Opstaan en dodelijk vermoeid zijn, herkend u dit?

De meest gehoorde klacht op dit moment is wel dat mensen zich moe voelen. Zomaar ineens en dan overdag willen slapen en/of 's morgens niet wakker kunnen worden. Na een nacht slapen of een hazenslaapje je lichaam terug vinden kan ook heel moeilijk zijn. Dit geeft een trillerig gevoel en ook vaak paniek. (hyperventilatie!)

Daarnaast zijn er al een tijd veel gewrichtsklachten die zich steeds lijken te verschuiven. Momenteel zijn de (linker)schouders, heupen, knieën en handen aan de beurt. Voelt als groeipijn, voor degenen die hier in hun jeugd last van hebben gehad. Zeer pijnlijk.

Ik zal zo kort als mogelijk uitleggen wat er gaande is maar wel zo dat jullie het ook kunnen begrijpen.

Om ons fysieke lichaam heen hebben we nog meer (subtiele) lichamen: gevoels/emotionele, mentale en spirituele. Ons gevoels/emotionele lichaam is aan een intense schoonmaak begonnen: schoonmaak van oude patronen en zelfsabotage. De intentie zal afhangen van
de hoeveelheid schoonmaak die je al gedaan hebt. Ons innerlijk kind roert zich en wil zijn trauma's kwijt. Dit kan vreemde en vaak angstige dromen veroorzaken (zwetend wakker worden) en soms angstaanvallen. Zweetaanvallen overdag, acute verstijving van je spieren en pijnlijke botten zijn ook een aanwijzing dat je met de grote schoonmaak (los laten patronen gekwetst kind) bezig bent. Je hebt het grootste deel van je leven gespendeerd aan het
opbouwen van deze (beschermende) energieën het is dan uitputtend om te schonen. Het is het waard, als je klaar bent kun je helder en in zuiverheid functioneren.

De gevoels/emotionele laag ligt tussen de mentale en het fysieke lichaam in, die doen dus automatisch gezellig mee. Er wordt flink ontgift (toxische energieën). Alle ontgifting loopt merkbaar via het fysieke. Begrijp je nu waarom veel mensen ineens zo'n behoefte hebben aan ontgiftingskuren en gezonder eten? Merk je al dat je ineens geen zin meer hebt in eten dat je
voorheen lekker vond? Het proces van schoonmaken en ontgiften zet extra druk op je organen, vooral de nieren en lever hebben het zwaar te verduren. Drink veel water! Wallen
onder je ogen, maagzuur en opgeblazenheid zijn een teken van stress van deze organen.

Als het overmaat aan zuren vrijgemaakt wordt door de ontgifting kunnen je gewrichten pijn gaan doen en kun je hoofdpijn krijgen wat je voor die tijd misschien wel nooit had. Heb je geluisterd naar de signalen uit de spirituele laag en je fysieke laag en ben je het kosmische schoonmaakproces gaan stimuleren door lekker gezond te gaan eten en drinken en de ontgifting is begonnen dan zul je in eerste instantie niet begrijpen waarom je jezelf
slechter bent gaan voelen. Nu wel hoop ik. Dat je hier bek af van wordt zul je nu ook begrijpen. Hou vol!

We zijn ons weer bewust gaan ontwikkelen tot multidimensionale wezens. Waren we al maar we wisten het niet meer. Onze hersengolf-frequenties zijn aan het veranderen.
Een driedimensionaal wezen (de nog niet bewust geworden mens zoals we dat eeuwen geweest zijn) functioneert op bèta. Je gaat naar alfa als je mediteert of bv. bidt. Dit is een lichte meditatie. Bij tetra (in deze staat wordt er veel gegaapt) ga je in diepe meditatie, direct in contact met de Bron, met een doel. Normaal gesproken gaan we hier bewust voor zitten dan
wel liggen. Nu overkomt ons dit gewoon terwijl we aan het werk zijn, douchen, winkelen enz. Welkom in de 5e dimensie! Dit is onwennig en zelfs eng. Je hersens zenden uit dat je moet gaan rusten want je lichtlichaam wil op reis. Tetra is een staat die je lichaam herkend als het signaal dat je moe bent en gaat slapen of dat je bewust in contact gaat met de Bron. Ook
dit laatste verlangt het verlaten van je lichaam. Een aantal mensen ervaart ook in hun fysieke lichaam het verschuiven van de trilling. Voelt als mieren in je hoofd of heftig trillen. De kosmische hoofdchakra's (nieuwetijdschakra's) doen dan ook flink hun best om zich te openen. Het is nu zaak om hier mee te leren omgaan. Het is een overgangsperiode waar
niemand van kan zeggen hoe lang die duurt. Leer mee te bewegen met deze golven, geen paniek of helemaal wegzweven, al zal dit laatste voor een aantal moeilijk zijn want daar is het een natuurlijke staat voor (denken ze) en erg aanlokkelijk. Op een dergelijk moment kun je jezelf soms op afstand ervaren en het gevoel hebben niet terug te kunnen in dat lichaam. Aarden! Denken dat je jezelf vast klemt aan de aarde of zelfs erin zakt.

Begrijp dat je lichaam leert om zich aan te passen aan de wisseling van hersengolf-frequenties. Ook de hersenhelften doen hun best om beter te gaan samenwerken. Misschien begrijp je nu ook de twijfelfase waarin je misschien zit. De ene dag een geweldig idee, de volgende dag is het niets. Een spontane openhartige email gestuurd, de volgende dag heb je spijt. Ook het tranendal dat zomaar opkomt, heeft hiermee te maken. Op de grens van gevoel en ratio liggen de emoties. Grote schoonmaak!

