Het wonder van de geboorte in de kerstnacht is nog steeds het heden (Kerstverhaal en gedicht)

Het Wonder van de geboorte

Jaren geleden schreef ik het gedicht ‘de geboorte’, nog altijd het grootste wonder in het leven van ons mensen. Maar is het grootste wonder niet al begonnen bij de geboorte van Jezus. Ook Maria hield haar kind in haar armen, had haar dromen over hem. Wist zij toen al dat zijn leven zo kort zou zijn? Wist zij zijn bestemming, dat hij grote wonderen zou verrichten? Dat hij moest lijden voor ons mensen, terwijl wij heel weinig geleerd hebben van het verleden en onze hoofden nog steeds de wind in gooien? Nee, Maria was een moeder en Jozef een vader. Blij en dankbaar met de geboorte van hun kind in die armoedige stal. Ook zij hadden dromen over hun kind, zoals wij die over de onze hebben. Niemand gunt zijn kind ellende, armoede en verdriet.

In Nederland wordt geen enkel kind in een stal geboren. Elders in de wereld zijn nog vele stallen te vinden, waar mensen moeten leven. Toch slaat ook in ons kikkerlandje bij velen de armoede toe. Een deel van de schulden en armoede, opgebouwd door verlangen naar alle luxe die anderen ook hebben, maken het leven voor hen ondraaglijk. Daarnaast moeten onze (klein)kinderen mee doen, anders tellen ze niet meer mee. Als ouders kun je niet anders dan toegeven, tegen beter weten in, willen ze niet gepest en buitengesloten worden. Dagelijks wordt de luxe aangeprezen op tv en radio. Je wilt meedoen en soms is het verlanger groter dan het verstand. Kun je het iemand kwalijk nemen dat hij schulden heeft opgebouwd, waar banken maar gaven en gaven? Neen. Veroordeel niet als je toevallig niet in dezelfde situatie zit en het wel goed hebt. Anderen zijn buiten hun schuld in ellende gekomen, door te hoge hypotheken en rentes. Voedselbanken, ze moesten toch niet nodig zijn in ons land. Mensen levend langs de straat, soms verslaafd aan drugs en alcohol. Toch hadden ook zij als kind hun dromen, net als al die  vaders en moeders. Ik weet niet waarom zij ze niet hebben vervult, want ieder mens heeft in zichzelf een oneindige schat aan wonderen. Je hoeft ze alleen maar te zien en te pakken. Dat is niet eenvoudig, maar als we willen kunnen we onze eigen wonderen creëren. Ik zeg niet dat het makkelijk is, soms zelfs heel zwaar en moet je eerst de hel gezien hebben voor je de hemel kunt vinden maar ieder mens krijgt steeds weer nieuwe kansen in het leven. Ik heb het aan de lijve ondervonden in vele opzichten.

 

De wereld in het algemeen is steeds onverdraagzamer geworden. Oorlogen, moord en doodslag, we lezen het dagelijks en zijn er immuun voor geworden. Het dringt niet meer door. Het nieuwe jaar begint voor velen niet echt rooskleurig. Ontslagen vallen dagelijks, het meest vlak voor de feestdagen. Toch wil ik één ding vragen. Kijk naar binnen. Vraag hulp aan God, het Universum, of waar u maar in geloofd. Al is het in een totempaal. Ieder mens, gelovig of niet, weet dat er iets is dat hoger is dan wij allemaal. Kijk in jezelf in stille uurtjes wat je voor andere, nieuwe mogelijkheden hebt. Kijk of je een nieuwe geboorte kunt creëren. Kijk naar de dromen die je eens had. Soms sluit hier een deur om daar een nieuw venster te openen. Het kind werd geboren in de kerstnacht om ons een nieuw leven te schenken. Misschien is hij toch niet voor niets gekomen. En heel misschien kunnen wij bij deze nieuwe geboorte, met nieuwe kansen ook weer die ene helpen die zijn weg nog niet heeft gevonden. Kunnen we macht en geld omzetten naar liefde geven en delen. Is het de droom geweest van Jezus en nu ook mijn droom of komt ooit de dag dat we kunnen zeggen; ‘we hebben geleerd uit het verleden. De toekomst is aan ons en zal bestaan uit liefde en delen. Wij allen kunnen, hand in hand, samen een betere wereld maken dan er tot nu toe was, als we bij onszelf beginnen.’

