Geachte Inspecteur der Belastingen

Vandaag kreeg ik deze mail binnen, ik wil hem u niet onthouden.

Het is helemaal niet erg om mee te betalen, maar wel erg is dat men ontkent dat hier ook armoe is, voedselbanken nodig zijn en geld gegeven wordt aan landen die zelf niets doen om hun mensen te helpen.

Dat is ook de reden dat ik dit heb doorgestuurd. Belasting betalen op zich is niet erg, maar aan alle kanten plukken en het zelf als regering onverantwoord uitgeven, dat is wel erg.

Het spijt me u te moeten berichten, dat het voor mij onmogelijk is te bekijken of ik mijn belasting voor 2012 nog wel kan betalen. Mijn financiële positie is door de crisis en de   
bezuinigingsdrift zeer onoverzichtelijk geworden. Door de vele verschillende wetten en belastingen ben ik inmiddels zo terneergeslagen, uitgeput, uitgebuit, uitgewoond, uitgetrokken en uitgeperst, dat ik niet meer weet waar ik aan toe ben, hoe ik moet zijn en of ik er nog wel ben. Men heeft mij genoodzaakt te betalen voor:

Milieubelasting,
Inkomstenbelasting,
Vennootschapsbelasting,
BTW,
BPM,
Precariobelasting,
Loon -belasting,
Onroerendgoedbelasting,
Overdrachtsbelasting,
Staatsbelasting,
Straatbelasting,
Rioolbelasting,
Grondbelasting,
Wegenbelasting,
Verzekerings-belasting,
Beursbelasting,
Weelde-belasting,
Gemeentebelastingen,
Dividendbelasting,
Successie-belasting,
Hondenbelasting,
Vermakelijkheidsbelasting,
OZB,
Toeristenbelasting,
Parkeer-belasting,
Precariobelasting,
Forensenbelasting,
Reclame-belasting,
Baatbelasting,
Roerendezaakbelasting en begraafplaatsrechten.

En verder voor:
Tabaksaccijns,
Benzineaccijns,
Kwartje van Kok,
Gedistilleerd-accijns,
Zegelrecht,
Registratierecht,
Invoerrecht,
Statistiekrecht,
Reinigingsrecht en wat er nog meer aan rechten zijn.

Ik ben verplicht bij te dragen aan:
verplichte pensioenregelingen,
WAO, AOW, AWW, WW, WWV, en tal van andere 'weeën';
Alsook aan Ziektegeldverzekering en Zorgverzekering.

Ik betaal ook netjes:
Liggeld,
Staangeld,
Parkeergeld,
Tolgeld,
Sluisgeld,
Schoolgeld,
Inschrijfgeld,
Lesgeld,
Kijkgeld en Luistergeld.

Ik ben ook aangezocht of zelfs verplicht bij te dragen voor:Dierenbescherming,
Vrijheidsbond,
Kankerbestrijding,
Astmafonds,Nierfonds,
Leprafonds,
Kinderbescherming,
Geheelonthoudersbond,
Rampenfonds en het Begrafenisfonds enz.

Tevens is de druk groot om als steun te dienen voor:Het Rode Kruis,
Het Groene Kruis,
Het Wit-Gele Kruis,
Het Oranje Kruis en een regenboog van andere Kruizen.

De regering en anderen die mij in haar naam regeren, hebben mij zo geregeerd, dat ik niet meer weet wiens eigendom ik ben.

Ik ben verplicht, verdacht, verhoord, ondervraagd, berispt, beboet, bekeurd, bestraft, bekeken, onderzocht, nagegaan, gecontroleerd, gezuiverd, ingesloten, uitgesloten, verwisseld, ontbonden, gecommandeerd, ingeschreven, uitgeschreven, doorgelicht, ingelicht, voorgelicht, opgelicht en heen en weer geschoven.

Ik heb tot nu toe een groot deel van mijn leven doorgebracht met het invullen,
uitschrijven, overschrijven, halen en bekrachtigen en tekenen van formulieren. Ik heb reeds honderden malen verklaard, dat ik ben geboren, waar en wanneer.
Maar men schijnt mij slecht te geloven.
Ook voor actiecomités, bonden, fondsen, verenigingen, clubs, instellingen, instituten,
organisaties en stichtingen schijn ik een onuitputtelijke bron te vormen voor het verschaffen van G E L D en het bevredigen van iemands tegenwoordige en toekomstige wensen en
behoeften van het menselijk ras.

Ik ben verplicht voor een Energie Keurmerk te betalen voor ik mijn huis mag verkopen.
Het enige wat mij nog aan het leven bindt, is mijn nieuwsgierigheid:

WAT KOMT ER NOG MEER?