Wees voorzichtig als je bv. auto rijdt, concentreer je en focus. Een wisseling van frequentie zit in een klein hoekje als je uit gewoonte rijdt. Blijf gegrond! Werk eraan om in je lichaam te blijven. Hier zijn genoeg oefeningen over te vinden. Vergt discipline, inderdaad. Laat die rationele hersenhelft nu eens doen waar die voor bestemd is.

Maak onderscheid tussen echte vermoeidheid en uitbreiding van bewustzijn zodat je jezelf geen zorgen maakt. Neem rust als dit nodig is, het is een vermoeiend proces maar als je weet hoe het werkt kun je die andere staat gebruiken voor het creëren en manifesteren van wat je echt wilt. Dan gaan we uiteindelijk naar de 9e dimensie! Lichtgroet, Ellen Benschop

Overgenomen met toestemming van: www.aquari-el.nl

Een glimlach

Regelmatig gebeurt het dat je inderdaad zomaar even glimlacht of je blij voelt, zie onderstaande tekst. Hoe vaak gebeurt het niet dat je zelf zomaar naar iemand lacht en dan een zonnetje op het gezicht ziet verschijnen bij iemand die net nog heel somber was of keek. Er zijn van die dagen dan maak ik daar echt een sport van. Zonnetjes en een glimlach op gezichten laten verschijnen. Dat komt omdat ik mijzelf op een dergelijk moment heerlijk in mijn vel voel zitten. Omgekeerd ontvang ik ook van die mooie momenten. U kent dat vast wel. Vandaag wil ik dit zonnetje naar de hele wereld sturen. Doet u mee? Misschien bereiken we wel dat heel even al die mensen stilstaan bij zichzelf om het zonnetje, de glimlach te ontvangen. Ook al zit er verdriet in u, laat het één momentje los en ontvang mijn glimlach. Geniet er van. Het verdriet verzacht. Stuur deze glimlach door, vandaag en morgen en elke dag van het jaar. Misschien bereiken we een deel van die wereld die deze en alle dagen hun leven door onze glimlach anders leren bekijken. Misschien bereiken we iemand die ziek is, of met sombere plannen rondloopt. Wie weet bereiken wij met deze lach anderen die het nodig hebben en vooral onszelf. Door deze glimlach te sturen ontvangen wij alles terug wat wij hebben gegeven.

Deze week verloor ik een hele lieve vriendin. In de laatste weken zijn we elkaar nader gekomen dan ooit tevoren, door de gesprekken die we samen voerden. Zij is nu op weg naar het licht. Natuurlijk vloeiden er tranen. Zij was veel kostbaarder voor me dan menigeen kon bedenken, om de betekenis die er achter zat. Zij was een vrouw die voor iedereen klaar stond. 40 Jaar had zij haar energie in de Zonnebloem gestoken. Mensen met raad en daad bijgestaan als zij in nood waren, in ondernemingsraden en platforms gezeten. Zij was er altijd voor anderen. Vlak voor haar dood wilde iedereen nog afscheid van haar nemen en ik weet dat komende week de kerk en het crematorium vol zal zitten. Ik ben gestopt met mijn tranen, omdat ik heb beseft dat zij alleen een hele grote en diepe glimlach waard is. Waarom? Zij is daar waar zij wilde zijn. Gelukkig en zonder pijnen. Moet ik dan nog langer huilen? Nee, ik zend haar vandaag en alle dagen het licht van kaarsjes en mijn stralende glimlach. Wens haar een mooie en goede reis naar het licht en vooral heel veel liefde en geluk in dat mooie Land, waar wij allen elkaar weer op een dag weer zullen ontmoeten. Dank je lieve Annie voor al het mooie wat je mij vooral in deze laatste weken nog allemaal hebt gegeven.

Dagtekst van zaterdag 3 november 2012.

"Soms, zonder te weten waarom, ervaar je opeens vreugde of verdriet. Daarvoor zijn verschillende verklaringen mogelijk, maar ik zal je er een geven, waaraan je vast nog nooit hebt gedacht. Het is je ongetwijfeld wel eens overkomen dat je een voorbijganger of
voorbijgangster op straat tegenkwam, van wie het gezicht je blik heeft getrokken en naar wie je spontaan een gedachte hebt gestuurd, een straaltje liefde…  Die persoon heeft niet eens gemerkt dat je hem of haar hebt bekeken, maar ontving wel het goede dat je met je ogen hebt gegeven en voelde de uitwerking ervan. Wanneer je plotseling een vreugde voelt, is het misschien een entiteit van de onzichtbare wereld, die je in het voorbijgaan heeft gezien en jou zijn liefde heeft gezonden, waardoor je hart werd geraakt. Overal, waar we ook zijn, bevinden we ons te midden van een menigte zichtbare en onzichtbare wezens, en soms ontvangen we goede dingen, soms slechte, wat veel verklaart over onze verschillende gemoedstoestanden. De zon, die ons elke dag bekijkt, stuurt ons ook levenbrengende golven. En omdat zij een beeld van God, onze spirituele zon is, dienen we ons ervan bewust te worden, dat door de zon heen, God ons aankijkt.

