Sommige dagteksten wil ik graag doorgeven, dit zijn er een paar die mij heel erg aanspreken. Jou ook?

Ze zijn voor jong en oud geschreven.

Dagtekst van woensdag 31 juli 2013.

"Elke ochtend, vanaf zonsopgang, zendt de zon een overvloed aan gouden vonkjes de ruimte in, en wij mogen er onze geest, onze ziel, ons verstand, ons hart en ook ons fysiek lichaam mee vullen. Ons hele organisme kan van dit goud genieten, van het hoofd tot de voeten.
Er zijn verschillende soorten licht. Het licht dat ons zenuwstelsel en ons hele organisme het meest nodig heeft, is het licht van de zon vóór zonsopgang. Dit is het licht dat het meest subtiel, het meest spiritueel is, en het werkt ook in op ons fysieke lichaam. Dat is de reden waarom, indien wij weten hoe wij naar de zon moeten kijken, er zich een poort opent in onze
zonnevlecht en wij het licht beginnen te drinken. Het is als een reservoir dat zich vult met een kostbare kwintessens. Stroomt dit reservoir over, dan voel je slechts de behoefte om dit elixir uit te delen aan alle levende schepselen, en er bestaat geen grotere vreugde dan te geven wat je van de zon hebt ontvangen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van zaterdag 27 juli 2013.

"Leer de mogelijkheden die je hebt om je overal vrij naartoe te bewegen waarderen. Wanneer het nodig is om, voor jezelf of voor iemand anders, ergens heen te gaan, zeg dan niet dat je lopen vervelend vindt of dat het je vermoeit, wees niet zo lui, ga er heen! Anders zul je later met spijt terugdenken aan de tijd dat je je makkelijk kon verplaatsen. En dank de Hemel dat je nog rechtop en actief kunt zijn! Wacht niet tot je knie, je enkel of je voet pijn doet om het te
begrijpen, tenslotte is het feit dat je je kunt verplaatsen een voorrecht. Wees iedere dag erkentelijk voor de mogelijkheid van te komen en te gaan, en deins niet terug voor inspanningen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van vrijdag 26 juli 2013.

"Je hebt besloten aan jezelf te gaan werken, je spant je in en je doet oefeningen. Maar na een tijdje word je moe, want op den duur wordt dit eentonig en vermoeiend. Ja, inderdaad, volharden in je inspanningen is moeilijk, maar ermee ophouden heeft grote nadelen. Nemen we het voorbeeld van een automotor. Om hem aan te zetten moet je een bepaalde hoeveelheid energie verbruiken. Stop je en zet je de motor uit, dan moet je opnieuw dezelfde hoeveelheid
energie aanwenden om hem weer te starten. Maar nu vernuftige mensen een middel hebben gevonden om de auto te stoppen zonder de motor af te zetten, start hij veel sneller. Is dit niet iets om over na te denken en er conclusies uit te trekken? Zodra je een innerlijk werk bent begonnen mag je er niet mee stoppen: ben je moe, matig je inspanningen een beetje, maar houd je ‘motor’ draaiende. Dat zal je veel moeite besparen op het moment dat je spijt hebt dat je je zo in luiheid hebt laten gaan, wanneer je het werk weer wilt hervatten."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van maandag 29 juli 2013.

"Alsof zij alle gevaren die de toekomst van de mensheid bedreigen voorvoelen, zeggen veel mensen dat het hun grootste zorg is om te werken voor de komende generaties. Wanneer zij werkelijk willen werken voor de toekomstige generaties, laten zij dan eerst nadenken over de manier waarop zij kinderen op de wereld zullen zetten, dit is veel belangrijker dan zich te bekommeren om de materiële omstandigheden waarin deze zullen leven. Heden ten dage, dat moet gezegd, interesseren steeds meer dokters, verpleegsters en psychologen zich voor de zwangerschapsperiode. Het is een grote vooruitgang wanneer men toegeeft dat reeds in de
schoot van de moeder het kind een bewust wezen is, waarmee de moeder in contact kan treden en het beïnvloeden. Maar de vrouwen zijn zich nog niet voldoende bewust van hun macht voor de toekomst van de aarde. Zij zijn veel sterker dan alle materiële middelen die men kan inzetten om de gevaren die deze toekomst bedreigen het hoofd te bieden. Inderdaad, er is iets wat zij niet weten: de toekomst van de mensheid ligt in hun handen. Daarom moet de moeder, gedurende de negen maanden dat zij het kind draagt, via de gedachte, het gevoel en met de hulp van de vader van het kind, zich inspannen om een wezen te vormen dat later in staat zal zijn vrede, harmonie en licht te brengen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van zondag 28 juli 2013.