 

De geboorte van Jezus was ons kerstgeschenk

GEBOORTE

Als een roos ontloken

in het eerste ochtendlicht

ligt het pas geboren kind

passend in de palmen

van haar handen

 

Een gezichtje

vol onschuld en liefde

Naarstig gluurt het

even de wereld in

om zijn oogjes

direct weer te sluiten

 

Het wilde naar buiten

onze wereld bekijken

zijn moeder aanschouwen

Het laat zich omarmen

verwarmen

met een onschuldige traan

nog op zijn gezichtje

van het zware werk

door hem verricht

 

Beschermd door de liefdevolle

handen van zijn moeder

overdekt door haar tranen

beschenen door de

eerste zonnestralen

 

Alsof God wil laten weten

dat dit onschuldige mensje

passend in de

palmen van haar handen

zijn leven in zuiverheid

en liefde geschonken krijgt

 

© Maus Sturmer

Mag ik u een heel liefdevol, fijn en gelukkig Kerstfeest wensen en voor 2013 een jaar vol liefde gezondheid en geluk

 

De blauwe Kiekendief

Afgelopen zaterdag wilde ik naar de winterfair in kasteel Gronsveld. Bij de afslag Valkenburg werd het gevoel steeds sterker dat ik er hier afmoest. Belachelijk dacht ik, ik wilde toch naar Gronsveld? Toch luisterde ik wel naar het stemmetje in mezelf dat zo sterk was dat ik het niet kon negeren. In Hulsberg aangekomen wilde ik binnendoor, richting Wijnandsrade, maar sloeg een verkeerde weg in. Daarna liet ik mij maar leiden en kwam uiteindelijk helemaal buitenaf terecht op een doodlopend stuk. Opeens zag ik een roofvogel. Dacht dat het een buizerd of havik was, omdat het nauwelijks te zien was, zover was hij nog weg. Ik had hem al eerder over mijn auto zien scheren op de A2, vlak voor Valkenburg. Ik begreep direct dat ik hiervoor af moest wijken. Mijn grootste hobby is het fotograferen van vogels. Zonder mijn camera te controleren of alles wel goed stond begon ik achter elkaar te knippen. Heel af en toe keek ik even terug of de foto’s duidelijk waren, maar vergat daarbij op mijn schermpje te kijken. Ik zag wel dat het hier niet om een buizerd ging, maar wat het wel voor vogel was, wist ik echt niet. Laat staan dat het iets bijzonders zou zijn. Voor mij was maar één ding belangrijk, deze vogel moest ik blijven volgen.

Toen ik dat weggetje inreed had ik iemand zien zoeken met een verrekijker. Hij bleek van de vogelbescherming. Nadat de vogel was gevlogen reed ik terug. De man van de vogelbescherming was er nog steeds en ik besloot hem te vragen om welke roofvogel het ging. Hij werd helemaal enthousiast toen hij zag dat het vermoedelijk een grauwe of blauwe Kiekendief was. Helemaal zeker was hij er niet van. De blauwe Kiekendief komt nauwelijks voor in Zuid Limburg, wel in het noorden en de Waddeneilanden. Hij vroeg of ik de foto’s op wilde sturen. Ik gaf hem mijn kaartje, maar realiseerde me dat als deze vogel werkelijk zeldzaam was, ik het beter door kon sturen.

Bij Diane, mijn dochter gekomen, bekeken we de foto’s samen op de computer. Wat een schrik. De vogel is wel te zien, maar met veel ruis. Ik had vergeten de ISO waarde terug te zetten naar 200/400. Nu stond hij nog op 1600 van de vroege morgen. Met vrienden van de fotoclub was ik er al in het donker op uitgetrokken om de zonsopgang te fotograferen. Omdat ik op bepaald moment een donker stuk had en uit de hand fotografeerde had ik de laatste foto’s op een hogere ISO waarde moeten zetten. Normaliter zet ik die terug, dit keer was ik het totaal vergeten.

Groot was de teleurstelling. Je probeert de ruis weg te halen, maar helaas, dan worden ze wat wollig. Op zulke momenten realiseer je je weer dat fotograferen niet alleen een kwestie van het moment is, maar dat je van tevoren altijd moet controleren of alles goed staat. En zelfs daarna kun je nog fouten maken. Het is me ook al eens gebeurd dat ik dacht ze overgezet te hebben van het kaartje naar de computer, omdat ik ze snel wilde inzien. Echter zonder ze over te schrijven had ik het kaartje weer uit de computer gehaald en geformatteerd. Nu beweert Canon wel dat ze teruggehaald kunnen worden, maar als het puntje bij het paaltje komt, blijkt het minder waar. Er is één troost die ik mezelf maar geef, het zal waarschijnlijk elke fotograaf een keer in zijn/haar leven overkomen, of heb ik het mis?

De Kiekendief zal ik misschien niet meer tegenkomen. Dankbaar ben ik wel dat ik luisterde naar dat engeltje op mijn schouder, die mij van de weg af liet gaan. De winterfair in Gronsveld heb ik niet meer gezien, maar des te meer heb ik genoten van de jacht van de Blauwe Kiekendief op zijn prooi. Maus

Op deze foto heeft hij de vorm van een wegvliegende engel.