God liefhebben is zich dagelijks voor Hem vertonen, om zijn blik te ontvangen."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Mijn achterbuurman en zijn hond

Mijn tuin grenst net niet aan die van mijn achterbuurman, maar wordt gescheiden door een pad, van waaruit ik de straat kan bereiken met mijn fiets. De tuin van mijn buurman is groot, mooi aangelegd en eindigt met een reuze Spar, die vol met vogels en houtduifjes zit. Hij neemt op bepaalde uren wat zon weg, maar ik ben dankbaar dat hij er staat. Mijn buren links van mij hebben een Conifeer van zo’n 8 meter hoog. Vorig jaar wilde hij hem eigenlijk weghalen, maar op mijn verzoek heeft hij hem laten staan. De vele kleine soorten vogels, die er hun dagelijks huis hebben, zouden verdwijnen uit onze buurt. In mijn gecreerde, overdekte vogelhoek is het een komen en gaan van allerlei pluimage vogels die mij arm eten aan voer, onder toezicht van het beeld van Moeder Mara. Zelfs een Vlaamse gaai en een grote roodbonte specht laten zich af en toe zien, als er nergens anders eten is te vinden. Gebroederlijk zitten en lopen zij allen in de voerhokken en op de grote tafel. Wachten meestal netjes hun beurt af en weten dat twee maal daags er voldoende voer voor ze ligt. Soms is er een kleine onenigheid in de rangorde, maar over het algemeen zijn ze tevreden en blij. Ik hoor het aan hun getwitter en gekwetter.

In de tuin van mijn achterbuurman staan twee grote ijzeren hondenhokken. Hij heeft twee honden. Een kleine, die de hele dag bij de baasjes binnen vertoeft. De ander, een herder, die vrijwel dag en nacht eenzaam in een van die grote ijzeren hokken zit. Zelfs van deze afstand voel ik in mijn tuin de diepe eenzaamheid bij de hond. Vaak vraag ik me af waarom hij daar zo eenzaam moet zitten. Een hond is een roedeldier en of die roedel uit mens of dier bestaat doet niet ter zake. Eenzaamheid! Voor mens en dier is dat het slechtste wat je kan overkomen. Behalve de aandacht die hij krijgt tijdens de wandelingen, of is het meer een verplicht nummertje, wordt er heel af en toe met hem gespeeld, meer aandacht is er niet. Over tijd die beschikbaar is kan ik niet oordelen. Toen ik pas hier kwam wonen heb ik de man weleens gesproken. Het was een van de weinige keren dat ik hem heel even zag lachen. Hij vroeg of ik geen last had van zijn hond en zei dat ik hem dan moest waarschuwen. Achteraf gezien een loze opmerking zonder waarheid en inhoud, alleen uit beleefdheid uitgesproken. Ik hoorde de hond nauwelijks, dus alles was goed. Tot twee jaar geleden. Elke avond rond half twaalf begon de hond te huilen, afgewisseld door geblaf. Dat hield soms tot één uur half twee in de nacht aan. Ik wist dat de man dan in het kleine cafeetje op de hoek zat. Op gegeven moment hielden wij het als buren niet meer uit. In mijn, vlug aangeschoten trainingspak over mijn nachthemdje aan, liep ik de hoek om, naar het kleine café. Oververmoeid en bijna huilend vroeg ik hem of hij zijn hond tot de orde wilde roepen. Hij mopperde op me, was boos en groette mij tijden niet meer, hoewel ik wel bleef groeten als ik hem zag lopen met zijn hond.

De herder heb ik niet meer gehoord tot een paar maanden geleden dit huilen, afgewisseld door geblaf  ’s morgens rond kwart over zes -half zeven begon. Nu is het huilen en blaffen van een hond heel doordringend. Het gaat je door merg en been. Je schrikt wakker uit je diepste slaap. Ik verdiepte me er in en voelde zijn diepe eenzaamheid. Belachelijk zult u denken? Nee, helaas niet. Als je je verdiept in dieren kun je voelen en horen wat er is. Elk mens heeft het vermogen te communiceren met een dier, mits hij de taal van beelden verstaat.  Het huilen en blaffen bleef aanhouden en opnieuw deden zich vermoeidheidsverschijnselen voor. Ik ben een nachtmens, kan pas laat in slaap komen en rust graag ’s morgens langer uit dan kwart over zes. Gisteren besloot ik naar het huis van mijn buurman te lopen. Het was een dubbel gevoel. Zijn eeuwige, boze blik, die moet markeren hoe hij zich van binnen voelt, maakte dat ik me niet op mijn gemak voelde. Voor zijn deur gekomen besloot ik weer terug te gaan, zonder aangebeld te hebben. Op dat moment ging de zijdeur open en kwam de buurman met zijn hond naar buiten voor de ochtendwandeling.

Nu moest ik wel. Ik vroeg hem of dit gehuil kon stoppen, wij hadden daar allemaal last van en werden veel te vroeg gewekt. Zijn antwoord was, zonder enig respect of begrip, dat dit belachelijk was en ik mij niet moest aanstellen. Het maakte dat ik hem zei; ‘u heeft er geen last van. U slaapt aan de voorzijde van uw huis, maar wij achterburen horen het iedere ochtend. Hij pakte zijn hond, draaide zich om en liep scheldend voor me uit, zonder enig begrip voor de omstandigheden waar wij onder leden. Zijn dagelijkse gezicht is normaal al één en al stuursheid, boosheid, maar nu was het een donderwolk geworden. Langzaam liep ik een stuk achter hem aan, richting mijn huis. Wat nu? Dit kon niet langer. De man was duidelijk van plan er niets aan te doen.

