Omring je met positieve mensen, negeer de negatieve en wordt gelukkig

Soms lees ik een woord of stukje zin en vanzelf komt er weer een artikeltje naar boven. Vandaag vroeg ik me tijdens een kleine discussie af wat echt diep geluk is? In mijn huwelijk van 33 jaar waren soms negatieve periodes door financiële problemen en 23 jaar ziekte van mijn partner. Echter door onze positieve instelling kwamen we daar altijd weer uit. Ons motto was altijd; als hier een deur sluit, opent zich daar een venster. Ieder huwelijk of relatie kent problemen. Ze hebben met financiën, relatie, kinderen en/of andere zaken te maken. Maar één ding stond bij ons altijd voorop. We konden over alles met elkaar praten en zo de moeilijkheden opruimen die waren ontstaan. Het had met een grote liefde en positieve instelling te maken. Mis je die twee belangrijke zaken tussen twee mensen, dan slijt een relatie en blijft er nog weinig over. Wat is dan nog het raakvlak mag je jezelf afvragen? Ik had eens dat geluk, maar bestaat de mogelijkheid dat geluk nog eens te vinden? Mijn hart zegt ja, maar tot nu toe is dat grote, diepe gevoel van liefde wel geweest, maar ook weer weggeëbt. Toch blijf ik heel positief geloven dat mijn leven anders wordt. Echt geluk heeft niets met geld en goed te maken, maar met een diepe liefde, aandacht voor elkaar, samen over alles mogen praten ook al interesseert het onderwerp de ander minder en vooral ook luisteren. Respect en begrip voor hoe de ander is, voelt en denkt. Is dat eenzijdig, dan verdwijnt een diepe liefde steeds meer naar de oppervlakte. Een plant gaat dood zonder water, zo is het ook in een relatie, het bloedt beetje voor beetje dood als je geen moeite meer doet voor elkaar. Jammer, want elke relatie heeft overlevingskansen, hoe slecht hij op gegeven moment kan zijn. Alleen……., je moet beiden willen en je relatie een kans geven. Bedenk dat, al is er nog maar 10 procent, het kan altijd groeien van 10 naar 80 tot 90 procent. Bereik je samen de 100 procent  dan heb je een lot uit de loterij getrokken. Dan gaat het niet meer om macht, wat in veel huwelijken leidt tot een breuk. Dan gaat het om een echte diepe liefde die geeft, zonder eisen.

© Maus

De tijd vliegt

Het is nog vroeg in de morgen en ik lig met mijn kleine computer op bed een nieuw verhaal te schrijven voor http://hebjijdatnuook.blogspot.com/ Gisteren ging het over oude eiken die moeten verdwijnen ten behoeve van het WK wielrennen 2012. Er is protest ingediend, maar  heeft niet geholpen. Helaas is de sport blijkbaar belangrijker dan onze natuur. Het stuk van vandaag, waar ik nog even mee bezig ben, heeft te maken met de tand des tijds, haasten en tijdgebrek. Geen ruimte meer om ontdekkingsreiziger te zijn. Voorheen schreef ik dit alles eerst op papier, want de beste ideeën komen vroeg in de ochtend of 's nachts. Tegenwoordig heb ik zo'n klein minicomputertje naast mijn bed liggen en kan het gelijk verwerken op mijn blog. Een kleine luxe, cadeau gekregen bij mijn telefoonabonnement. Het heeft zijn beperkingen in GB's, maar is langzamerhand onontbeerlijk geworden voor hetgeen ik hem nodig heb. Ook al ben ik 70, ik ben dol op mijn computer. Bewerk en verwerk mijn duizenden foto’s op mijn site http://www.maus-sturmer.nl/. Speel af en toe een spelletje, zet de kaarsjes op http://members.home.nl/brandeenkaarsje/  en http://members.home.nl/doeeenwens/. Lees de brieven die de mensen in hun verdriet en vreugde schrijven naar God op http://www.god-ikvraagu.nl/ en tussendoor probeer ik dan nog tijd te vinden voor alle dingen waar ik interesse in heb, zoals wandelen, fietsen en vele andere interesses. Gek hè, maar ik kom dagelijks tijd te kort. 24 uur is veel te kort en naarmate ik ouder word vliegt de tijd voorbij. Gek hé, als je jong bent gaat de tijd te langzaam, als je werkt verlang je naar de tijd van je pensioen en als je dat eenmaal hebt bereikt, verlang je naar meer tijd. Herken jij dat ook? 

