom is er nog zoveel armoede om ons heen? Waarom heeft macht zoveel invloed dat er oorlogen door ontstaan? Waarom kan het in die Andere, zo liefdevolle wereld om ons heen, waar onze geliefden naar toe gaan wel zo vredig zijn? Waarom zijn wij mensen niet altijd tevreden? Waarom is de een rijk en de ander arm. Het is echt niet zo dat veel rijken niet willen delen, maar je kunt de hele wereld niet in je armen nemen om te delen. Duizend vragen waar ik geen antwoord op weet en toch zo graag zou willen hebben. Zou ik ook een steentje bij kunnen dragen, vraag ik aan mezelf. Ik weet het niet. Iedere bedelaar geef ik wat, ook al is het mijn laatste cent. Ook al oordelen anderen dat ik gek ben omdat het toch opgaat aan drugs of drank. Maar is het aan mij te oordelen waaraan hij het besteedt? Met mijn AOW en dat hele minimale pensioentje heb ik het nog altijd beter. Ik hoef niet in het bos te slapen of onder een brug. Ik heb een huisje, mijn hobby’s en mijn fiets om van te genieten. Ik heb mijn bossen, de zee en het land. De vogels in mijn tuin die straks samen met hun jongen hun lied voor mij zingen uit dankbaarheid dat ze dagelijks te eten krijgen. Ik heb niet te klagen, want alles wat ik nodig heb is aanwezig. Ik heb iedere dag mijn boterham, warm eten minder, maar dat is omdat ik nauwelijks voor mezelf kook. Ik heb alles wat nodig is om te kunnen leven en daar ben ik God, mijn engelen, helpers en gidsen dankbaar voor. Dankbaar ben ik voor mijn gids, die mij misschien wel helpt mijn verhalen te schrijven. Mijn aangetrouwde neef, een geweldig journalist, heeft mij net bevestigd dat ik door moet gaan met schrijven. Ik ben er trots op, maar weet ook dat als ik de onderwerpen en de woorden niet krijg aangereikt, ik er misschien niets van terecht breng. Opnieuw een punt om dankbaar voor te zijn. Ik tel opnieuw mijn zegeningen. Ik verloor een geliefde en kreeg er een schrijftalent voor terug. En een nieuwe liefde? Ook die komt weer op mijn weg, daar geloof ik heilig in. Rond vier uur vannacht werd ik wakker en schreef mijn verhaal. Het is inmiddels half zes, ik draai me tevreden om, om nog lekker een uurtje zonder piekeren te gaan slapen. Ik hoef niet meer te denken aan wat was, zie mijn verhalen op levensverhalen van jou en mij, ik kijk nu alleen vooruit, naar alles wat komen gaat en probeer voortaan beter te luisteren naar allen om mij heen die proberen mij op de rechte weg te laten blijven. 7½ Jaar geleden was ik eigenwijs. Ik heb er hopelijk uit geleerd. Maar ja, ik ben een mens van vlees en bloed, soms eigenzinnig en eigenwijs met een eigen wil, die zich heeft voorgenomen nu de weg te bewandelen die zij ooit voor haar geboorte heeft gezien en voor heeft gekozen. U ook? Ik bedank al diegenen om mij heen die mij helpen en hoop dat zij elke dag, elk uur, elke minuut of seconde mijn leven bewaken, voor mij zorgen en mij op het juiste pad houden. Ik wens u een fijn weekend vol liefde geluk en tevreden zijn met uzelf, Maus

PS. Ik had mij nog geen vijf minuten omgedraaid of ik zat alweer achter mijn computertje, rechtop in bed. Mijn gids/engel had ik welterusten gezegd. Terwijl ik dat deed dacht ik, ik ken niet eens haar naam, terwijl we toch al meer dan een maand het bed delen. Zij op het voeteneind, ik aan het hoofdeind zittend of liggend. Op hetzelfde moment klinkt het liedje Leila in mijn hoofd. Ik heb niets met muziek, behalve als ik dans. Dus zit er maar één ding op en te luisteren naar haar stem. Haar naam is Leila. Ze knikt goedkeurend en ik kan eindelijk om kwart voor zes in de morgen weer gaan slapen.