Talenten die wij hebben ontvangen en wat doen we ermee

Vandaag ontving ik onderstaande dagtekst en keek naar mijn talentjes. Welke heb ik gekregen en gebruik ik ervan. Welke heb ik ooit ontvangen en weggegooid door mijn gebrek aan zelfvertrouwen en vele onzekerheden? Van hoeveel dingen wist ik dat ik er iets mee kon bereiken, maar zette niet door uit diepe angst van binnen, dat ik zou vallen? Liever deed ik er niets mee, dan onderuit te gaan, terwijl ik diep in mijn hart wist dat ik alleen maar door hoefde te zetten. Ben ik dat alleen geweest in mijn leven, nu ik zo terugkijk of zijn er velen met mij die er zo over denken? Ik heb geen flauw idee. Wel weet ik dat ik meer had kunnen bereiken in mijn leven. Aan de andere kant kun je je afvragen of het slecht is geweest dat ik geworden ben tot de vrouw die ik nu ben. Dan denk ik; ‘nee, ik ben goed zoals ik ben.’ Mijn weg om te ontdekken wat ik wel kon en vooral wat goed is voor mij is vorig jaar pas heel duidelijk geworden. Met vallen en opstaan ben ik groot en volwassen geworden. Een cadeau wat ik mezelf heb gegeven met hard werken aan mezelf.

Dan komt de tweede vraag in me op. Als je jong bent wil je beroemd worden of in elk geval ontdekken waarin je opvalt en iets mee bereikt in je leven. Dat beroemd worden is me nooit gelukt en nu ik 70 ben is het niet eens meer van belang. Wanneer ik zie hoe al die bekende Nederlanders altijd in het gareel en op hun tenen moeten lopen, omdat ze dagelijks bespied en gespot worden, kan ik alleen maar bedenken dat ik een gelukkig mens ben die dat nooit is overkomen. Een vak dan waarin ik uit kon blinken? Ik heb voldoende geleerd op allerlei vlakken om ergens mijn nek voor uit te steken. Toch is het me nooit gelukt. Torpedeerde ik mezelf hierin? Ja, als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen: “JA”. Ik deed het zelf. Op het moment dat iemand mij vertelde dat ik ergens heel goed in was, stopte ik mijn talentje in de grond en deed er alleen nog maar iets mee voor mezelf, als het heel even zijn kop weer opstak. Waarom verstopte ik dat nu toch steeds? Ik deed het zelfs met het schrijven van mijn verhalen. Heel lang heb ik er geen antwoord opgekregen tot ik halverwege dit jaar begon met het boek de Healingcode. Langzamerhand kwam ik tot de ontdekking dat ik mezelf onderwaardeerde en torpedeerde. Herkent u dit? Ik denk velen met mij zullen dit ontdekken als ze in zichzelf gaan kijken.

Het begint al als je klein bent. Je wilt dingen ontdekken en ongewild zeg je als ouder dat het kind het nog niet kan. Te klein is of wat voor ander excuus ze gebruiken, omdat ze het zelf sneller en beter kunnen. Die woorden ‘kan je niet of niet kunnen’ achtervolgen ons het hele leven. Wij doen dit als ouders omdat we het werkelijk denken dat ons kind nog te jong of te klein is, zonder het uit te zoeken of het waar is. Geven we het kind wél die kans en ze ontdekt dat ze het werkelijk niet kan, dan geeft het geen onzekerheid. En oké, het zal daardoor iets laten vallen of kapot maken, dat doet er toch niet toe. Belangrijker is dat het kind zijn/haar zelfvertrouwen kan behouden. Ik moest er wel oud voor worden om deze gemaakte fouten in te zien. Aan de andere kant hoop ik ze nu door te kunnen geven aan ouders die nog gaan beginnen of hele kleine kinderen hebben.

Er is geen school voor opvoeding waar we kunnen leren hoe het moet. Bovendien is dat nog heel algemeen. Elk kind wat wordt geboren heeft zijn/haar eigen unieke talenten en het is aan hen om ze te ontwikkelen. Wij ouders kunnen de aanzet geven. Er moet wel bij gezegd worden dat de meeste kinderen al 3 maanden na de geboorte in een crèche belanden, omdat de ouders willen of zelfs moeten werken. Ze komen moe thuis en hebben nauwelijks tijd voor zichzelf, het huishouden of hun kindje(s). Zij hebben geen tijd om de talentjes te ontwikkelen bij hun kinderen, terwijl een uurtje per dag intens bezig zijn met je kind om die ontwikkeling te stimuleren genoeg is. De tijd brengt nu eenmaal met zich mee dat beide ouders willen of moeten werken, daar mag niemand anders over oordelen dan zij zelf. Bedenk alleen dat ook jij als ouder misschien wel heel laat jouw talentje hebt kunnen ontdekken door allerlei omstandigheden. Geef jouw kind(eren) de kans ze al heel jong te ontdekken. Ik heb jarenlang verhalen geschreven, er nooit iets mee gedaan. Tot enige tijd geleden een journalist en neef zei dat ik verder moest gaan. Misschien omdat ik niet schrijf in een taal die literair en journalistiek verantwoord is, maar op een menselijke manier. Een taal die iedereen kan begrijpen. Jong, oud, niet of wel gestudeerd. Mijn taal raakt het hart, zonder oordelen en dat is mijn sterke kant naast mijn fotografie. Ik ben inmiddels een rijk mens door deze talenten. Reageer eens op dit blog wat uw talenten zijn en wat u ermee heeft gedaan. Onder aan de pagina is daar de mogelijkheid voor en het mag ook anoniem. Ik ben benieuwd of ook u zo oud moest worden om te ontdekken wat uw talentje waren. Maus