Jaag niet als een ijlbode, maar wandel als een ontdekkingsreiziger. (Jean-jacques Rousseau)

Dit zinnetje kreeg ik een paar dagen geleden via de Dagelijkse gedachte toegestuurd. Ons hele leven jagen we achter alles aan. Als je klein bent, wil je snel groot worden. Wanneer je groter wordt ga je meer eisen stellen. Wil je een telefoon, een fiets, bromfiets, auto, computer en andere luxe van deze tijd. Wanneer je nog ouder bent geworden wil je een vaste relatie vinden. Als je die relatie hebt gevonden wil je trouwen of samenwonen, waarbij alles perfect ingericht moet zijn. Deze tijd is een tijd van luxe en totaal anders dan in mijn jeugd. Wij waren blij als we een bed, bankstel, eethoek en uitzet hadden. Voor een TV of wasmachine was geen geld. In de jaren ‘60 verdiende je als hoofd van het gezin gemiddeld 60 tot 100 gulden in de week en dat was een goed salaris.

Nu moet het allemaal perfect in orde zijn en liefst nog een eigen huis erbij. Er is niets mis met al deze wensen, maar het leven stelt steeds meer eisen aan de jeugd van nu. Het geeft ook meer gevaren, al zijn die niet zo zichtbaar. Neem internet. Het is een dankbaar, maar tegelijkertijd ook gevaarlijk medium. Niet alleen kinderen, maar ook ouderen lopen meer gevaar dan ze denken. Het is heerlijk om contact te hebben met anderen, maar zijn die anderen wel die ze voorgeven te zijn? Een paar vrienden van mij hebben via een datingsite een relatie gevonden en zijn er diep gelukkig mee. Veel anderen worden voor de gek gehouden of lopen tegen teleurstellingen aan. We willen zo graag een relatie en een mens hoort ook bij een mens. In wat voor soort relatie ook, het maakt niet uit. Alleen zijn geeft veelal eenzaamheid. Voor die eenzaamheid kan de computer een uitweg zijn door met anderen contact te leggen. Het kan ook maken dat de eenzaamheid er door wordt versterkt.

Toch mis ik dingen die in mijn jeugd van veel meer belang waren. Het was geen tijd van jachten, men had nog tijd voor elkaar. Buren hielpen buren, terwijl velen nu niet eens weten wie hun buurman of vrouw is. Kinderen gingen wekelijks bij ouders op bezoek. Tegenwoordig hebben zij het zo druk dat ouders naar de kinderen toe moeten gaan om ze te zien. In het jonge gezin moeten beiden werken om hun hypotheek en eventuele andere schulden af te lossen. Schulden die eigenlijk veel te hoog zijn. Daarnaast willen zij kinderen, maar ook nog wat tijd voor zichzelf. Maar wat gebeurd er met de kinderen van nu? Ze worden gedropt bij opa en oma of in de creche. Waar is het gezinsleven gebleven? Uit school komend even naar je moeder roepen dat je thuis bent en weer buiten spelen? Spelletjes doen met zijn allen na het eten? Eerlijk is eerlijk het gebeurde bij mij thuis vroeger ook niet, ik was een sleutelkind. Bij mijn vriendinnetjes was dit wèl heel normaal en ik was daar liever dan in ons eigen gezin, waar altijd ruzie en ellende was. Echter dat was voor die tijd een uitzondering, nu is het gewoon dat kinderen aan anderen worden overgelaten. Het is de tand des tijds en het is niet aan mij daar een oordeel over te hebben. Gelukkig maak ik in ons gezin dit nog wel mee. Mijn kleinkinderen komen nog thuis na school, waar moeder thuis is. Maar juist dat is nu uitzondering en geen regel meer. Je kunt niet zeggen dit is goed of slecht. Het zijn keuzes die door de jeugd en ouders van nu wordt gemaakt. Maar het leven is zo jachtig geworden voor ze, dat je je af kan vragen of er nog tijd is voor rust en stilte. Is er nog ruimte om ontdekkingsreiziger te worden of is dat alleen weggelegd voor de uitzondering of voor de ouderen die weer tijd krijgen voor zichzelf nas hun pensionering? Hoewel tijd!!!!