Reacties van Hyves - Faceboek en via de mail
Weer heel mooi geschreven, dank je wel!!!  R.
Respect via Hyves, Irene, Jacqueline W.

Treur niet, wat je verliest komt in een andere vorm bij je terug (Rumi)

Vanmorgen las ik deze dagelijkse gedachte en realiseerde mij dat er meer redenen waren dat ik ben gestopt met mijn relatie. Sinds twee maanden zit ik op de cursus Astral Projection. Krijg oefeningen en leer de geneeswijze AMA DEUS. Wat mijn reactie op deze cursus is ben ik nog uitgebreid aan het beschrijven en komt met de paasdagen op mijn blog te staan. http://uittredingen-astraalreizen-maus.blogspot.com/

Sinds ik de dagelijkse oefeningen doe is het alsof mijn eigenwaarde sterker is geworden. Heb het besef gekregen dat ik voor een ander misschien wel meerwaarde heb dan ik nu waard was in de ogen van gewezen vriend. Bij ons speelde zeker een deel machtsverhoudingen bij. Ik ben nu eenmaal altijd een zelfstandige vrouw geweest met eigen gedachten en ideeën. Dat is natuurlijk ook andersom. Hij kon niet meer geven dan hij bezat, maar ook niet begrijpen dat ik mijn eigen regels had opgebouwd, zoals hij de zijne. Regels kun je samen aanpassen aan elkaar, als de verhoudingen goed zijn, maar soms blijkt met de jaren dat dit niet lukt. Mijn eisen liggen hierin misschien wel veel hoger. Ik vraag Liefde vanuit de ziel. Je mag het iemand niet kwalijk nemen als hij dat niet kan geven, al heb ik dat jarenlang wel gedaan. Ik begrijp nu pas, nadat ik vannacht een les heb geleerd, dat elke vorm van liefde een niveau heeft. Dat soms niet verder kan door rationeel denken.

Het zijn zeker geen verloren jaren geweest, dat heb ik nooit gedacht. Ik heb veel van hem geleerd. Hoe dingen wel kunnen en moeten, maar ook hoe dingen zeker niet moeten zijn. Aan de andere kant zal ik nooit weten of hij dingen van mij heeft willen leren. Liefde geven aan jezelf, je kinderen, familie, aan vrienden bijvoorbeeld en op welk niveau. Want om dat niveau draaide het juist. Echte zielenliefde geven aan de ander is niet moeilijk, maar velen voelen zich dan zo kwetsbaar dat zij niet beseffen dat die kwetsbaarheid niet belangrijk is. Mensen zullen je altijd weten te raken, als ze dat willen, wat je ook doet in je leven. Het gaat hierin om jezelf. Ik heb geleerd te beseffen dat wat ik ook doe in mijn leven, een deel van de mensheid er achter staat, een deel tegen je is en over je praat in negatieve zin en een deel geen mening vormt.

Maar moet ik daarin mee gaan? Of is het goed dat ik nu denk: “dit is mijn mening. Daar mag je tegen zijn, in mee gaan of geen mening over hebben. Alles is goed.” Minder goed is het als de ander kwaadaardig wordt of gaat roddelen. Want roddelen is het kwaadaardigste wat de mens kan doen. Het is iemand neerhalen tot op het bot. Eigenlijk is roddelen niet meer dan afleiding en afstand nemen van je eigen problemen. Het is altijd moeilijk om je eigen complexe karakter eerlijk te beschouwen. Geen mens is daarvan uitgesloten. Sommigen durven het aan om er aan te werken, anderen laten het liever zoals het is.