Na lang beraad met mezelf heb ik toch de wijkpolitie ingeschakeld. Waarom was dit nu nodig? Waarom geen begrip voor ons als achterburen? Toch iets wat ik me de hele dag af liep te vragen. Je wilt iemand niet opzadelen met de politie als je het samen op kunt lossen. Het heeft wel geholpen. De hond heb ik om half acht heel even, heel zachtjes en zeker niet storend gehoord. Zou hij zo’n anti blaf- en huilband om hebben gekregen?  Ik zal het nooit te weten komen. Evenmin wat voor groot verdriet de man in zich draagt dat hij zo afwijzend is naar mensen. Nooit eens lacht, althans niet op de momenten dat ik hem zie vanuit mijn bovenraam of hoor in de tuin. Hij schreeuwt vaker vanaf een afstand naar zijn hond dat hij stil moet zijn. Zou hij hem ooit eens liefkozen op stille momenten, wanneer ze samen wandelen of zou hij wel eens praten met zijn hond? Het enige wat ik kan zeggen is; ‘open je hart voor jezelf en je hond. Laat hem ook deel uitmaken van jouw thuis en niet altijd eenzaam in zijn hok zitten. Ook een hond heeft gevoel en kan ontzettend eenzaam zijn.’ Het is en blijft een roedeldier. Heeft desondanks, net als een mens, behoefte aan liefde, warmte en aanhalingen. Het zijn de meest trouwe dieren die men zich voor kan stellen. Zij geven onvoorwaardelijke liefde, zonder enig oordeel of vooroordeel, iets waar wij mensen een voorbeeld aan mogen nemen. 

© Maus

Hoe gevaarlijk is het om uit een blikje te drinken? Levensgevaarlijk!!

Artikel verschenen op 'Caducée', professionele informatiebron in de medische sector. Onlangs is een persoon in absurde omstandigheden gestorven.  Hij was op een zondag per boot met vrienden vertrokken, en had blikjes drank in de frigo van de boot gezet. De volgende dag werd hij opgenomen in het ziekenhuis, waar hij 's anderendaags overleed. Een autopsie heeft uitgewezen, dat het ging om een snel intredende infectie met leptospiren, veroorzaakt door een blikje waaruit hij op de boot gedronken had, zonder de inhoud in een glas te gieten. Het onderzoek van de blikjes heeft bevestigd, dat zij besmet waren door urine van een rat, die leptospiren bevatte.  De persoon in kwestie heeft vermoedelijk het bovenste deel van het blikje niet gereinigd, vooraleer er van te drinken. Het blikje was besmet door urine van een rat, die giftige en dodelijke stoffen bevat, waaronder leptospiren, die leptospirose veroorzaken. Drank in blikjes, en andere voedingswaren in gelijkaardige verpakking, worden gestockeerd in magazijnen die dikwijls wemelen van knaagdieren. Zij worden ve voerd naar de verkooppunten, zonder eerst gereinigd te worden. Telkens wanneer u ee  blikje koopt, reinig zorgvuldig het bovenste deel met water en een deter ent, alvorens ze in de ijskast te zetten. Beter nog, koop geen blikjes.

Volgens een studie van INME  RO (Spanje) zijn de deksels van drankblikjes méér besmet dan openbare toiletten. De studie wijst uit dat de hoeveelheid kiemen en bacteriën op de deksels van drankblikjes zo erg is, dat ze absoluut met water en een detergent moeten gereinigd worden. Gelieve deze boodschap aan zoveel mogelijk mensen te verspreiden.  Ik heb het gedaan .

 

Geachte Inspecteur der Belastingen

Vandaag kreeg ik deze mail binnen, ik wil hem u niet onthouden.

Het is helemaal niet erg om mee te betalen, maar wel erg is dat men ontkent dat hier ook armoe is, voedselbanken nodig zijn en geld gegeven wordt aan landen die zelf niets doen om hun mensen te helpen.

Dat is ook de reden dat ik dit heb doorgestuurd. Belasting betalen op zich is niet erg, maar aan alle kanten plukken en het zelf als regering onverantwoord uitgeven, dat is wel erg.

Het spijt me u te moeten berichten, dat het voor mij onmogelijk is te bekijken of ik mijn belasting voor 2012 nog wel kan betalen. Mijn financiële positie is door de crisis en de   
bezuinigingsdrift zeer onoverzichtelijk geworden. Door de vele verschillende wetten en belastingen ben ik inmiddels zo terneergeslagen, uitgeput, uitgebuit, uitgewoond, uitgetrokken en uitgeperst, dat ik niet meer weet waar ik aan toe ben, hoe ik moet zijn en of ik er nog wel ben. Men heeft mij genoodzaakt te betalen voor:

Milieubelasting,
Inkomstenbelasting,
Vennootschapsbelasting,
BTW,
BPM,
Precariobelasting,
Loon -belasting,
Onroerendgoedbelasting,
Overdrachtsbelasting,
Staatsbelasting,
Straatbelasting,
Rioolbelasting,
Grondbelasting,
Wegenbelasting,
Verzekerings-belasting,
Beursbelasting,
Weelde-belasting,
Gemeentebelastingen,
Dividendbelasting,
Successie-belasting,
Hondenbelasting,
Vermakelijkheidsbelasting,
OZB,
Toeristenbelasting,
Parkeer-belasting,
Precariobelasting,
Forensenbelasting,
Reclame-belasting,
Baatbelasting,
Roerendezaakbelasting en begraafplaatsrechten.

En verder voor:
Tabaksaccijns,
Benzineaccijns,
Kwartje van Kok,
Gedistilleerd-accijns,
Zegelrecht,
Registratierecht,
Invoerrecht,
Statistiekrecht,
Reinigingsrecht en wat er nog meer aan rechten zijn.