Het gaat niet om de vraag of het oordeel wat goed of niet goed is. Welke tijd beter was, die van vroeger of nu. Het is alleen de vraag hebben wij nog tijd voor elkaar of zijn we zo aan het jagen dat we niet meer tot rust komen. Geen tijd meer hebben voor de leuke dingen, die niet eens altijd veel geld hoeven te kosten. Durven, of nemen we nog de tijd, om in onszelf te kijken wat we eigenlijk van het leven verwachten. Nemen we nog de ruimte om na te denken over wat onze eigenlijke wensen waren en of we de mogelijkheid hebben om ze waar te maken? Het is een tijd van hollen en vliegen. Op je werk en in je vrije tijd. Probeer eens een paar minuten per dag helemaal tijd te nemen voor jezelf en tot rust te komen. Niet opgejaagd te zijn, alleen maar kijken in jezelf. Ontdek wat het werkelijke leven voor jou betekent. Zoek het geluk in jezelf en niet aan de buitenkant. Neem wat tijd en ontdek de ontdekkingsreiziger in jezelf. Begin bij het ontdekken van de kleine wensen die je had of nog steeds hebt en probeer ze te vervullen. Jouw leven wordt er mooier, maar vooral rustiger door.

© Maus

Reactie
Hoy Maus
Ik heb je artikel gelezen, heel herkenbaar. Ik zie mijn ouders 2x per maand omdat ze ver weg wonen EN gescheiden zijn dus elk weekend is al aan hen bijna besteed, maar ik probeer nu ik me beter voel weer doordeweeks te komen zodat onze weekenden niet zo belast zijn voor mijn man. Onze eigen kinderen zien we ook nauwelijks, met feestdagen en verjaardagen (de oudste ook niet want die zit in Australië) en daarnaast zo'n 3x los. Als we ze zien gaan wij naar hen toe, het is niet zo'n probleem maar ik vind het wel jammer dat het zo loopt sinds onze jongste een relatie heeft met iemand uit Drenthe. Ze zit nu het meest daar bij die ouders en wij zien haar daardoor bijna nooit meer. Ik heb daar wel wat van gezegd en toen beloofde ze me dat het in 2012 goedkomt. Nog niets van gemerkt, wij gaan nog steeds naar hen toe en helaas doordeweeks zodat je er niet zo lang kan zitten want de weekenden zijn heilig, of klussen of naar schoonouders toe. Ik hoop en vertrouw erop dat dit allemaal goed komt in de loop van 2012, maar leuk is het niet. Het is al zwaar dat we onze oudste 2 jaar niet zien en als de jongste dan ook bijna niet meer komt doet dat pijn. Ik weet dat het niet aan haar ligt, want zodra ze geen relatie heeft of een relatie heeft die wel naar ons wilt toekomen, dan zien we haar heel vaak. Daarom denk ik ook wel dat dit weer goed komt want zij is niet iemand die haar ouders in de steek laat net zo min als wij dat doen met onze ouders. Sinds vorig jaar heeft Gerard geen ouders meer dus kunnen we nu meer naar mijn ouders toe, want zijn ouders zagen we de laatste jaren vaker omdat ze ziek waren en verzorgt moesten worden wat we met liefde hebben gedaan. Nu zijn de mijne aan de beurt, maar die zijn gelukkig (nog) niet ziek.
R.

Uitspraak c=van de voorzieningenrechter en hoe verder met onze 16 eiken

Geachte dames en heren "supporters"

Ik heb U een slechte mededeling te doen. De mondelinge uitspraak van de voorzieningen rechter van heden middag 13.00 uur was niet gunstig voor ons initiatief.