"Geboren worden betekent een lichaam krijgen, en het werk van een discipel van een spiritueel onderricht bestaat erin van dat lichaam de materie van zijn werk te maken. Gedurende jaren getroost hij zich inspanningen, legt zichzelf een discipline op, en langzaamaan zuivert en verlicht hij ieder deeltje van zijn wezen dat hij met nieuwe trillingen bezielt. De ziel en de geest zijn in essentie goddelijk, zo kennen en manifesteren zij zich boven, in de wereld die de hunne is, maar zij moeten zich ook beneden kennen en manifesteren door middel van de materie van het fysieke lichaam. Dit is het grootste
mysterie van het bestaan. De Ingewijden hebben dit voorgesteld door het symbool van de slang die in haar eigen staart bijt: het hoofd, het Hoger Zelf, de geest, moet zich manifesteren via de staart, het lager Zelf, de materie. De geest, die daarboven is, die alwetend en almachtig is, moet zich in de materie kunnen zien als in een spiegel. Dat is het doel van de Inwijding: erin slagen om de materie te transformeren, zodat zij aan de geest diens eigen beeld kan weerspiegelen. "   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Fietsen door de Belgische Kempen en geluksgevoel

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Fietsen door de Belgische Kempen en geluksgevoel: Afgelopen twee weken diverse malen door de Belgische Kempen gefietst. En prachtig natuurgebied vol bos en heide met vele kleine en grote ...

Twee leuke dansavonden en een wijs stukje van de Omraam

Eigenlijk hoort onderstaand verhaal op het blog Levensverhalen. Daar zijn echter problemen ontstaan. Niemand kan meer een opmerking plaatsen. Er wordt al meer dan 3 dagen naar gezocht om het probleem op te lossen, to nu toe zonder resultaat. Vandaar dat nu pas dit verhaal is geplaatst op dit blog. Weet u de oplossing en kunt u helpen? Schrijf of bel naar maus-sturmer@home.nl of 06-51263403

Afgelopen donderdag en vrijdagavond twee prachtige dansavonden gehad. Veel op de vloer geweest en nieuwe danspartners leren kennen die mij een plezierige avond hebben bezorgd. Dat is pas echt genieten. Jammer alleen dat de muziek altijd zo verschrikkelijk hard staat dat je elkaar nauwelijks kunt verstaan. Gisteravond was dat helemaal erg in de L’orka te Hasselt. Ik danste heel veel met een Belgische mijnheer, die al wat moeilijk te verstaan was. Belgen hebben een mooie zachte tongval, terwijl wij als Nederlanders een veel hardere taal spreken. Onder normale omstandigheden al wat moeilijk te verstaan, nu was het nauwelijks verstaanbaar. Ik heb ook zeker een deel van het gesprek gemist. Jammer dat ik soms niet voor een derde keer durf te vragen wat hij vertelde. Het staat zo stom, denk ik dan. Maar Belgen gebruiken af en toe woorden die een klein beetje vertaling nodig hebben. Afijn we hebben een plezierige dansavond gehad en samen genoten, anders was hij niet bij me komen zitten. Als je kunt lachen met elkaar en genieten is het goed. Voor mijn doen was het ook al behoorlijk laat. Normaal ben ik, net als Assepoester, bij het klokje van twaalf verdwenen. Echter als het gezellig is en je hebt een leuke danspartner, dan geniet je veel meer dan normaal. Hij bracht me ook nog keurig naar de auto. Kreeg twee afscheidskussen en zonder verdere uitwisseling van gegevens namen we afscheid. Dat voelde spontaan en leuk. Genieten zonder verplichtingen.  Het was ook de eerste keer dat ik een oude vriend met zijn nieuwe partner tegenkwam. Heel fijn dat hij iemand heeft ontmoet waar hij gelukkig mee is. Altijd weer heerlijk om te zien dat mensen iemand hebben gevonden die wel bij hun past. Elk mens heeft recht op geluk. Het mijne is vast ergens in de maak daarboven, maar zoals ik nu geniet van alles is het ook goed. Ik ben een rijk en gelukkig mens. Rijk in gevoel, bedoel ik dan. Geniet met volle teugen wat op mijn bordje wordt gelegd en zie wel wat er uit komt. Dansen is voor mij een uiting van expressie en gevoel. Het liefst zou ik echt de hele avond op de dansvloer staan. Het is goed voor de lichaam. Ontspant je spieren, geeft plezier en een lach en je vergeet de pijn die je vaker in je rug blijft plagen door de hernia. Meer heb je op zo’n moment niet te wensen.