Dat is dan misschien het betalen van milieuheffing op een biefstuk?
Omdat het milieu vervuild wordt door de uitstoot van gassen door het rund.

Dan voel ik door mijn klompen heen, wat de volgende stap zal zijn, dat ik straks verplicht ben een snuffelpaal aan te schaffen voor in mijn huis. Om mijn eigen uitstoot te meten en daarover ook milieubelasting te betalen.

Meneer de Inspecteur, zoals u ziet, kan ik tot mijn spijt mij nauwelijks nog veroorloven om te leven, laat staan om nog meer te betalen.
Wanneer mensen banken beroven, gaan ze naar de gevangenis.
Wanneer banken mensen beroven, krijgen ze een bonus.

Hoogachtend,
Een uitgeputte belastingbetaler.

Nog steeds is het niet genoeg voor het kabinet en dan moeten wij in september gaan stemmen op al diegene die ons belastinggeld zomaar over de balk gooien? Niet één partij neemt de verantwoording om ook eens aan al die mensen te denken die voor dat geld heel hard moeten werken, welk zij over de balk smijten. Zij ontkennen zelfs dat er in ons land ook armoe is en er voedselbanken moeten zijn, maar het zuur verdiende geld van ons wel wegsmijten naar andere landen, die ervan geprofiteerd hebben en nauwelijks belastingen hebben betaald.

Weet u nog waarop u moet stemmen? Ik weet het echt niet meer.  Maus



Slimme energiemeters, moeten wij dat nemen? En hoe gaat het met onze eigen energie.

Gepubliceerd op 03-07-12

Overal in Nederland worden momenteel slimme energiemeters geïnstalleerd. Reuze handig, want dankzij deze digitale 'smart meters' kan de netbeheerder op afstand de meterstanden aflezen. Dat is echter niet de enige informatie die deze slimme kastjes kunnen doorgeven.

Ook in de Amsterdamse Orteliusbuurt moeten we er momenteel aan geloven. Netbeheerder Liander (die hier in Noord Holland het monopolie heeft) komt huis aan huis slimme energiemeters inbouwen. Dankzij deze nieuwe digitale kastjes hoeft Liander nooit meer medewerkers langs de deur te sturen om de meterstanden handmatig af te lezen. En ook voor de consument zijn er voordelen:  een slimme energiemeter geeft meer inzicht in je energieverbruik, zodat besparen op stroom en gas nog makkelijker (zouden kunnen) worden. De plaatsing is begin dit jaar begonnen, maar afhankelijk van planning en beheerder moet elk Nederlands huishuiden uiterlijk in 2014 een slimme energiemeter hebben.

Uit onderzoek door de European Data Protection Supervisor (EDPS) blijkt nu echter dat deze kastjes nog veel meer informatie kunnen onthullen over de huishoudens waarin ze worden geplaatst. Volgens de Europese privacywaakhond zal de meter daar ook waarschijnlijk voor worden gebruikt, tenzij de overheid strakke regelgeving introduceert om dat te voorkomen. ‘Hoewel de Europese uitrol van de slimme energiemeters voor grote voordelen op het gebied van onder meer energiebesparing kan zorgen, zal het ook het massaal verzamelen van gevoelige privé-informatie mogelijk maken’, aldus de privacywaakhond.

Nauwkeurige metingVolgens de EDPS kan de nieuwe technologie, die de komende jaren in elk Europees huishouden zal worden geplaatst, worden gebruikt om een groot aantal privacygevoelige activiteiten van het desbetreffende huishouden in kaart te brengen. Door de zeer nauwkeurige meting van energieverbruik kan bijvoorbeeld wordne vastgesteld wanneer de bewoners op vakantie zijn, of er iemand in het huishouden gespecialiseerde medische apparatuur gebruikt en of er regelmatig een babyfoon is aangesloten. Op dezelfde manier kan aan het energieverbruik worden afgelezen wanneer de koelkast wordt geopend, wanneer er iemand onder de douche gaat en hoe de vrije tijd wordt doorgebracht met bijvoorbeeld televisie of spelcomputers.
Sterker nog: als ze de informatie nauwkeurig analyseren, kunnen de energiebedrijven via het slimme meters zelfs precies zien welke televisieprogramma’s we kijken.  Tijdens een eerder dit jaar georganiseerd hackerscongres in Berlijn vertelden twee hackers eerder dit jaar over hun onderzoek naar de via smart meters verzamelde informatie. In dit geval bleken de door het tweetal in kaart gebrachte meters het stroomverbruik van debetrokken huishoudens om de twee seconden te monitoren.
Te hoge frequentieEen veel te hoge frequentie om nog van waarde te zijn bij het besparen van energie. Op deze manier konden echter wel zeer subtiele verschillen in stroomverbruik worden gemeten. Zoals het verschil in helderheid van het scherm bij verschillende televisieprogramma's en films.  Door deze gegevens naast elkaar te leggen kon het kijkgedrag van met een smart meter uitgeruste huishoudens gemakkelijk worden vastgesteld, constateerden de onderzoekers. In Nederland is daarom al besloten dat de meters slechts één keer in de twee maanden hun gegevens mogen doorsturen.
Gecombineerd met andere gegevens zou het leven in een huishouden echter nog steeds van minuut tot minuut kunnen worden gereconstrueerd. Verontrustend, te meer omdat de Europese Commissie tot op heden nauwelijks actie heeft ondernomen om misbruik van deze gevoelige gegevens te voorkomen.  Dat dat wel nodig is bleek vorige week vrijdag. Netwerkbeheerder Liander kreeg toen een boete van 3,3 miljoen euro, omdat het de gegevens van zijn klanten niet voldoende had beschermd. Hoog tijd dus dat Nederlandse huishoudens ook worden voorzien van een slimme privacymeter.
Arnoud Groot
Slimme meters in Radar
[noot van de redactie] Zie ook Radars uitzending (2009) over de slimme meter. Mede dankzij dit item en de invloed van ons Testpanel is de wet hierover toen herzien.