Ik ben verplicht bij te dragen aan:
verplichte pensioenregelingen,
WAO, AOW, AWW, WW, WWV, en tal van andere 'weeën';
Alsook aan Ziektegeldverzekering en Zorgverzekering.

Ik betaal ook netjes:
Liggeld,
Staangeld,
Parkeergeld,
Tolgeld,
Sluisgeld,
Schoolgeld,
Inschrijfgeld,
Lesgeld,
Kijkgeld en Luistergeld.

Ik ben ook aangezocht of zelfs verplicht bij te dragen voor:Dierenbescherming,
Vrijheidsbond,
Kankerbestrijding,
Astmafonds,Nierfonds,
Leprafonds,
Kinderbescherming,
Geheelonthoudersbond,
Rampenfonds en het Begrafenisfonds enz.

Tevens is de druk groot om als steun te dienen voor:Het Rode Kruis,
Het Groene Kruis,
Het Wit-Gele Kruis,
Het Oranje Kruis en een regenboog van andere Kruizen.

De regering en anderen die mij in haar naam regeren, hebben mij zo geregeerd, dat ik niet meer weet wiens eigendom ik ben.

Ik ben verplicht, verdacht, verhoord, ondervraagd, berispt, beboet, bekeurd, bestraft, bekeken, onderzocht, nagegaan, gecontroleerd, gezuiverd, ingesloten, uitgesloten, verwisseld, ontbonden, gecommandeerd, ingeschreven, uitgeschreven, doorgelicht, ingelicht, voorgelicht, opgelicht en heen en weer geschoven.

Ik heb tot nu toe een groot deel van mijn leven doorgebracht met het invullen,
uitschrijven, overschrijven, halen en bekrachtigen en tekenen van formulieren. Ik heb reeds honderden malen verklaard, dat ik ben geboren, waar en wanneer.
Maar men schijnt mij slecht te geloven.
Ook voor actiecomités, bonden, fondsen, verenigingen, clubs, instellingen, instituten,
organisaties en stichtingen schijn ik een onuitputtelijke bron te vormen voor het verschaffen van G E L D en het bevredigen van iemands tegenwoordige en toekomstige wensen en
behoeften van het menselijk ras.

Ik ben verplicht voor een Energie Keurmerk te betalen voor ik mijn huis mag verkopen.
Het enige wat mij nog aan het leven bindt, is mijn nieuwsgierigheid:

WAT KOMT ER NOG MEER?

Dat is dan misschien het betalen van milieuheffing op een biefstuk?
Omdat het milieu vervuild wordt door de uitstoot van gassen door het rund.

Dan voel ik door mijn klompen heen, wat de volgende stap zal zijn, dat ik straks verplicht ben een snuffelpaal aan te schaffen voor in mijn huis. Om mijn eigen uitstoot te meten en daarover ook milieubelasting te betalen.

Meneer de Inspecteur, zoals u ziet, kan ik tot mijn spijt mij nauwelijks nog veroorloven om te leven, laat staan om nog meer te betalen.
Wanneer mensen banken beroven, gaan ze naar de gevangenis.
Wanneer banken mensen beroven, krijgen ze een bonus.

Hoogachtend,
Een uitgeputte belastingbetaler.

Nog steeds is het niet genoeg voor het kabinet en dan moeten wij in september gaan stemmen op al diegene die ons belastinggeld zomaar over de balk gooien? Niet één partij neemt de verantwoording om ook eens aan al die mensen te denken die voor dat geld heel hard moeten werken, welk zij over de balk smijten. Zij ontkennen zelfs dat er in ons land ook armoe is en er voedselbanken moeten zijn, maar het zuur verdiende geld van ons wel wegsmijten naar andere landen, die ervan geprofiteerd hebben en nauwelijks belastingen hebben betaald.

Weet u nog waarop u moet stemmen? Ik weet het echt niet meer.  Maus



Slimme energiemeters, moeten wij dat nemen? En hoe gaat het met onze eigen energie.

Gepubliceerd op 03-07-12

Overal in Nederland worden momenteel slimme energiemeters geïnstalleerd. Reuze handig, want dankzij deze digitale 'smart meters' kan de netbeheerder op afstand de meterstanden aflezen. Dat is echter niet de enige informatie die deze slimme kastjes kunnen doorgeven.

Ook in de Amsterdamse Orteliusbuurt moeten we er momenteel aan geloven. Netbeheerder Liander (die hier in Noord Holland het monopolie heeft) komt huis aan huis slimme energiemeters inbouwen. Dankzij deze nieuwe digitale kastjes hoeft Liander nooit meer medewerkers langs de deur te sturen om de meterstanden handmatig af te lezen. En ook voor de consument zijn er voordelen:  een slimme energiemeter geeft meer inzicht in je energieverbruik, zodat besparen op stroom en gas nog makkelijker (zouden kunnen) worden. De plaatsing is begin dit jaar begonnen, maar afhankelijk van planning en beheerder moet elk Nederlands huishuiden uiterlijk in 2014 een slimme energiemeter hebben.

Uit onderzoek door de European Data Protection Supervisor (EDPS) blijkt nu echter dat deze kastjes nog veel meer informatie kunnen onthullen over de huishoudens waarin ze worden geplaatst. Volgens de Europese privacywaakhond zal de meter daar ook waarschijnlijk voor worden gebruikt, tenzij de overheid strakke regelgeving introduceert om dat te voorkomen. ‘Hoewel de Europese uitrol van de slimme energiemeters voor grote voordelen op het gebied van onder meer energiebesparing kan zorgen, zal het ook het massaal verzamelen van gevoelige privé-informatie mogelijk maken’, aldus de privacywaakhond.