Vanmorgen kreeg ik onderstaande dagtekst en vond dit echt de moeite waard om even een stukje bij te schrijven. Soms hebben we allemaal wel eens de neiging om op de voorgrond te treden. De één wat meer, de ander iets minder. Toch weet ik uit ervaring dat een mens dat niet altijd bewust doet. Meer vanuit het gezichtspunt goed te doen. Daar is ook niets mis mee, al denk ik, nu ik dit zo lees van; ‘je mag er toch wel naar kijken Maus’. Ik spreek voor mezelf, terwijl ik weet dat veel meer mensen bewust of onbewust hun krachten tentoon spreiden. Zelf wil ik er nu nog bewuster mee omgaan dan ik al deed, wanneer ik dit zo lees. Soms gebeurt het ook omdat je dingen beter weet. Dat word je dan niet altijd in dank afgenomen, maar dan leg ik het probleem toch bij de ander. We kunnen nu eenmaal niet altijd alles weten. Je kunt wel iets willen leren van een ander. Iets nieuws leren vind ik persoonlijk altijd de moeite waard, ook al ben ik 71. Het is een stukje ervaring dat ik mee mag nemen. Ik hoef er niet altijd iets mee maar soms kan ik het goed gebruiken en kom ik weer een stukje verder op de ladder van wijsheid.

Krijg ook nog de Dagelijkse Gedachte binnen met de volgende tekst van E.E. Cummings:

‘Het vergt moed om op te groeien en de persoon te worden die je werkelijk bent.‘

Ook dit klopt. Ons leven is een proces van vallen en opstaan, waardoor we steeds een stukje wijzer worden, meer inzichten krijgen. Ik zou nooit meer jong willen zijn. Men zegt weleens dat ze dan alles anders zouden doen dan men nu wist. Maar is dat wel zo? Ik denk het niet. Je zou weer andere fouten maken, omdat we op aarde zijn om te leren. Ik ben dankbaar voor de fouten in mijn leven, die mij tot een hopelijk beter mens hebben gemaakt. Wijsheid en inzicht hebben gegeven. Echter dat wil niet zeggen dat ik geen stomme fouten meer maak. Er is nog heel veel te leren voor ik tussen zes plankjes beland. Maar tegen die tijd hoop ik te kunnen zeggen dat ik van elke dag, elk uur en elke minuut of seconde in het leven heb geleerd. Soms met veel verdriet, andere keren met veel plezier. Want dat is wat het leven ons geeft en op één of andere manier houdt dit ons op de been, omdat er een balans in zit die wij niet altijd zien en herkennen.

Dagtekst van zaterdag 6 juli 2013.

"Houd je gedrag in het dagelijks leven goed in de gaten. Denk je dat je sterk en bekwaam bent – en het is goed mogelijk dat je dat bent, dat is uitstekend – probeer dan niet jezelf op de
voorgrond te plaatsen onder het mom dat je behoefte hebt aan erkenning. Waarom niet? Omdat je zo bij de anderen het verlangen wekt om je het hoofd te bieden. Aanvankelijk zullen ze misschien onder de indruk zijn en je respecteren, misschien zelfs bang voor
je zijn.... Maar terwijl jij denkt dat je je autoriteit hebt doen gelden, doen zij in het geheim alles om zich tegen je te wapenen. En jij hebt dat verlangen in hen opgewekt : zij zullen je
voorbeeld volgen. Wie zijn kracht tentoonspreidt, wekt bij de anderen het instinct van agressiviteit op. Je hebt geen idee waartoe mensen in staat zijn wanneer een hoger geplaatste, of iemand die daarvoor doorgaat, hen heeft vernederd door een minachtende houding, een scherpe toon of kwetsende woorden. Echte autoriteit kun je verwerven door het ontwikkelen van goedheid, zachtheid en geduld. Wellicht zullen anderen je houding aanvankelijk verkeerd interpreteren: zij zullen denken dat je onbekwaam en zwak bent en zullen proberen misbruik te maken van de situatie. Maar houd vol, weldra zullen zij je gezag en je bekwaamheid moeten erkennen, en dan zul je niet enkel hun respect, maar ook hun vriendschap winnen."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Wanhoop en plezier gaan soms hand in hand (2013-06-19)