De uitdrukking ik ben zoals ik ben’, is het makkelijkste om te ontwijken en te kijken naar wat er fout is in jezelf, in een relatie of vriendschap. Geloof me ook ik heb aan dit laatste een tijdje mee gedaan, anders was ik zes jaar geleden al gestopt. Ik ben toen weggelopen om nooit meer terug te gaan, maar mijn liefde was sterker dan mijn kracht om nee te blijven zeggen. Mijn les duurde meer dan zes jaar. Fout? Nee, dat niet. Geen enkele omweg in je leven is fout. Ik had wat langer nodig om mijn lessen te leren. Heb wel altijd gezegd dat er nog iemand in mijn leven zou komen die werkelijk van mij zou houden en daar geloof ik nog steeds in.

Vandaag krijg ik dus de bevestiging van mijn geloof door de dagelijkse gedachte; Treur niet, wat je verliest komt in een andere vorm bij je terug (Rumi). Ik blijf er in geloven en wat je echt tot op je ziel geloofd gebeurt in je leven. Dat heb ik heel vaak ondervonden.

Dit stuk past eigenlijk op beide blogs http://hebjijdatnuook.blogspot.com/ en op http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.com/, dus bij uitzondering staat heb ik het ook op beiden geplaatst, omdat beiden een andere interessekring hebben.

Vervolg vrienden voor het leven deel 2

Een dorp kan wel een stad worden, maar een stad nooit een dorp

Dit verhaal is verplaatst naar Levensverhalen. Klik op http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.com/

Vrienden voor het leven of ieder alleen

In Libelle 47-2011 las ik het volgende stukje onder Pietpraat.

Mijn zoon Lucas (5) Heeft ruzie met zijn vriendje Kenji.

Lucas: “Dan ga je maar naar huis en wil ik je nooit meer zien!”

Kenji kijkt beteutert en zegt: “Maar dan ga ik jou missen en jij mij ook.”

Oh ja, reageert Lucas, “ga maar niet dan”.

Dit verhaal is verplaatst naar het blog http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.com/

Krijgt u ook allemaal mails die geluk brengen? Van Engeltjes en Boeddha’s?



Dagelijks krijg ik mails toegestuurd met de woorden: ‘stuur ze door, zij brengen u geluk’.

Sommigen zelfs met een tijdstip erbij, wanneer dat geluk zal plaatsvinden. Anderen echter met een bedreiging er in. ‘Wanneer deze mail niet wordt doorgestuurd zal ongeluk u achtervolgen’. Vooral dit laatste vind ik een zeer kwalijke zaak. Je bedreigd mensen, omdat ze geen tijd of zin hebben dergelijke mails door te sturen. Uit angst voor die bedreiging worden de mails wel doorgestuurd, zodat er een heel angstcircuit ontstaat. Het klinkt gek, maar een bedreiging heeft een veel grotere invloed op mensen dan men zelf beseft. Ongemerkt blijf je er aan denken. Op het geluksbrengende tijdstip wordt minder gelet. Gebeurt er toevallig iets op of rond een dergelijk tijdstip wat leuk is, dan geloven we dat de mail echte positieve invloed heeft gehad. Erger is het wanneer het met ongeluk heeft te maken wat je is toegewenst, welk net rond zo’n tijdstip gebeurd. Zouden de makers er niet bij nadenken hoe groot hun invloed is bij het sturen van een dergelijke bedreiging. Ik vind het een kleine misdaad, of zie ik het verkeerd?

Zelf ben ik in de loop der jaren op het gebied van mails ontvangen heel kritisch geworden. Ik heb een lijst met vaste vrienden waarvan ik de mails durf te openen. Mails gestuurd door onbekende adressen, lees ik soms door, maar open ik zeker geen bijlage van. Dan heb je mails van onbekende buitenlandse afkomst of namen. Zelfs huwelijksaanzoeken van vrouwen zitten erbij, ik wist niet eens dat ik lesbisch was! Daarbij vraag ik me af hoe komen ze aan mijn mailadres. Via mijn websites misschien? Kan zijn, maar dan ziet men toch dat ik een vrouw ben, of is mijn  foto op de site niet duidelijk genoeg? Ik gooi ze direct in de prullenbak, zijnde ongewenste mail en blokkeer de afzenders onmiddellijk.