De rechter oordeelde dat ik wegens het feit dat ik en de mede bezwaarschrift indieners, te ver van de te kappen bomen wonen en omdat we daar geen direct zicht op hebben, geen direct belang bij het wel en wee van deze bomen hebben , daarom is ons bezwaar niet ontvankelijk. Jammer maar al een beetje verwacht, ook jammer dat de rechter verder geen opmerkingen plaatst over de inhoud van het vergunningen proces waar hij tijdens de zitting wel een aantal opmerkingen heeft geplaatst. Deze uitspraak is momdeling ( het dictum ) een schriftelijke versie bereikt mij binnen nu en twee weken.

Wat is er nog meer gebeurd?

In De Limburger heeft René Willems de vinger aan de pols gehouden.
Bij L1 was er een inteview met Ger Houben , dat veel bijval heeft opgeroepen.

De SP fractie heeft een motie willen in brengen , echter op formele gronden ( het issue is "onder de rechter" alsdus de griffier van de gemeente) is die aangehouden tot later datum. De fractie heeft ook het initiatief genomen om de betrokken bomen voor het passerend publiek kenbaar te maken en zo in ieder geval publiciteit te zoeken. Dank daar voor! De Tekst: De weg van de minste weerstand, is ook passend bij de wijze waarop ons college deze zaak tot nu toe heeft behandeld.

Onverwacht werd ik afgelopen maandag toch nog door de gemeente uitgenodigd om mijn bezwaar bij de onafhankelijke commisie bezwaarschriften op 29 Februari, 17.30 uur toe te lichten. Ik ga er van uit dat dit betekent dat ik minimaal de gelegenheid krijg mijn bezwaren daar toe te lichten en dat de commissie een objectieve visie aan B&W zal geven. Vanzelfsprekend kan B&W daarna als nog het oordeel van de voorzieningenrechter overnemen, echter daar kunnen we nu nog wat tegenwicht in aanbrengen.

Ik heb nu rond de 90 e-mails van medestanders ( deze mailing gaat in vier golven de deur uit) zeker 75% is van meer dan één persoon, soms zelf 6, dus 160 personen die mij schriftelijk hebben laten weten dat ze het initiatief steunen. Wil ik in de volgende ronde indruk maken dan heb ik gewoon echt meer steun van de inwoners van Berg en Terblijt en met met name van diegenen die wel een "direct belang" hebben, dus die de eiken zien rollen als ze geveld worden. Dus mijn oproep aan allen, want het is voor onze provicie van belang dat Valkenburg aan de Geul tot in lengte van dagen een aantrekelijke gemeente voor toeristen blijft, en echt gloof mij daar is ons landschap met kop en schouders de aller belangrijkste factor: stuur aan alle bekenden nog een keer een mail over dit initiatief en ik heb maar een tekst nodig:

ik woon (adres) en ben tegen het kappen van de 16 Eiken langs de N590 voor de WK wielrennen 2012. E-mail: 16eiken16@hotmail.nl

Bij voorbaat dank en op naar de laatste kans,

Herman Ahrens

Charitatieve instellingen en de jaarsalarissen van hun directeuren

Binnenkort komen de collectebussen weer bij ons langs. Natuurlijk zijn wij als gulle gevers bereidt om onze beurs te trekken. Maar wordt het geen tijd om eerst eens te kijken wat de dames en heren directeuren van deze instellingen als jaarsalaris verdienen? Via internet gaat er nog steeds een mail rond met naam en toenaam plus de naam van de instelling plus het jaarsalaris. Natuurlijk heeft ieder recht op een goed inkomen met een leidinggevende functie. Daar is niets mis mee. Maar moet het zoveel zijn dat er maar weinig overblijft voor het werkelijke doel. In deze bedragen zitten niet de kosten van hun reizen, leaseauto, telefoon en/of andere voorkomende kosten. Moeten wij blijven geven aan instellingen die zelf weinig bijdragen om hun kosten te verminderen door de jaarsalarissen eens onder de loep te nemen?