Mannen en vrouwen, een verschil als een berg zo hoog en nauwelijks te overbruggen

Twee totaal verschillende soorten, die rondlopen op deze aardbodem. Hoe is het toch mogelijk dat we elkaar zo moeilijk kunnen en willen begrijpen, terwijl wij uit een wereld worden geboren waar op Goddelijk niveau ieder het mannelijke en vrouwelijke principe bezit. We komen echter terecht in een wereld vol onderscheid, waarin gelijkheid op een heel laag pitje staat. Zelfs in Nederland is dat onderscheid nog goed te merken. Neem alleen maar op werkniveau. Salarissen zijn beslist niet gelijk bij man en vrouw, die beiden hetzelfde werk doen. De secretaresse brengt nog steeds het kopje koffie naar de baas, terwijl andersom ook mogelijk zou moeten zijn. De man is de baas in huis, heeft de kracht en de macht over de vrouw, althans dat proberen velen. De tijden zijn in ons kikkerlandje dan wel deels veranderd betreffende het feit dat de vrouw in de keuken achter het aanrecht hoort. Maar ze lopen echt hier en daar nog rond dat de vrouw er is om zijn onderbroeken te wassen en hemden te strijken en hij met de benen op de bank mag genieten van de tv en het potje bier. Gelukkig beseffen veel mannen dat in een maatschappij waar beiden werken, ook beiden de huishoudelijke taken moeten verdelen. Veel mannen vinden het ook steeds leuker om te koken. Wat dat aangaat wonen wij in een land waar de man, vooral de jongeren, er steeds meer rekening mee houden dat de vrouw ook haar rechten heeft. Soms is ruilen van positie zelfs heel prettig. Er zijn mannen die het heerlijk vinden om thuis bij de kinderen te zijn, het huishouden te doen, terwijl de vrouw haar goede baan daardoor niet op hoeft te geven. Wat is daar mis mee? Wij deden dat al in de jaren ’60. Soms is het financieel noodzakelijk om beiden te werken, zodat beiden ook thuis de taken verdelen. Of dat nu altijd gebeurt, is nog de vraag, al hoort het wel zo. Echter alles is in ons kleine landje mogelijk. In heel veel landen ligt de machtspositie nog steeds bij de man en telt de vrouw helemaal niet mee. Zelfs in het jaar 2012 worden de rechten van de vrouw in landen om ons heen dagelijks geschonden. Worden zij zonder respect mishandeld en vernederd. Zij mogen zelfs niet aan één tafel met hun mannen eten.