Mails kunnen ook allerlei virussen bevatten, waar we niet gediend van zijn. Daarnaast natuurlijk de zogenaamde mails van uw bank. Grappig, ik krijg ze zelfs van banken waar ik niets mee heb. Toch blokkeren zij mijn bankrekening als ik de mail niet open en mijn gegevens niet doorgeef. Levensgevaarlijk natuurlijk. Mijn echte bank zal geen mail sturen, maar alles persoonlijk per post bij me thuis bezorgen.

Wanneer je pas in het computergebeuren thuis komt, weet je al die valkuilen nog niet en velen denken dat dit allemaal normaal is. Het heeft vele angsten, onwetendheid en vooral jaren gekost, voor ik dit alles doorhad. En zelfs nu, na 27 jaar computerervaring stink ik er af en toe nog wel eens in. Herkent u zichzelf hierin, laat het weten. Het geeft anderen weer moed om door te gaan. Stuur een mail naar maus-sturmer@home.nl. Laat ook uw valkuilen weten op computergebeid, zo helpen we elkaar en vooral de nieuwelingen die er nog dagelijks bijkomen in ons ook leuke computerwereldje. Uw artikel of reactie wordt erbij geplaatst met initialen, naam, of zelfs zonder naam, net zo u wilt. Fijn weekeinde allemaal.

Reacties:
gelukkig heb ik dat niet net als stem op mij
ik mijd dan gewoon mensen
vind ik gewoon geen wijze mensen
onvoorwaardelijke liefde en resultaat krijg je vanzelf is MIJN mening
gelukkig mag ieder zelf zijn mening hebben en doen wat hij/zij gewoon wil/kan doen, Hannie (zie Hyves)

Beste Maus, vorige week heb ik een avond gehad over gnostiek, daarbij is het ook noodzakelijk om je zelf te leren kennen, misschien iets voor jou. groeten J.H. PS ik lees je berichtejes aan mij altijd , ook al antwoord ik niet steeds. dus je stuurt het niet voor niets !

Zelfkennis de beste weg naar de verbetering

Wat heb ik vandaag gedaan wat verkeerd was:

Wat heb ik vandaag gedaan wat goed was:

Heb ik iemand gekwetst:

Ben ik in mijn plicht tekort geschoten:

Iedere avond moet ik voor de cursus Uittredingen en Astrale reizen deze vier bovenstaande regels invullen. Evenals mijn hele dag beschrijven, maar dan van de avond terug naar de morgen . De laatste opdracht is niet zo moeilijk, maar de eerste opdracht des te meer. Je moet de dag diep doorkijken en eerlijk zijn tegen jezelf. Je komt ineens tot de ontdekking dat je tussendoor best stekelig kan zijn. Jezelf het predicaat moet geven van onaardig, bits en afstandelijk, als je ergens geen zin in hebt, of iets je niet aan staat. Dat je boos tot woedend kunt worden als je beschuldigd wordt van iets wat niet waar is. Als de ander jouw woorden verdraaid. Of jou uitlokt en jij dan boos wordt, terwijl dat de manier is waarop die ander jou ervan kan beschuldigen dat jij ruzie hebt gemaakt en zelf de handen in onschuld wast. Klinkt het allemaal bekend, of heb ik alleen dit soort fouten?

Soms denk ik dan bij mezelf, waarom doe je zo? Waarom ga je er op in en ben je niet de verstandigste? Waarom laat jij je uit je tent lokken in plaats van de ander te negeren of er om te lachen. Hoewel…, meestal gaat het niet om dingen om over te lachen.