Dagtekst van vrijdag 7 december 2012.

"De deugden die we in ons leven aan de dag kunnen leggen zijn niet ons werk, die creëren wijzelf niet. Die deugden komen van heel ver, van heel hoog en wij zijn slechts de overbrengers, de geleiders, van de goddelijke entiteiten waarvan ze de incarnatie zijn. Heb je gehandeld met goedheid, met edelmoedigheid? Dan hebben de entiteiten van de liefde jou uitgekozen als boodschapper, omdat je gewerkt hebt om je die kwaliteiten eigen te maken en omdat je de nodige elementen hebt, de gepaste gesteldheid om hun overdracht te verzekeren. Een ander persoon kan zich hebben voorbereid om een boodschapper van de wijsheid te worden; het zijn dan andere entiteiten die zich via hem openbaren om het licht te verspreiden. En dat geldt ook voor moed, zuiverheid, schoonheid, en alle andere deugden… De natuur is getrouw en waarachtig; ze determineert en klasseert elk wezen naar zijn werk, zijn ideaal, en zo wordt iedereen een medium voor de ­entiteiten, die hij door zijn aspiraties heeft kunnen
aantrekken."  Omraam Mikhaël Aïvanhov

De adventstijd begint 4 weken voor de Kerst, een tijd van geven en bezinning. Eerlijk zijn tegen jezelf.

Vanmorgen vroeg kreeg ik onderstaande dagtekst. Een tekst die precies aansluit bij mijn kerstverhaal op de kerstkaart, die deze week de deur uitgaat, per mail wordt verzonden naar de 4000 adressen in mijn bestand en komende week op de blogs verschijnt. Het is adventstijd. Velen weten wat het inhoud, maar voor de enkeling die er geen weet van heeft of er niets van wil weten, ook dat is goed, leg ik toch uit wat ik daar zelf bij voel.  

Oorspronkelijk is de adventstijd bedoeld als boetedoening ter voorbereiding op de Kerst. Zelf zie ik het liever als dagen van bezinning. Nadenken over jezelf. Hoe kan ik mijn leven veranderen en verbeteren. Wat moet ik daarvoor doen, want niets gebeurt vanzelf. Het leven is geven en nemen en in het laatste is de mens over het algemeen beter dan in het eerste. Iedere zondag een nieuw kaarsje erbij opsteken, zodat in de laatste week alle vier de kaarsjes op de adventskrans branden. Het is ook de tijd dat je nadenkt over samenzijn met familie en vrienden. Voor velen een plezier, voor anderen een verplichting, welke ieder jaar problemen schept. Zodra het een moeten wordt kun je beter eerlijk zeggen dat je die verplichting niet meer wilt. Het voorkomt zoveel ellende als je eerlijk zegt dat je iets niet wilt. Het wordt een bom, die eens gaat ontploffen als je doorgaat met een verplichting die voor jou niet goed voelt. Blijf eerlijk tegen jezelf en de ander. Uiteindelijk levert het meer op dan een leugentje of smoes. De advent is ook een tijd om te overdenken of je hier en daar een helpende hand toe kunt steken. Misschien zelfs die zwerver, bedelaar of drugsverslaafde eens niet voorbij lopen, maar een helpende hand toe te steken door hem wat in zijn hand te geven voor eten en onderdak. Bedenk dan even niet dat dit geld misschien aan drugs of drank opgaat maar wat het je oplevert. Geven maakt gelukkig en de ander voelt datzelfde geluk in een andere vorm. Schenk dezer dagen, al is het maar een dubbeltje. Vroeger liep in Heerlen ook een zwerver. Hij vroeg nooit meer dan een dubbeltje. Als je je meer in hem verdiepte kwam je er achter dat zijn achtergrond een goede opleiding was. Zag hij kinderen in de stad met leerproblemen, hij hielp ze. Lag er een papiertje op de straat, hij raapte het op en deponeerde het in de prullenbak. Hij dronk niet, gebruikte geen drugs en wanneer hij dat dubbeltje of meer kreeg vertelde hij altijd dat hij een gebedje zou doen voor je zou doen. Hoe vaak heb ik niet met hem gepraat in al die jaren. Ik kom zelden in de stad, maar als ik hem zag gaf ik mijn laatste tientje met de gedachte dat mijn portemonaie wel weer gevuld zou worden. Dat was ook altijd zo. Wist ik niet hoe ik de volgende dag eten moest halen, er gebeurde altijd wel iets waardoor het eten er weer was.  