Normaal gesproken ben ik een behoorlijk optimistisch persoon, maar als door het wéér voor  de derde keer je dak wordt vernield is mijn optimisme totaal verdwenen.

Vanmorgen om halfvijf trok een zware storm met, een windkracht die niet te meten was voor een leek, regenvlagen en grote hagelstenen ter grootte van een knikker over onze huizen heen. Ach, dacht de storm, laat ik speciaal dit afdak eens even te pakken nemen. De hagelstenen beukten grote en kleinere gaten in het dak. Een enkel gaatje was te repareren geweest, maar in dit geval is daar geen denken aan. Gatenkaas ziet er bescheidener uit. Het dak moet geheel vernieuw worden. Dat gaat honderden euro’s kosten. Einde dak en serre, want geld voor een nieuw dak is er niet.  Dus zal het afgebroken moeten worden. Het heeft geen zin nieuwe goedkope platen neer te leggen.’s Winters vallen er, sinds de nieuwe daken op de huizen zijn geplaatst,  ijsschotsen naar beneden, die al grote gaten hadden veroorzaakt. Nog geen twee maanden geleden kon dat pas gerepareerd worden door het slechte weer en nu opnieuw ellende door het zware weer van vannacht.

Verzekerd? Nee, dat kon niet voor een uitbouw, werd mij vier jaar geleden door mijn verzekering medegedeeld. Vorige keer gebeld naar de verzekering en opnieuw werd medegedeeld dat schade niet onder mijn verzekering viel. Dus is er nog maar één oplossing mogelijk. Totale afbraak met pijn in het hart. De vernieuwing zou dit keer met beter, dikker materiaal moeten gebeuren, wat financiele consequenties met zich meedraagt.

En dat nadat ik gisteren, dinsdag 18 juni, juist zo’n bijzondere dag had. Al vroeg reed ik naar Maasmechelen om te fietsen. Mijn auto parkeer ik altijd op de weg naar As onder een grote boom in de schaduw. Een vrouwtje dat er tegenover woont kwam naar buiten en vroeg of ik wat drinken wilde. Ik bedankte haar. Nog geen vijf minuten, nadat ik was opgestapt, ontdekte ik dat ik mijn telefoon was vergeten. Terug naar de auto. Nergens mijn telefoon te vinden. Even vol wanhoop, wat nu. Van dat zelfde vrouwtje mocht ik mijn nummer bellen. Tot drie keer gebeld met haar telefoon. Ondertussen de Heilige Anthonius om hulp gevraagd. Nog geen minuut later ging de telefoon van het vrouwtje. Mijn telefoon was gevonden, uit mijn fototas gevallen en bij de plaatselijke bank afgegeven. De directeur had dezelfde telefoon en teruggebeld naar het Belgische nummer. De vinder ben ik letterlijk om zijn nek gevlogen om met een dikke knuffel te bedanken. Anthonius heb ik diep uit mijn hart bedankt.

Gerustgesteld en ontspannen fietsend in de schaduw langs het kanaal van Maasmechelen tot Dilsen. Onderweg kwam ik een eendenmoeder tegen met 7 kleintjes. Zes hadden de normale donkere kleur. Het zevende eentje, de kleinste die tevens mank liep, had een knalgele kleur. Het viel uit de toon in dit kleine gezinnetje. De moeder liet hem ook wat links liggen. Ook in het water blijft het kleintje steeds achter. Zijn manke pootje levert hem duidelijk problemen op. In Dilsen rij ik een stukje om, om het graf van Berry te bezoeken. Ondertussen is de temperatuur al opgelopen tot de 28 graden. Twintig minuten laten fiets ik door de bossen. Het is een route van 67 km. Onderweg pak ik mijn stoeltje van de fiets om even te picknicken. Ik zie een of ander torretje, welke steeds door mieren gepest wordt. Ze belagen hem letterlijk en kruipen over hem heen, totdat hij weer even hard doorloopt of heel even opvliegt om een klein stukje verder van zijn rust te genieten, die niet lang is beschoren. Echt wegvliegen lukt hem niet. Ik leg het vast op de film. Zie:  http://www.youtube.com/watch?v=JmNlWCPq62I