Nauwkeurige metingVolgens de EDPS kan de nieuwe technologie, die de komende jaren in elk Europees huishouden zal worden geplaatst, worden gebruikt om een groot aantal privacygevoelige activiteiten van het desbetreffende huishouden in kaart te brengen. Door de zeer nauwkeurige meting van energieverbruik kan bijvoorbeeld wordne vastgesteld wanneer de bewoners op vakantie zijn, of er iemand in het huishouden gespecialiseerde medische apparatuur gebruikt en of er regelmatig een babyfoon is aangesloten. Op dezelfde manier kan aan het energieverbruik worden afgelezen wanneer de koelkast wordt geopend, wanneer er iemand onder de douche gaat en hoe de vrije tijd wordt doorgebracht met bijvoorbeeld televisie of spelcomputers.
Sterker nog: als ze de informatie nauwkeurig analyseren, kunnen de energiebedrijven via het slimme meters zelfs precies zien welke televisieprogramma’s we kijken.  Tijdens een eerder dit jaar georganiseerd hackerscongres in Berlijn vertelden twee hackers eerder dit jaar over hun onderzoek naar de via smart meters verzamelde informatie. In dit geval bleken de door het tweetal in kaart gebrachte meters het stroomverbruik van debetrokken huishoudens om de twee seconden te monitoren.
Te hoge frequentieEen veel te hoge frequentie om nog van waarde te zijn bij het besparen van energie. Op deze manier konden echter wel zeer subtiele verschillen in stroomverbruik worden gemeten. Zoals het verschil in helderheid van het scherm bij verschillende televisieprogramma's en films.  Door deze gegevens naast elkaar te leggen kon het kijkgedrag van met een smart meter uitgeruste huishoudens gemakkelijk worden vastgesteld, constateerden de onderzoekers. In Nederland is daarom al besloten dat de meters slechts één keer in de twee maanden hun gegevens mogen doorsturen.
Gecombineerd met andere gegevens zou het leven in een huishouden echter nog steeds van minuut tot minuut kunnen worden gereconstrueerd. Verontrustend, te meer omdat de Europese Commissie tot op heden nauwelijks actie heeft ondernomen om misbruik van deze gevoelige gegevens te voorkomen.  Dat dat wel nodig is bleek vorige week vrijdag. Netwerkbeheerder Liander kreeg toen een boete van 3,3 miljoen euro, omdat het de gegevens van zijn klanten niet voldoende had beschermd. Hoog tijd dus dat Nederlandse huishoudens ook worden voorzien van een slimme privacymeter.
Arnoud Groot
Slimme meters in Radar
[noot van de redactie] Zie ook Radars uitzending (2009) over de slimme meter. Mede dankzij dit item en de invloed van ons Testpanel is de wet hierover toen herzien.

Mannen en vrouwen, een verschil als een berg zo hoog en nauwelijks te overbruggen

Twee totaal verschillende soorten, die rondlopen op deze aardbodem. Hoe is het toch mogelijk dat we elkaar zo moeilijk kunnen en willen begrijpen, terwijl wij uit een wereld worden geboren waar op Goddelijk niveau ieder het mannelijke en vrouwelijke principe bezit. We komen echter terecht in een wereld vol onderscheid, waarin gelijkheid op een heel laag pitje staat. Zelfs in Nederland is dat onderscheid nog goed te merken. Neem alleen maar op werkniveau. Salarissen zijn beslist niet gelijk bij man en vrouw, die beiden hetzelfde werk doen. De secretaresse brengt nog steeds het kopje koffie naar de baas, terwijl andersom ook mogelijk zou moeten zijn. De man is de baas in huis, heeft de kracht en de macht over de vrouw, althans dat proberen velen. De tijden zijn in ons kikkerlandje dan wel deels veranderd betreffende het feit dat de vrouw in de keuken achter het aanrecht hoort. Maar ze lopen echt hier en daar nog rond dat de vrouw er is om zijn onderbroeken te wassen en hemden te strijken en hij met de benen op de bank mag genieten van de tv en het potje bier. Gelukkig beseffen veel mannen dat in een maatschappij waar beiden werken, ook beiden de huishoudelijke taken moeten verdelen. Veel mannen vinden het ook steeds leuker om te koken. Wat dat aangaat wonen wij in een land waar de man, vooral de jongeren, er steeds meer rekening mee houden dat de vrouw ook haar rechten heeft. Soms is ruilen van positie zelfs heel prettig. Er zijn mannen die het heerlijk vinden om thuis bij de kinderen te zijn, het huishouden te doen, terwijl de vrouw haar goede baan daardoor niet op hoeft te geven. Wat is daar mis mee? Wij deden dat al in de jaren ’60. Soms is het financieel noodzakelijk om beiden te werken, zodat beiden ook thuis de taken verdelen. Of dat nu altijd gebeurt, is nog de vraag, al hoort het wel zo. Echter alles is in ons kleine landje mogelijk. In heel veel landen ligt de machtspositie nog steeds bij de man en telt de vrouw helemaal niet mee. Zelfs in het jaar 2012 worden de rechten van de vrouw in landen om ons heen dagelijks geschonden. Worden zij zonder respect mishandeld en vernederd. Zij mogen zelfs niet aan één tafel met hun mannen eten.