Nu zie ik hem nog maar af en toe. Hij heeft inmiddels AOW gekregen en een flat, via een of ander hulpprogramma. Hij heeft lange tijd nodig gehad om er aan te wennen en toen ik hem van de week tegen kwam op het station had ik helaas de tijd niet om even te vragen hoe het was. Ik moest de trein halen en stond in de lift die net ging sluiten. Jammer. Maar op een dag zie ik hem weer. Hij zag er zo goed uit en is goed terecht gekomen. Daarom, loop nooit iemand zo voorbij en geef geen oordeel over hem of haar, maar help, al is het maar met een kleinigheid. Help, je weet nooit waar het goed voor is.

Dagtekst van donderdag 6 december 2012.

"Wie veel liefde in zijn hart heeft, is met iedereen gelukkig. Ja, hij ontdekt in alle wezens kwaliteiten, rijkdommen en alleen in zichzelf merkt hij leemtes op. In het algemeen echter komt eerder het tegenovergestelde voor. In plaats van tot zichzelf te zeggen: ‘Als ik de anderen zo moeilijk te verdragen vind, komt dat omdat ik liefde mis… en ook wijsheid.’, gaat men overal vertellen wat die of die heeft gezegd en wat voor iets stoms of gemeens hij heeft gedaan. Maar wat denkt men daarbij te winnen? Als iemand je enorm begint te irriteren, is het nuttiger om bij hem te gaan ontdekken wat je in hem kunt waarderen. Je zult zeggen dat wat ik hier van je verlang, echt moeilijk is. Oké, het is moeilijk, maar waar denk je dat je terechtkomt, als je alleen maar nastreeft wat makkelijk is? De enige manier om problemen de baas te worden, is niet door ze te blijven herkauwen, maar door in te zien wat je allemaal zult winnen, als je probeert met elkaar in broederschap te leven."  Omraam Mikhaël Aïvanhov

Voel je je akelig, verdrietig of moe? Hieronder een paar tips om dat op te heffen.

Achter je ogen zitten de Amygdalae. Het lijken net twee amandeltjes. Zij zitten ter hoogte van de oren, maar recht achter de ogen. Die Amygdalae bepalen onze emoties, van goed tot slecht, van angst tot verdriet, maar ook tot vreugde. Je kunt deze amandeltjes zelf beïnvloeden, wanneer je je niet goed voelt.

Ga in gedachten naar deze amandeltjes. Neem een veertje en kietel beiden Amygdalae. Wat voel je? De een zal weinig voelen, de ander prikkelingen, maar altijd zal er een glimlach op je gezicht verschijnen. Doe dit een paar keer per dag. Ook je creatieve brein wordt hierdoor gestimuleerd. (Tijdens de les geleerd van Ton Schoenmaker. De tekening is afkomstig van http://insidethebrain101.tumblr.com/ )

Mijn eigen, bijna dagelijkse tip:
Maak dagelijks een kleine of grote wandeltocht in de natuur. Kijk om je heen hoe alles groeit en bloeit, welk jaargetijde het ook is. Bedank de natuur voor wat zij ons dagelijks geeft. Kijk eens met een camera om je heen. Je leert de kleine dingen zien, waardoor je het grote geheel leert ontdekken. Bekijk de bloemen en de planten, neem eens een blad van een boom in je handen en zie de echte kleuren er in of een stukje schors, vooral in de herfst. Kijk naar wat jij wel hebt en niet naar wat anderen hebben. Je weet nooit wat achter die andere deurtjes aan de hand is en als het er op aan komt zou je met niemand willen ruilen.