Nu is er volgens diverse kranten beloofd, dat de instellingen in 2012 het jaarsalaris van hun directeuren zouden publiceren in hun jaarverslag die digitaal in één overzicht te zien zullen zijn. Mogen wij dan toch echt hopen dat deze salarissen aanzienlijk minder zijn geworden? Mijn mening is: kijk voor u geeft eerst digitaal naar wat de directeur verdient. Is dat naar uw mening redelijk? Ga er wel van uit dat zij ook een stuk verantwoordelijkheid dragen en dat mag navenant betaald worden. Geef dan uw bijdrage voor het eigenlijke doel.

Wilt u zelf nog eens even andere artikelen hierover lezen kijk dan op:
http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Binnenland/article/detail/2912546/2011/09/16/Goede-doelen-zetten-zelf-alle-salarissen-van-directie-online.dhtml
http://www.goededoelenwereld.nl/index.php?id=117&no_cache=1&tx_ttnews%5Btt_news%5D=2064&cHash=100d5a06b4413b1815b3070172cf8c3a
http://www.trouw.nl/tr/nl/4476/Goede-doelen/article/detail/3042667/2011/11/20/Zet-drie-Nederlanders-bij-elkaar-en-je-hebt-een-stichting.dhtml

Valentijnsgedicht

Zeg het verder hoeveel ik van je hou

Zeg het

vertel het aan de wind

hoe mooi ik je vind

Zeg het aan de

zon en maan

dat ik

je nooit meer laat gaan

Zeg het

vertel het aan een ieder

die het horen wil

en luistert naar mijn stem

ik hou van hem

met heel mijn hart

en ziel

Zeg het

fluister het verder

aan bomen en blaren

laat mijn woorden  vliegen

over bergen en dalen

zeg het

dat ik van hem hou

tot op de bodem van mijn ziel

dat ik trouw blijf

tot de dood ons scheidt

vertel het verder

wereldwijd

Laat de vogels zingen

over al die dingen

die ik zeggen wil

vanuit mijn hart en ziel

mijn woorden schieten te kort

tijd is er te weinig

om jou te laten voelen

hoeveel ik van je hou

© Maus Sturmer, Landgraaf 2012

Voorstel Grieken, hun pensioenen en de onze

Hoe is het toch mogelijk dat in het ene land wordt geleefd in luxe, zonder al teveel belasting te betalen en wij daarvoor als burger van andere Europese landen daar nu voor moeten bloeden? Aan alle kanten ontduiken de Grieken hun belastingen. Hebben in al die jaren niet één belastingcent bijgedragen op hun huizen, althans niemand inde die belasting bij ze, terwijl wij ons scheel betalen om de gemeentekas te spekken.

Onze pensioenen worden gekort, echter de Griekse regering bezuinigd liever op Defensie dan op hun pensioenen. Is er grotere ongelijkheid mogelijk? Mogen de Grieken blijven leven als God in Frankrijk? Belastingen blijven ontduiken en blijven teren op onze portemonnee? Wanneer worden wij als burger wakker en weigeren we nog langer de consequenties te dragen voor landen, die al die jaren nauwelijks belasting hebben bijgedragen tot een beter leefklimaat in eigen land. Zelfs nu nog steeds weinig doen, om hun land draagkrachtig te maken? Wie zijn zij dat zij teren op onze zuurverdiende centjes?  

Italië heeft inmiddels een zakenman als premier en doet het al redelijk goed om alles op orde te krijgen. Maar de Grieken? Zij zitten met de verkiezingen in zicht en geen minister of premier durft het aan om zetels te verliezen, toch?

Wij Nederlanders betalen naast het deel wat naar Griekenland wordt gestuurd ook nog eens een groot bedrag aan ontwikkelingshulp, een beerput die eindeloos is, waarvan een groot deel niet terecht komt waar het hoort te  worden besteed. Als dat zo was, stond ik er vierkant achter. Iedereen in de wereld heeft het recht om het goed te hebben. Helaas zal dat een eeuwige droom blijven, ben ik bang.

Of is het zo dat de Grieken en al die andere landen misschien gelijk hebben en voor het belang van hun volk kiezen, terwijl wij door onze regeringen steeds meer worden gekort? Want je kunt het ook omdraaien. Wij pikken alles maar en de Grieken nemen het niet. Zijn zij verstandiger dan wij? Er moet belasting worden betaald, maar het is wel zo dat ook in Nederland veel over de balk wordt gegooid. Wordt het geen tijd dat er misschien een zakenman of vrouw president wordt? Beiden beheren het huishoudboekje vaak beter dan wie dan ook. Zij maken bedrijven groot en kunnen dat ook met ons land.