  

Ergens in de bossen bij As wil ik een vogeltje filmen. Hij vliegt echter weg wanneer ik dichterbij ben 

 gekomen. Dan zie ik een jonge Vlaamse gaai over de grond lopen. Zo klein dat ik het gevoel heb dat hij voor het eerst uit het nest is gevlogen. Ik krijg alle tijd om foto’s te maken en te filmen. Gelukkig heb ik nog stukjes brood om te voeren. Erg lekker vind hij/zij het niet. Dat het een baby Vlaamse gaai was wist ik niet maar een toevallige voorbijganger bekeek zijn vleugels en zag de kleuren. Zeker drie kwartier hebben de kleine en ik samen doorgebracht, voor hij de boom in vloog. Misschien was hij al die tijd te moe geweest van zijn eerste vliegpoging.

 

Vlak voor Genk ontmoet ik iemand met wel een heel apart elektrisch autootje. Ik vraag of ik het op de foto mag zetten. Hij stapt er speciaal voor uit. Het ding haalt aan snelheid 85 km en kan ongeveer 85 km. rijden voor het weer opgeladen moet worden. Ik vind het een veredelde scooter op vier wielen.

Bij het Dinosaurispark Kattevennen is eindelijk een gelegenheid voor een kopje koffie. Er is een prachtige manege naastgelegen, evenals een midgetgolfbaan, die net helemaal vernieuwd is. Na de koffie is het nog een klein uurtje fietsen. Veel plezier, een mooie fietstocht van 67 km, foto’s en filmpjes heeft deze dag opgeleverd.  © Maus

Loterijen

Bijna ieder van ons heeft hoop eens in zijn/haar leven een loterij te winnen, ik beslist niet uitgezonderd. We dromen wat we ermee zouden doen. Denken ook niet in het kleine, dat winnen we allemaal weleens een keer. Nee, we dromen van het grote geld. Wat zouden we er allemaal mee kunnen doen? Eerlijk gezegd, ik weet het niet eens. Als je 71 bent heb je minder wensen dan wanneer je jong bent. Voor mij zou het belangrijker zijn dat mijn kinderen hun hypotheek af konden lossen, waardoor ze het beter zouden krijgen of de ander zijn huis kon kopen. Mijn vriendinnen en vrienden hebben hier en daar nog wat wensen die ik zou willen vervullen. Je hebt nog buren en kennissen waar je hulp kunt bieden en de rest komt vanzelf wel op je weg wat jouw doel is om dat geld aan te besteden.

Zelf zou ik misschien een kleine camper willen hebben zodat ik kon reizen en trekken. Mijn fiets achterop. Fotograferen onderweg. De nieuwe lens, die al heel lang op mijn verlanglijstje staat, en natuurlijk mijn lening aflossen die al zo lang als een molensteen om mijn nek hangt. Maar dan heb ik mijn wensen wel vervult. Ik hoef niet ineens een ander huis, dit is groot genoeg voor mij. Of een grotere auto. Een campertje is meer dan voldoende. Reizen en trekken, de wereld zien, dat is wat ik zeker weer zou willen en met mij miljoenen anderen, denk ik.

Zo hebben we allemaal onze wensen en dromen. Maar, zoals de Omraam hieronder verteld, het is een overtuiging, die gebaseerd is op niets. Het is de enkeling die zijn/haar wens vervult ziet worden. Dat wil niet zeggen dat jij moet stoppen met loten kopen. Het is de keuze die je zelf maakt. Want stel dat de postcodeloterij net in jouw straat zou vallen, dan zou je je haren uit je hoofd trekken als je geen lot had gekocht. Blijf altijd een beetje hopen dat jij tot die gelukkigen van deze aarde mag behoren. Echter mocht jou dit beetje “geluk” beschoren zijn, verlies één ding nooit uit het oog. Laat je nooit door het slijk der aarde verblinden. Er is maar één ding echt belangrijk in het leven en dat is “LIEFDE”. Liefde geven en ontvangen is het belangrijkste in het leven. Het moet wel van twee kanten komen, anders heeft het geen waarde. Geniet van geld, daar is het voor. Om van te leven en te genieten, maar laat het geld nooit de overhand krijgen, dan had de gewonnen loterij beter jouw deur voorbij kunnen gaan.