Bedank de aarde, de zon, de maan, de sterren, de wind en de regen en bedenk dat wij het altijd nog beter hebben dan menig ander op deze wereld. In de natuur lopend, soms even een boom vasthoudend of gewoon tegen jezelf praten. Kijk naar binnen in je ziel en zie wie je bent. Het maakt je weer een beter mens, die rust heeft gevonden in de natuur. Maak 's avond in weer en wind een korte avondwandeling. Je geest komt tot rust voor de nacht.  Geef jouw gedachten mee aan de wind. Stuur ze naar de maan en de sterren. Heb geen angst voor de rust om je heen. Je komt tot jezelf en gaat de wereld anders bekijken. En ben je bang om alleen op straat te lopen, vraag dan je beschermengelen om met je mee te wandelen. Zij passen op je. Praat tegen ze en je krijgt antwoord. Kun je ze nog niet horen, althans dat denk je misschien, let dan op de antwoorden die bij je binnenkomen, terwijl jij je vragen stelt. Ze zijn niet van jezelf, omdat die antwoorden al in jouw gedachten komen, terwijl jij nog aan het praten bent. Vraag om rust en je krijgt rust. Vertrouw op jezelf, vertrouw op de natuur, op God en zijn engelen en er daalt vrede en rust in je ziel en hart.

Overgenomen uit het boek de Healingcode van Alex Loyd, iets waar ik zelf heel veel baat bij heb gehad en nog heb tijdens stressituaties:

Plaats je handpalmen tegen elkaar op een manier die prettig voor je voelt. Niets forceren. Je kunt je vingers verstrengelen of een gebedspositie gebruiken, zolang je handpalmen elkaar maar blijven raken. Concentreer je op de stress in je lichaam waar je vanaf wilt, of het nu geestelijk, lichamelijk of emotioneel is maakt niet uit.

Haal 10 seconden achter elkaar zeer krachtig adem, via je buik. Doe dit door via de mond krachtig de lucht uit te blazen en in te zuigen. Als je een beetje duizelig wordt, blijf dan wel op dezelfde manier doorademen, alleen wat minder intensief. Visualiseer iets positiefs terwijl je met die krachtige ademhaling bezig bent, zoals de stress die je lichaam verlaat, een mooie plek waar je rustig van wordt. Ben je boos of ongeduldig, zet er bv. Liefde, geduld of rust voor in de plaats. Het beste is deze oefening 3x per dag te doen, dan heeft het ’t meeste effect, echter zelfs bij 1x zie je al resultaat. Het kost maar een paar seconden. Het is de kracht van de ademhaling die jou kan helpen je een beter mens te voelen.

Andere manieren waarvan jij je beter gaat voelen staan hieronder in de dagtekst van 3 december

"De bewegingen die we met de hand maken of slechts met een vinger, en in het bijzonder met de duim, beïnvloeden onze psyche. Hier zijn een paar oefeningen. Als je voelt dat vermoeidheid je overvalt, maak dan een vuist en draai, terwijl je de duim opsteekt, je hand naar rechts en links en beweeg daarna ook je duim op en neer. Om in jou de wil aan te wakkeren een werk te ondernemen, begin je met je vuist te ballen, om je meester te maken van alle krachten die tot je beschikking staan. En houd altijd je duim aan de buitenkant, gevouwen op de vingers, steek hem nooit in je vuist. Deze derde beweging zal je helpen je

innerlijke energie te beheersen en ze een goede richting te geven. Strijk met duim en wijsvinger van de linkerhand een voor een over de vingers van de rechterhand met een lichte druk van onder naar boven. We dienen deze schijnbaar onbeduidende, maar zo belangrijke oefeningen voor ons psychische en spiritueel leven, ernstig te nemen. Want heel het universum is in onze handen aanwezig. Ze bezitten allerhande schakelaars, die ons verbinden met de krachten van de natuur en ook met de engelenhiërarchieën." Omraam Mikhaël Aïvanhov

Ons hart opent zich steeds opnieuw wanneer we oude patronen loslaten en er nieuwe voor in de plaats zetten. (schrijver onbekend)

Opstaan en dodelijk vermoeid zijn, herkend u dit?

De meest gehoorde klacht op dit moment is wel dat mensen zich moe voelen. Zomaar ineens en dan overdag willen slapen en/of 's morgens niet wakker kunnen worden. Na een nacht slapen of een hazenslaapje je lichaam terug vinden kan ook heel moeilijk zijn. Dit geeft een trillerig gevoel en ook vaak paniek. (hyperventilatie!)

Daarnaast zijn er al een tijd veel gewrichtsklachten die zich steeds lijken te verschuiven. Momenteel zijn de (linker)schouders, heupen, knieën en handen aan de beurt. Voelt als groeipijn, voor degenen die hier in hun jeugd last van hebben gehad. Zeer pijnlijk.

Ik zal zo kort als mogelijk uitleggen wat er gaande is maar wel zo dat jullie het ook kunnen begrijpen.