Helaas de hoge en lage drempels in mijn leven, die mijn weg afremmen, maken dat ik geïrriteerd raak. In plaats van die drempels te ontwijken en een andere weg te nemen, zoek ik ze soms zelfs op. Heeft met loslaten te maken. Loslaten van mensen waar ik om geef. Veel of weinig doet er niet toe. Loslaten is het moeilijkste in mijn leven, mijn handicap. Ik hou van mensen en van sommigen extra veel. Mijn probleem is dat ik me liever laat kwetsen en door ga met de oude weg te rijden, in plaats van los te laten en een nieuwe weg te zoeken. Gelukkig ben ik dat wel te weten gekomen van mezelf. Dat maakt nog niet dat ik door deze wetenschap wèl de nieuwe weg insla. Ik leer ermee te leven, dat ik zover nog niet ben. Het leven heeft me geleerd om meer voor mezelf te kiezen en wat afstand te nemen of eerlijk te zeggen, dat we uit elkaar moeten gaan. Dat wil niet altijd zeggen dat dit lukt, want zo werkt het niet. Speciaal wanneer het gaat om iemand die heel dicht bij je staat.

Tijdens die cursus Uittredingen en Astraal reizen krijg ik ook oefeningen waar ik me fijn bij voel. Maar…, ze vereisen heel veel zelfdiscipline en daar ontbreekt het op sommige punten nog wel eens aan. Ook herkenbaar? Toch moet ik eerlijk zeggen dat het mij aardig begint te lukken. De oefeningen vind ik leuk om te doen. De regelmaat probeer ik heel langzaam in mijn hersenpan door te laten dringen, is nodig om te komen waar ik wil zijn.

Uittreden doet een mens iedere nacht, ook al weten velen dat niet. Hoeft ook niet als je er niet in geloofd of geen interesse in hebt. Ik ga daar nu en hier geen uitleg over geven. Daar zijn boeken voor en ik probeer de dingen die ik beleef of ga beleven te beschrijven op mijn blog: http://uittredingen-astraalreizen-maus.blogspot.com/. Op dit moment gebeurt er niet zoveel. Voor mij is het belangrijkste dat het onder begeleiding gebeurt, zodat er geen gekke dingen kunnen gebeuren. Voor zelf te experimenteren sta ik nu niet open. Wie weet als ik meer ervaring heb op dit gebied.

Fijne dag allemaal en kijk ook eens naar de vier schuin geschreven zinnetjes. Je leert jezelf op een andere manier kennen, die heel waardevol is. Belangrijk is hierbij dat je jezelf wilt leren kennen.

Reacties via mail, Hyves en Faceboek:
Van mij psycholoog:
 Dag Maus,

fijn dat het goed met je gaat, dat je je krachtig voelt ondanks hier en daar tegenslag. Op een van je blogs zag ik "zelfkennis de weg naar verbetering" met de 4 vragen. Er mag voor mij nog wel een (positieve) 5e vraag bij, namelijk hoe heb ik vandaag betekenis gehad voor iemand. Je zult zien dat je meer betekent voor anderen dan je van te voren vermoedt, het kan in grote en kleine dingen zitten.

Ga zo door, veel groeten, B. v. R.

 
Hai Maus,

Wat een interessante cursus is dit. Ik weet dat ik ook uittreed want mijn moeder zegt dat ze me regelmatig ziet, zij is ook paranormaal. Ik denk dat dit ook de oorzaak is van mijn diepe slaap de laatste tijd, helaas merk ik er zelf niets van. Toch denk ik dat ik me hier (nog) niet in ga verdiepen, ben nog steeds met reconnectie bezig, heb alleen nog niemand kunnen helpen, althans niet dat het al zichtbaar is. Ik denk dat de Engelen het nu wel afmaken. Liefs, R.

Dit is heel interessant Maus. Dank je wel. Groeten, Wim.

Vincent

Respect van Sybel