© Maus



Dagtekst van vrijdag 31 mei 2013.

"Men verwart vaak geloof en overtuiging, en toch zijn het twee verschillende dingen. Een man koopt een lot van de Nationale Loterij: hij gelooft dat hij de hoofdprijs gaat winnen en daarover verheugt hij zich enige tijd, tot op de dag dat hij erachter komt, dat hij helemaal niets gewonnen heeft. Dat is een overtuiging. En laten we nu een scheikundige observeren die een experiment wil uitvoeren: hij neemt de aangegeven elementen en als hij de juiste hoeveelheden heeft gedoseerd, gelooft hij dat het experiment zal slagen. En dat gebeurt ook. Dit is geen overtuiging, maar geloof. De overtuiging is gebaseerd op onwetendheid aangaande de wetten van de natuur. Een overtuiging hebben is wensen dat er willekeur heerst in de natuur. Het geloof daarentegen berust op een weten, een zekerheid die voortspruit uit een werk, uit een ervaring. Dus, wat we hebben bestudeerd, ervaren en nagetrokken in vorige incarnaties, openbaart zich spontaan aan ons in dit leven als een onwankelbaar geloof."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Eén roos voor Moederdag

Ongetwijfeld heeft u net als ik getracht een goede moeder te zijn voor uw kinderen. Moeder worden is geen kunst. Samen met je geliefde maak je pret in bed en plezier. Geniet beiden van de liefdevolle samensmelting tot één geheel. Wanneer je op een dag ontdekt dat je zwanger bent is de wereld te klein voor beider  geluk. Elk kind in ons gezin was welkom en gewenst, ondanks de grote armoede en drieëntwintig jaar ziekte van Berry.

De zwangerschappen waren niet altijd makkelijk. Rugklachten en Ischias wisselden elkaar af tijdens de alle drie de zwangerschappen. Bij de tweede moest ik zelfs drie maanden plat liggen en ook bij nummer één en drie hield Ischias mij weken op bed. Geen van beide ouders kwamen ooit om af en toe eens een handje toe te steken, dat was er gewoon niet. Tijdens de eerste twee zwangerschappen kon Berry nog werken, dus lag ik lange dagen alleen. Het mooie ervan was dat je de tijd had om te praten met het kindje dat nog geboren moest worden. Ook bij nummer drie was tijdens de vele rustperiodes tijd genoeg om aandacht te schenken aan de groei in je buik. We konden het nu meer samen delen.

Al wordt je honderd, nooit zal je als moeder na elke bevalling het beeld vergeten van dat wonderlijke kleine bundeltje welk na iedere geboorte in je armen wordt gelegd. Een kindje dat je met grote ogen aankijkt en aanraakt tot diep in je hart en ziel. Heel voorzichtig streel je dat lieve gezichtje. Telt vingertjes en teentjes en bekijkt het van onder tot boven. Je bewonderd vol trots dat kleine ingepakte kindje in je armen, dat jij als een wonder in gezondheid hebt mogen ontvangen. Tegelijkertijd ontstaat je eerste angst. Zal je het allemaal wel goed doen in het leven. Kun je ze alles geven wat ze nodig hebben. Wat als ik fouten maak die mijn ouders maakten en hoe kan ik die dan weer goedmaken? Duizend vragen schieten door je hoofd als je dat kostbare pakketje tegen je borst houdt aangedrukt. Ik had niet bepaald een jeugd gehad welke als voorbeeld kon dienen. Ook Berry heeft die achtergrond gemist doordat een groot deel van zijn jeugd werd doorgebracht in het Jappenkamp en de oorlog erna in Indonesië. Konden wij hen wel alles geven wat ze nodig hadden? Van één ding waren we overtuigd. Wij hielden samen zielsveel van elkaar en die liefde konden we doorgeven. Elk kindje was uit liefde geboren en oh zo welkom. Dat was ons beider rijkdom. Liefde voor elkaar en voor de kinderen, wat er ook gebeurde in ons leven.