Ik herinner mij een heel sterk voorbeeld uit de jaren ‘70. Schuin tegenover ons was een buitenlands gezin komen wonen, uit India of Pakistan, dat herinner ik me niet meer precies. Wij hadden ze met een paar dingen geholpen om zich aan te passen en meer thuis te voelen. Als dank werden we voor een dinertje uitgenodigd. De vrouwen zaten in een andere kamer, mochten zelfs op een dergelijke avond niet aan één tafel met ons eten. Als eregast mocht ik als vrouw bij uitzondering aan de mannentafel zitten. Ook kreeg ik als vrouwelijke gast het hoogste genot van het diner, de ballen van de bok, op mijn bord gelegd. Het idee was al onsmakelijk, maar ze eten was duizendmaal erger. Ik heb uit beleefdheid een hapje genomen, zo is mij altijd geleerd, maar meer kon ik niet door mijn keel gewrongen krijgen, zo smerig smaakten de ballen van de bok. Ik heb ze aan Berry gegeven, die ze heel manmoedig heeft opgegeten. Ik heb mijn excuses gemaakt voor mijn onbeleefdheid, maar dat was minder erg dan iets te eten wat ik niet te eten vond. Voor mensen uit deze cultuur was dit een specialiteit, die ik verdiende. Nu heb ik thuis geleerd dat ik alles moest eten. Ben opgevoed met het idee dat ik bij de koningin aan tafel moest kunnen zitten. Arrogante gedachte trouwens, alsof de koningin ooit op mij aan haar tafel zit te wachten. Maar goed, ik eet alles, ook al vind ik dingen minder lekker. Maar zelfs mijn opvoeding kon mij er niet toe brengen om die stinkdingen op te eten. Maar goed ook. Thuisgekomen kwam bij Berry er alles weer uit wat we hadden gegeten. Wat ballen niet allemaal teweeg kunnen brengen.

Maar goed, we waren bezig met het rollenpatroon, wat ons is opgelegd of wordt opgelegd. Ik vraag me af waarom veel mannen ten koste van alles de baas willen zijn. Hun machtgevoel gebruiken naar vrouwen. Is dat hun minderwaardigheidsgevoel? Bang om ondergesneeuwd te worden? Soms zijn de rollenpatronen ook omgedraaid, spelen de vrouwen de baas. Nu zijn ze dat vaak in huis toch al, maar naar buiten uit draaien de rollen ineens om. Het gekke is dat Berry zowel zijn mannelijke als vrouwelijke kant behoorlijk in evenwicht had. Alle vrouwen liepen met hem weg, omdat hij beide kanten begreep. Zowel de vrouw als de man. Hij liet zich er nooit op voorstaan dat hij de baas wilde zijn. Wij hadden geen baas in huis. De een regelde dit de ander dat en samen waren en zorgden we voor de kinderen. Samen droegen we de zorgen en samen regelden en genoten we van alles wat nodig of plezierig was. Er was geen mijn en dijn. Alles was één. Er was alleen maar liefde voor elkaar.

Jarenlang was ik 3x per week te vinden op de dansvloer hier in de omgeving. Elke danszaal heb ik van binnen en van buiten leren kennen. Er is één ding wat ik alleen maar gezien en ondervonden heb. Ieder leeft daar voor zichzelf. Er zijn maar drie dingen, voornamelijk bij de mannen, die belangrijk zijn en dat is het woordje “ik”, zijn EGO, en hoeveel geld bezit zij. Samen en delen is er totaal niet bij, al zijn er soms uitzonderingen, waar het gelukkig wel goed bij gaat. Andersom speelt het soms ook een rol, maar vrouwen zijn daarin toch flexibeler. Zij zoeken in de meeste gevallen liefde, al zijn ook hierbij uitzonderingen die alleen maar naar geld kijken. Vrouwen worden veel meer voor de gek gehouden door de mannen. Ze worden bekeken alsof het een varkens- of paardenkeuring betreft. Nu wil ik liever als paard dan als varken bekeken worden, maar als je de taal hoort waarmee ze vaak onderling over vrouwen praten, is respect ver te zoeken. En heus, de meeste vrouwen geven daar geen aanleiding toe. Afijn, dan wordt er één uitgezocht en gevleid totdat ze hebben waar ze voor kwamen en na een nacht of een aantal weken, heel misschien maanden krijgt de vrouw weer een schop onder haar kont. Wordt het volgende slachtoffer gezocht. Erger is het tegen de feestdagen. Ook ik heb daar mijn laatste ervaring in opgedaan afgelopen Kerst en Oud en nieuw. Dan komen veelal oude relaties ineens weer bij elkaar. Weken na de feestdagen valt hij terug in zijn oude rol en kun je het als vrouw weer schudden, die goedgelovig er weer in stapte. Het is geen sarcasme, maar pure waarheid, die jaarlijks terugkeert, tot de vrouw eindelijk na jaren doorheeft waar het om draait. Onderdak voor de feestdagen, meer niet. Wegwezen is dan de boodschap. Ben je nog niet uit jezelf weg dan wordt het spel zo gespeeld dat je op gegeven moment zelf wel verdwijnt als vrouw. Sarcastisch? Nee hoor, pure waarheid in de praktijk.