Het is maar een vraag en je hoeft het er niet mee eens te zijn. Ik probeer alleen op een eerlijke manier mijn mening te geven.

Stem op mijn foto "Groningen bij nacht" en mijn kleine rolletje in een tv commercial

Wil jij helpen mijn foto omhoog te brengen, stem dan ook op mijn foto "Groningen bij nacht.
Klik op: http://www.fotowedstrijd.nl/fotos/beste en geef mij jouw stem door op mijn foto “Groningen bij nacht” te stemmen. Het kan nog tot 14 februari. Je mag maar 1x stemmen, maar dat kan net genoeg zijn.

TV commercial
Gisteren speelde ik mee in een tv-commercial van Robeco, die tussen half en eind februari op tv komt. Mijn minimale bijrolletje: oudere vrouw op de fiets.  Natuurlijk moet je altijd wachten of jouw bijdrage werkelijk gebruikt wordt, dat zie je pas achteraf. Je krijgt er een kleine vergoeding voor, waar ik net de reiskosten van kan betalen. Het gaat mij ook niet om het geld, het is heel leuk om te doen en geeft weer eens wat andere kleur in je leven. Vroeger deed ik dit veel vaker. De benzinekosten waren toen veel lager, dus was het nog te doen. Je zat voor 35 gulden de hele dag op een filmzet. Deed met veel plezier eindeloos de scènes over en genoot van de maaltijden en verzorging die je kreeg. Meestal was dat allemaal perfect geregeld. Het kon, met mijn gele busje op en neer rijdend van Limburg naar het westen,  financieel net uit. Echter als ik de werkelijke kosten rekende, moest ik er natuurlijk geld op toeleggen. Dat woog echter niet op tegen het plezier wat je had. Sinds invoering van de euro, waar ik altijd op tegen ben geweest, omdat ik had voorzien wat zou gebeuren, moest ik stoppen. Kon ik hoogstens af en toe een fotoshoot aannemen. Die worden een stuk beter  betaald, zodat je ook nog iets overhoudt. Echter die shoots liggen niet voor het oprapen. Misschien wordt het makkelijker nu ik wat ouder word, maar voorheen waren er duizenden in een dozijn en zaten ze niet altijd op mijn gezicht te wachten. Meestal viel ik tussen wal en schip. Te jong voor het één en te oud voor het ander. Maar 4 februari word ik 70, een respectabele leeftijd, dus begin ik weer mee te tellen in dit wereldje.

Voor de Robeco tv commercial zou ik 70 euro ontvangen, dus schreef ik in en werd aangenomen. Omdat mijn eigen fiets mee moest kreeg ik de parkeerkosten ook betaald. Een uitzondering, anders had er geld bij gemoeten en had ik nee moeten zeggen. Het werd een gezellige ontmoeting met een paar oud collega’s, die ik jaren niet had gezien. We konden de hele ochtend alles te drinken krijgen, daar mankeerde niets aan. Toch ontstond er een klein wolkje boven mijn hoofd toen ik een stukje vla bestelde. Er werd ook duidelijk gezegd dat dit voor eigen rekening was, wat ik geen probleem vond. Nu kun je een vla in 8 of 12 stukjes verdelen. Het laatste was van toepassing 1/12 deel van de “Limburgse”Vla. De rekening die werd gepresenteerd € 4.25. Ik schrok me kapot en zei: ‘dat kan toch niet waar zijn?”
Het was waar. Ik zat op de duurste locatie van Rotterdam en daar werden dit soort prijzen berekend. Zelfs de echte Limburgse restaurants heb ik nog nooit 4.25 zien berekenen voor een nietig stukje vla. Ik besloot er maar extra van te genieten, maar eigenlijk was me de smaak wat zuur geworden. Er was al eerder een kleine aanvaring geweest met deze serveerster. Toen wij ’s morgens aankwamen zaten alle jongelui op krukken. Nu mag en kan ik niet lang op een kruk zitten, dus nam ik in het andere stuk van de ruimte plaats aan een tafel. Nog een paar anderen volgden mijn voorbeeld. Na de opnamen nam ik opnieuw plaats aan die tafel en sommeerde de serveerster dat ik maar op een kruk moest zitten. Ik vertelde dat ik herniapatiënt was en daar niet op kon zitten voor de lange wachttijd. Uiteindelijk mocht ik na veel gepraat op de stoel van de baas zitten, maar als hij kwam moest ik wel verdwijnen. Het restaurant zou tussen de middag vol zitten en zij hadden alle tafeltjes nodig.
Groot was mijn verbazing toen andere figuranten even later wel een paar tafels in datzelfde restaurantgedeelte in beslag namen, waar niets van werd gezegd. Zou dat komen omdat het mannen waren? Nog groter werd de verbazing dat uiteindelijk niet eens de helft van het restaurant was bezet voor wij weg mochten. Je kunt je afvragen of hier dus met twee maten werd gemeten. Ik zal het nooit te weten komen.