Om ons fysieke lichaam heen hebben we nog meer (subtiele) lichamen: gevoels/emotionele, mentale en spirituele. Ons gevoels/emotionele lichaam is aan een intense schoonmaak begonnen: schoonmaak van oude patronen en zelfsabotage. De intentie zal afhangen van
de hoeveelheid schoonmaak die je al gedaan hebt. Ons innerlijk kind roert zich en wil zijn trauma's kwijt. Dit kan vreemde en vaak angstige dromen veroorzaken (zwetend wakker worden) en soms angstaanvallen. Zweetaanvallen overdag, acute verstijving van je spieren en pijnlijke botten zijn ook een aanwijzing dat je met de grote schoonmaak (los laten patronen gekwetst kind) bezig bent. Je hebt het grootste deel van je leven gespendeerd aan het
opbouwen van deze (beschermende) energieën het is dan uitputtend om te schonen. Het is het waard, als je klaar bent kun je helder en in zuiverheid functioneren.

De gevoels/emotionele laag ligt tussen de mentale en het fysieke lichaam in, die doen dus automatisch gezellig mee. Er wordt flink ontgift (toxische energieën). Alle ontgifting loopt merkbaar via het fysieke. Begrijp je nu waarom veel mensen ineens zo'n behoefte hebben aan ontgiftingskuren en gezonder eten? Merk je al dat je ineens geen zin meer hebt in eten dat je
voorheen lekker vond? Het proces van schoonmaken en ontgiften zet extra druk op je organen, vooral de nieren en lever hebben het zwaar te verduren. Drink veel water! Wallen
onder je ogen, maagzuur en opgeblazenheid zijn een teken van stress van deze organen.

Als het overmaat aan zuren vrijgemaakt wordt door de ontgifting kunnen je gewrichten pijn gaan doen en kun je hoofdpijn krijgen wat je voor die tijd misschien wel nooit had. Heb je geluisterd naar de signalen uit de spirituele laag en je fysieke laag en ben je het kosmische schoonmaakproces gaan stimuleren door lekker gezond te gaan eten en drinken en de ontgifting is begonnen dan zul je in eerste instantie niet begrijpen waarom je jezelf
slechter bent gaan voelen. Nu wel hoop ik. Dat je hier bek af van wordt zul je nu ook begrijpen. Hou vol!

We zijn ons weer bewust gaan ontwikkelen tot multidimensionale wezens. Waren we al maar we wisten het niet meer. Onze hersengolf-frequenties zijn aan het veranderen.
Een driedimensionaal wezen (de nog niet bewust geworden mens zoals we dat eeuwen geweest zijn) functioneert op bèta. Je gaat naar alfa als je mediteert of bv. bidt. Dit is een lichte meditatie. Bij tetra (in deze staat wordt er veel gegaapt) ga je in diepe meditatie, direct in contact met de Bron, met een doel. Normaal gesproken gaan we hier bewust voor zitten dan
wel liggen. Nu overkomt ons dit gewoon terwijl we aan het werk zijn, douchen, winkelen enz. Welkom in de 5e dimensie! Dit is onwennig en zelfs eng. Je hersens zenden uit dat je moet gaan rusten want je lichtlichaam wil op reis. Tetra is een staat die je lichaam herkend als het signaal dat je moe bent en gaat slapen of dat je bewust in contact gaat met de Bron. Ook
dit laatste verlangt het verlaten van je lichaam. Een aantal mensen ervaart ook in hun fysieke lichaam het verschuiven van de trilling. Voelt als mieren in je hoofd of heftig trillen. De kosmische hoofdchakra's (nieuwetijdschakra's) doen dan ook flink hun best om zich te openen. Het is nu zaak om hier mee te leren omgaan. Het is een overgangsperiode waar
niemand van kan zeggen hoe lang die duurt. Leer mee te bewegen met deze golven, geen paniek of helemaal wegzweven, al zal dit laatste voor een aantal moeilijk zijn want daar is het een natuurlijke staat voor (denken ze) en erg aanlokkelijk. Op een dergelijk moment kun je jezelf soms op afstand ervaren en het gevoel hebben niet terug te kunnen in dat lichaam. Aarden! Denken dat je jezelf vast klemt aan de aarde of zelfs erin zakt.

Begrijp dat je lichaam leert om zich aan te passen aan de wisseling van hersengolf-frequenties. Ook de hersenhelften doen hun best om beter te gaan samenwerken. Misschien begrijp je nu ook de twijfelfase waarin je misschien zit. De ene dag een geweldig idee, de volgende dag is het niets. Een spontane openhartige email gestuurd, de volgende dag heb je spijt. Ook het tranendal dat zomaar opkomt, heeft hiermee te maken. Op de grens van gevoel en ratio liggen de emoties. Grote schoonmaak!

Wees voorzichtig als je bv. auto rijdt, concentreer je en focus. Een wisseling van frequentie zit in een klein hoekje als je uit gewoonte rijdt. Blijf gegrond! Werk eraan om in je lichaam te blijven. Hier zijn genoeg oefeningen over te vinden. Vergt discipline, inderdaad. Laat die rationele hersenhelft nu eens doen waar die voor bestemd is.