Maar kinderen worden groot, krijgen eigen meningen en soms ontstaat hier en daar een barstje, wat steeds weer gerepareerd wordt door liefde. Je kinderen worden verliefd, trouwen en de eerste kleinkinderen worden geboren. Bij elke geboorte is daar weer opnieuw dat wonderlijke gevoel. Bij elk kleinkind wat je in je armen houd is het alsof de tijd wordt teruggedraaid. In je kleinkinderen zie je dingen van jezelf en je kinderen terug, vermengd met een stukje van de aangetrouwde vader of moeder en diens ouders. De geschiedenis herhaalt zich. Ook mijn kinderen doen op hun manier hun best om de opvoeding goed te doen. De een volgt jouw patroon, de ander doet het totaal anders. Dat verschil in opvoeding heeft weer te maken met hun eigen levenservaring, opgedaan bij ons als ouders. Ik bemoei me niet met hun manier van opvoeden, omdat zij hun eigen levenservaring moeten opdoen. Bij dat alles merk je wel steeds vaker dat je als alleenstaande moeder/oma nog maar weinig of niet meetelt. Soms zelfs wordt buitengesloten, terwijl je zo graag wilt delen.

Andere jaren had ik daar minder problemen mee, omdat ik mezelf nooit belangrijk genoeg had gevonden. Echter nu ik de laatste jaren zo hard heb gewerkt om zelfwaardering en zelfbewustzijn te leren krijgen en in te zien dat ik op deze aarde ook recht heb er te zijn, besefte ik dit jaar voor het eerst dat ik wel  belangrijk wilde zijn in hun ogen. Dat ook zij eens naar mij toe mochten komen in plaats van andersom, iets wat ik al jaren vraag. Als ik niet wekelijks naar ze toe ga, zou ik geen kind of kleinkind te zien krijgen. Er zijn altijd wel excuses om weg te blijven. Geen tijd, druk, werk, noem maar op. Echter voor vrienden hebben ze wel een hele dag tijd, dus wat is waarheid? Ik weet er geen antwoord op en er zijn vast vele ouders die hetzelfde meemaken of te horen krijgen.

Afgelopen Moederdag gaf de doorslag. De één had gebeld, de ander was me helemaal vergeten. Een bloemetje van € 2.99 bij de Aldi, of zelfs één enkele roos kon er al zo lang niet meer af bij de een. De ander heeft daar vorig jaar nog wel aan gedacht, al was het op een andere dag. Ik verwacht niet eens dat ze op de dag zelf komen, want ook voor hen is het Moederdag. Beiden begrijpen niet hoe diep die onverschilligheid ingrijpt. Nooit eerder heb ik er iets van gezegd. Echter dit jaar wel. Beiden hebben blijkbaar niet willen zien hoe ik al die jaren na de dood van Berry heb geworsteld om over zijn dood heen te komen. Mijn ziekte te overwinnen. Laat staan dat ze gezien hebben dat ik eindelijk mezelf ben gaan waarderen en zelfvertrouwen heb opgebouwd, vooral het laatste half jaar. Het was met recht; Ik worstel en kom boven'.

Dit keer heb ik duidelijk gemaakt dat ik even niet meer bij ze wil komen. Als ik geen bezoekje of bloemetje waard ben, het zij zo. Dat is de keuze die beiden hebben gemaakt. Echter ik mag ook keuzes maken en die houden nu in dat ik mij even heb teruggetrokken. Niet in boosheid, maar gewoon om te laten voelen hoe het is zonder dat ik ze lastig val. Misschien bevalt ze dat beter, ik heb geen flauw idee. Heb ik spijt van mijn keuze? Nee, even niet. Zij hebben het recht om mij onbelangrijk te vinden, evenals ik het recht heb om me terug te trekken en afstand te nemen, omdat ik mezelf wel belangrijk vind. Natuurlijk zijn ze boos. Mijn verdriet voelen ze niet, omdat ze er gewoon niet bij nadenken of het niet willen voelen. Maar als je mij verteld hoe je bent verwend door je man en kinderen, dan moet je je toch heel even afvragen hoe belangrijk is mijn moeder voor me om op Moederdag ook te verwennen. Blijkbaar niet.