We wisten niet zeker of we ook de middag moesten blijven. Het stond wel in de papieren, maar omdat er niets over eten bekend was en er enkele andere figuranten bij kwamen, waren we hierover aan het praten. Ter sprake kwam ook dat het restaurantje aan mensen die een broodje hadden besteld, hiervoor € 8 euro berekende. Op dat moment zei ik ook op licht verontwaardigde toon, mijn prijs betreffende de bestelde vla. Uitgerekend kwam op dat moment net de serveerster aanlopen en hoorde alleen mijn klacht. Ze liep direct naar de leiding en ik kreeg een opmerking hierover. Ik zag ook wel de redelijkheid hiervan in en heb mijn excuses aangeboden. Ik had beter mijn mond kunnen houden. Echter wij waren onder elkaar en er was al gemopper hierover. Maar ja, mijn westerse eerlijkheid en openheid speelt mij af en toe nog danig parten.

Het herinnerde mij er aan toen ik op school zat. Iedereen kon van alles zeggen, op het moment dat ik iets zei, was het altijd raak. Herkent u of had u dat ook? Er zijn mensen die alles kunnen doen en laten zonder dat er een haan naar kraait. Mij lukt dat niet. Heb er ook niet zoveel behoefte aan. Dit restaurant gaf haar mening in prijzen, ik in taal. En er is toch nog steeds vrijheid van meningsuiting? Hoewel? Tegenwoordig kun je ook daar je vraagtekens bij zetten.

Toch verbaast het mij niet dat juist in de horeca zovelen failliet gaan. Het zijn veelal juist die bedrijven waar de prijzen de pan zijn uitgestegen. Het verschil merken we al in de danszalen. Wij dansen twee tot drie keer per week. De ene danszaal vraagt nog steeds € 1.60 tot 2.50 per limonade, biertje of glas wijn, met gratis toegang of in geval een band die speelt, € 3 inkom. In één van de danszalen in Hasselt te België vraagt men € 2.75 tot 5.00 voor een biertje, of glas wijn. Daar is de toegang alweer verhoogd met een euro naar € 5.00. Het is niet meer op te brengen en de lol gaat er dan ook af. We gaan er ook steeds minder heen. Als ik vertel dat deze danszaal, vroeger toen de vader nog leefde echt zo vol zat dat je nauwelijks ruimte had om te dansen en de zaal nu half leeg is, kun je je afvragen hoe dat komt. Sinds de vader, vroegere eigenaar, is gestorven zijn de prijzen 1/3 duurder geworden in tijd van 3 tot 4 jaar.

Natuurlijk kun je stellen dat alle prijzen omhoog zijn gegaan, maar elk horecabedrijf zou ook moeten kijken wat voordeel oplevert. Hogere prijzen of meer klandizie. Het laatste lijkt mij belangrijker. Meer klandizie geeft ook goede reclame. Hogere prijzen is negatieve reclame. Zelf zou ik geen reclame maken voor een bedrijf welk voor 1/12 stukje vla € 4,25 rekent.
Zie ik het verkeerd? U mag reageren. Positief of negatief, alles wordt geplaatst.