Maak onderscheid tussen echte vermoeidheid en uitbreiding van bewustzijn zodat je jezelf geen zorgen maakt. Neem rust als dit nodig is, het is een vermoeiend proces maar als je weet hoe het werkt kun je die andere staat gebruiken voor het creëren en manifesteren van wat je echt wilt. Dan gaan we uiteindelijk naar de 9e dimensie! Lichtgroet, Ellen Benschop

Overgenomen met toestemming van: www.aquari-el.nl

Een glimlach

Regelmatig gebeurt het dat je inderdaad zomaar even glimlacht of je blij voelt, zie onderstaande tekst. Hoe vaak gebeurt het niet dat je zelf zomaar naar iemand lacht en dan een zonnetje op het gezicht ziet verschijnen bij iemand die net nog heel somber was of keek. Er zijn van die dagen dan maak ik daar echt een sport van. Zonnetjes en een glimlach op gezichten laten verschijnen. Dat komt omdat ik mijzelf op een dergelijk moment heerlijk in mijn vel voel zitten. Omgekeerd ontvang ik ook van die mooie momenten. U kent dat vast wel. Vandaag wil ik dit zonnetje naar de hele wereld sturen. Doet u mee? Misschien bereiken we wel dat heel even al die mensen stilstaan bij zichzelf om het zonnetje, de glimlach te ontvangen. Ook al zit er verdriet in u, laat het één momentje los en ontvang mijn glimlach. Geniet er van. Het verdriet verzacht. Stuur deze glimlach door, vandaag en morgen en elke dag van het jaar. Misschien bereiken we een deel van die wereld die deze en alle dagen hun leven door onze glimlach anders leren bekijken. Misschien bereiken we iemand die ziek is, of met sombere plannen rondloopt. Wie weet bereiken wij met deze lach anderen die het nodig hebben en vooral onszelf. Door deze glimlach te sturen ontvangen wij alles terug wat wij hebben gegeven.

Deze week verloor ik een hele lieve vriendin. In de laatste weken zijn we elkaar nader gekomen dan ooit tevoren, door de gesprekken die we samen voerden. Zij is nu op weg naar het licht. Natuurlijk vloeiden er tranen. Zij was veel kostbaarder voor me dan menigeen kon bedenken, om de betekenis die er achter zat. Zij was een vrouw die voor iedereen klaar stond. 40 Jaar had zij haar energie in de Zonnebloem gestoken. Mensen met raad en daad bijgestaan als zij in nood waren, in ondernemingsraden en platforms gezeten. Zij was er altijd voor anderen. Vlak voor haar dood wilde iedereen nog afscheid van haar nemen en ik weet dat komende week de kerk en het crematorium vol zal zitten. Ik ben gestopt met mijn tranen, omdat ik heb beseft dat zij alleen een hele grote en diepe glimlach waard is. Waarom? Zij is daar waar zij wilde zijn. Gelukkig en zonder pijnen. Moet ik dan nog langer huilen? Nee, ik zend haar vandaag en alle dagen het licht van kaarsjes en mijn stralende glimlach. Wens haar een mooie en goede reis naar het licht en vooral heel veel liefde en geluk in dat mooie Land, waar wij allen elkaar weer op een dag weer zullen ontmoeten. Dank je lieve Annie voor al het mooie wat je mij vooral in deze laatste weken nog allemaal hebt gegeven.

Dagtekst van zaterdag 3 november 2012.

"Soms, zonder te weten waarom, ervaar je opeens vreugde of verdriet. Daarvoor zijn verschillende verklaringen mogelijk, maar ik zal je er een geven, waaraan je vast nog nooit hebt gedacht. Het is je ongetwijfeld wel eens overkomen dat je een voorbijganger of
voorbijgangster op straat tegenkwam, van wie het gezicht je blik heeft getrokken en naar wie je spontaan een gedachte hebt gestuurd, een straaltje liefde…  Die persoon heeft niet eens gemerkt dat je hem of haar hebt bekeken, maar ontving wel het goede dat je met je ogen hebt gegeven en voelde de uitwerking ervan. Wanneer je plotseling een vreugde voelt, is het misschien een entiteit van de onzichtbare wereld, die je in het voorbijgaan heeft gezien en jou zijn liefde heeft gezonden, waardoor je hart werd geraakt. Overal, waar we ook zijn, bevinden we ons te midden van een menigte zichtbare en onzichtbare wezens, en soms ontvangen we goede dingen, soms slechte, wat veel verklaart over onze verschillende gemoedstoestanden. De zon, die ons elke dag bekijkt, stuurt ons ook levenbrengende golven. En omdat zij een beeld van God, onze spirituele zon is, dienen we ons ervan bewust te worden, dat door de zon heen, God ons aankijkt.

God liefhebben is zich dagelijks voor Hem vertonen, om zijn blik te ontvangen."
Omraam Mikhaël Aïvanhov