Iemand vertelde mij eens jaren geleden; áls je een relatie krijgt, moet je wegblijven van de dansvloer. Hij had gelijk. Naarmate mijn ex meer contact kreeg met de andere vrijgezellen, veranderde hij steeds meer in hetzelfde gedragspatroon van de anderen. Met hun mond beweren ze allemaal dat ze graag een relatie willen, maar ondertussen willen ze zich blijven gedragen als vrijgezel. Om een vaste relatie lachen ze je uit. Bindingsangst, wordt dan gezegd. Welnee. Gewoon alleen de pleziertjes blijven najagen, zonder enige verantwoording te durven nemen voor elkaar. Alleen vergeten zij het belangrijkste. Op oudere leeftijd, dat is de categorie waar ik het over heb, wordt je er niet jonger op. Je wordt ouder, kan ziekte en eenzaamheid tegen komen. Niemand die naar je omkijkt. Niemand die je verzorgd. Ook je kinderen niet, die hebben hun eigen huishouding en zorgen. Ook die komen af en toe eens langs, al zijn ook daar uitzonderingen in. Je dansvrienden misschien, waarmee je al die vrouwen liep te keuren? Nee, hoor. Ze bellen je, zullen misschien een keertje langskomen, maar leven verder hun eigen leven. De vrouwen waar je zo graag mee danste? Welnee, die kijken wel uit om voor een zieke te zorgen die, toen hij nog goed was, je ook niet zag staan. Dan pas gaan ze beseffen wat ze met hun bindingsangst en afwijzingen hebben veroorzaakt. Jammer, ze hadden zo’n mooi leven op kunnen bouwen. Maar stelden vrijheid en geld boven liefde.

Sinds de operatie van mijn ex-vriend, 10 dagen geleden, heb ik gelegenheid genoeg gehad om weer te gaan dansen, maar de behoefte is ver te zoeken. Een gedragsregel van de dansvloer is dat als een relatie uit is de vrouw de eerste weken voor spek en bonen aan de kant zit en nauwelijks wordt gevraagd. Is het wel zo dan is het één keer, omdat men hoopt van alles aan de weet te komen. Mannelijke nieuwsgierigheid. Daarbij heb ik geen enkele behoefte meer om te gaan zitten wachten of je als vrouw wordt gevraagd. En dan, al die vreemde armen om me heen waar ik niet echt op zit te wachten. Het nodigt mij niet meer uit om te gaan. Ben je op zoek naar een partner, denk niet die te vinden op de dansvloer, een enkeling uitgezonderd, die net een man treft die voor het eerst in deze wereld terecht komt. Die vrouw heeft geluk, de man ook. Maar verder, al dans je nog zo graag, blijf weg van de dansvloer als je op zoek bent naar een serieuze partner. Een huwelijksbureau of internet biedt misschien nog meer kans, al heb ik daar nauwelijks ervaring mee.

Helaas is het deels nog steeds de man die bepaald. Dat geldt ook op de dansvloer. Vrouwen vragen geen mannen, moeten netjes blijven wachten tot zij worden gevraagd. Belgische vrouwen trekken zich daar minder van aan, maar de Hollandse vrouwen zijn daar veel bedeesder in. Natuurlijk zijn ook hier uitzonderingen, maar het verschil is heel duidelijk. Dat ik minder gehaald word heeft ook een andere kant. Zo langzamerhand is in de loop der jaren op de dansvloeren duidelijk geworden dat ik medium ben. Ik loop er niet mee te koop, maar een paar vrouwen, die ik heb kunnen helpen hebben dat doorverteld. Mannen, doodsbang zijn ze dat ik door hen heen kijk. Ik weet ook precies wie de boel voor de gek houdt, wie op zoek is naar een echte liefde en wie uit is op één nacht plezier. Verder kijk ik niet eens. Dat mag en wil ik helemaal niet. Het is hun angst.

Afijn, we hadden het over het verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen zouden wat meer hun vrouwelijke kant mogen gebruiken, vrouwvriendelijker worden, ons vrouwen met respect behandelen, dat is zeker. Vrouwen mogen misschien wat meer hun mannelijke kant versterken. Zouden we dan niet veel gelukkiger zijn, omdat we met respect naar de ander zouden kijken i.p.v. overheersen. Gelijkwaardigheid in een relatie is het mooiste wat er is. Er is geen baas in huis. Maar helaas heb ik de laatste jaren moeten ervaren dat de ander bang was ondergesneeuwd te worden, omdat ik net zo’n sterke persoonlijkheid was. Mijn mannelijke en vrouwelijke kant is aardig in evenwicht.  Maar niets weerhoudt mij ervan om beiden te versterken, fouten te verbeteren en vooral mezelf te leren waarderen om wie ik ben. Geloof me, dit alles klinkt wat angstaanjagend, maar er bestaan zeker nog hele goede mannen. De meesten daarvan zijn gelukkig getrouwd en dankbaar dat ze elkaar nog hebben. Zij hebben het evenwicht tussen het mannelijke en vrouwelijke principe wel gevonden. Respecteren elkaar en vooral, houden intens van elkaar. Er lopen vast ook nog vrije mannen rond met dit principe, maar zij zouden een lantaarntje om hun nek moeten dragen. Ik ben ze nog niet tegengekomen. Jij soms ook niet?

Mijn vriendin heeft een paar maanden geleden gezegd: ‘Maus, je hebt 33 jaar het beste gehad wat je kon overkomen. Je hebt nu het slechtste gehad de laatste jaren. Wat gaat komen ligt er tussenin en geeft opnieuw het grootste geluk voor jezelf en die ander. Het ligt niet ver meer weg, dus laat ik het over me heen komen. Soms ligt het geluk om de hoek op je te wachten, moest je alleen oude dingen en personen loslaten voor er ruimte is voor het nieuwe.