Ik moest er mee klaarkomen en hoe kon ik dit loslaten? Veel verdriet heb ik al die jaren naar mijn bos gebracht en ook dit keer bracht mijn bos het antwoord. Ik vroeg God of hij mijn verdriet en de pijn over wilde nemen. Langzamerhand kwam er een serene rust in mezelf, die ook nu nog steeds doorwerkt. Ik ervaar nog dagelijks hoe ik in vertrouwen alles over heb gegeven aan het universum.

Op een mooie dag ergens in het verschiet komen we vast weer bij elkaar. Deze beslissing moest er op een dag van komen. Ik had al zo vaak gevraagd of ze ook eens een middagje tijd wilden maken om naar mij te komen of samen iets leuks te doen. Er was nooit tijd en er werd niet naar geluisterd. Laat staan wat mee gedaan.  Jammer natuurlijk dat er eerst een tijdelijk kloof moet ontstaan om duidelijk te maken dat ik mezelf belangrijk genoeg vind om ook eens verwend te worden op Moederdag, al is het maar met 1 roos. Het gaat om het gebaar dat ze je ook eens laten voelen dat ze van je houden. Het wordt heel af en toe weleens gezegd, maar ik wil het graag ook eens ervaren. Ik hou zielsveel van mijn kinderen, schoonzoons en kleinkinderen en ondanks dat je samen meningsverschillen kunt hebben, verdwijnt dat houden van nooit. Die basis, die Berry en ik zelf thuis nooit hebben ervaren, 'houden van elkaar' tot diep in je ziel, is het kostbaarste bezit in het leven wat je als ouders door kunt geven. Samen hebben wij getracht onze kinderen door te geven dat liefde alles overwint, ondanks meningsverschillen die in iedere familie weleens voorkomt. Door liefde voor elkaar zal elk probleem zich altijd weer oplossen in het leven als je je ego los durft te laten

Ben ik boos? Nee, er is geen boosheid. Wel heel even geweest. Er was verdriet maar dat heb ik in Gods handen gelegd, waarna het is verdwenen. Er is diepe rust, geloof en vertrouwen in mezelf. Geen gepieker of slapeloze nachten. Voor de tweede keer in heel korte tijd ben ik echt voor mezelf opgekomen en vind mezelf belangrijk genoeg om te laten weten dat ik er mag zijn. Ik ben geen slachtoffer, maar een mens die zichzelf het laatste halve jaar heeft leren waarderen om wie en wat ze waard is. Zelfrespect heeft gekregen na een lang gevecht van  zestien lange jaren waarin ik niet wilde leven. Mijn leven heeft een draai gemaakt van 100%. Ik ben het waard om te leven. En mocht er weer een moment komen dat het toch even pijn doet dan denk ik terug aan die drie kleine bundeltjes die ik ooit in mijn handen mocht houden. Die drie wondertjes, opgegroeid tot drie prachtige mensen met een eigen mening en een eigen wil. Zij hebben daar recht op, maar vergeten soms dat ik die rechten als hun moeder ook heb en daar vecht ik dit keer voor.
© Maus

GEBOORTE

Als een roos ontloken
in het eerste ochtendlicht
ligt het geboren kind
passend in de palmen
van mijn handen

Een gezichtje
vol onschuld en liefde
Naarstig gluurt het
even de wereld in
om zijn oogjes
direct weer te sluiten

Het wilde naar buiten
onze wereld bekijken
zijn moeder aanschouwen
Het laat zich omarmen
verwarmen
met een onschuldige traan
nog op zijn gezichtje
van het zware werk
door hem verricht

Beschermd door de liefdevolle
handen van zijn moeder
overdekt door haar tranen
beschenen door de
eerste zonnestralen

Alsof God wil laten weten
dat dit onschuldige mensje
passend in de
palmen van mijn handen
zijn leven in zuiverheid
en liefde geschonken krijgt

© Maus 2001 

Levensverhalen van jou en mij: Liefde is de bron van het leven, het is geven en o...

Levensverhalen van jou en mij: Liefde is de bron van het leven, het is geven en o...: Onderstaande dagtekst lezende komen opnieuw herinneringen boven die mij kracht gaven om door te gaan. De bron van het geloof. Met Berry...