Ik herinner mij een heel sterk voorbeeld uit de jaren ‘70. Schuin tegenover ons was een buitenlands gezin komen wonen, uit India of Pakistan, dat herinner ik me niet meer precies. Wij hadden ze met een paar dingen geholpen om zich aan te passen en meer thuis te voelen. Als dank werden we voor een dinertje uitgenodigd. De vrouwen zaten in een andere kamer, mochten zelfs op een dergelijke avond niet aan één tafel met ons eten. Als eregast mocht ik als vrouw bij uitzondering aan de mannentafel zitten. Ook kreeg ik als vrouwelijke gast het hoogste genot van het diner, de ballen van de bok, op mijn bord gelegd. Het idee was al onsmakelijk, maar ze eten was duizendmaal erger. Ik heb uit beleefdheid een hapje genomen, zo is mij altijd geleerd, maar meer kon ik niet door mijn keel gewrongen krijgen, zo smerig smaakten de ballen van de bok. Ik heb ze aan Berry gegeven, die ze heel manmoedig heeft opgegeten. Ik heb mijn excuses gemaakt voor mijn onbeleefdheid, maar dat was minder erg dan iets te eten wat ik niet te eten vond. Voor mensen uit deze cultuur was dit een specialiteit, die ik verdiende. Nu heb ik thuis geleerd dat ik alles moest eten. Ben opgevoed met het idee dat ik bij de koningin aan tafel moest kunnen zitten. Arrogante gedachte trouwens, alsof de koningin ooit op mij aan haar tafel zit te wachten. Maar goed, ik eet alles, ook al vind ik dingen minder lekker. Maar zelfs mijn opvoeding kon mij er niet toe brengen om die stinkdingen op te eten. Maar goed ook. Thuisgekomen kwam bij Berry er alles weer uit wat we hadden gegeten. Wat ballen niet allemaal teweeg kunnen brengen.

Maar goed, we waren bezig met het rollenpatroon, wat ons is opgelegd of wordt opgelegd. Ik vraag me af waarom veel mannen ten koste van alles de baas willen zijn. Hun machtgevoel gebruiken naar vrouwen. Is dat hun minderwaardigheidsgevoel? Bang om ondergesneeuwd te worden? Soms zijn de rollenpatronen ook omgedraaid, spelen de vrouwen de baas. Nu zijn ze dat vaak in huis toch al, maar naar buiten uit draaien de rollen ineens om. Het gekke is dat Berry zowel zijn mannelijke als vrouwelijke kant behoorlijk in evenwicht had. Alle vrouwen liepen met hem weg, omdat hij beide kanten begreep. Zowel de vrouw als de man. Hij liet zich er nooit op voorstaan dat hij de baas wilde zijn. Wij hadden geen baas in huis. De een regelde dit de ander dat en samen waren en zorgden we voor de kinderen. Samen droegen we de zorgen en samen regelden en genoten we van alles wat nodig of plezierig was. Er was geen mijn en dijn. Alles was één. Er was alleen maar liefde voor elkaar.

Jarenlang was ik 3x per week te vinden op de dansvloer hier in de omgeving. Elke danszaal heb ik van binnen en van buiten leren kennen. Er is één ding wat ik alleen maar gezien en ondervonden heb. Ieder leeft daar voor zichzelf. Er zijn maar drie dingen, voornamelijk bij de mannen, die belangrijk zijn en dat is het woordje “ik”, zijn EGO, en hoeveel geld bezit zij. Samen en delen is er totaal niet bij, al zijn er soms uitzonderingen, waar het gelukkig wel goed bij gaat. Andersom speelt het soms ook een rol, maar vrouwen zijn daarin toch flexibeler. Zij zoeken in de meeste gevallen liefde, al zijn ook hierbij uitzonderingen die alleen maar naar geld kijken. Vrouwen worden veel meer voor de gek gehouden door de mannen. Ze worden bekeken alsof het een varkens- of paardenkeuring betreft. Nu wil ik liever als paard dan als varken bekeken worden, maar als je de taal hoort waarmee ze vaak onderling over vrouwen praten, is respect ver te zoeken. En heus, de meeste vrouwen geven daar geen aanleiding toe. Afijn, dan wordt er één uitgezocht en gevleid totdat ze hebben waar ze voor kwamen en na een nacht of een aantal weken, heel misschien maanden krijgt de vrouw weer een schop onder haar kont. Wordt het volgende slachtoffer gezocht. Erger is het tegen de feestdagen. Ook ik heb daar mijn laatste ervaring in opgedaan afgelopen Kerst en Oud en nieuw. Dan komen veelal oude relaties ineens weer bij elkaar. Weken na de feestdagen valt hij terug in zijn oude rol en kun je het als vrouw weer schudden, die goedgelovig er weer in stapte. Het is geen sarcasme, maar pure waarheid, die jaarlijks terugkeert, tot de vrouw eindelijk na jaren doorheeft waar het om draait. Onderdak voor de feestdagen, meer niet. Wegwezen is dan de boodschap. Ben je nog niet uit jezelf weg dan wordt het spel zo gespeeld dat je op gegeven moment zelf wel verdwijnt als vrouw. Sarcastisch? Nee hoor, pure waarheid in de praktijk.

Iemand vertelde mij eens jaren geleden; áls je een relatie krijgt, moet je wegblijven van de dansvloer. Hij had gelijk. Naarmate mijn ex meer contact kreeg met de andere vrijgezellen, veranderde hij steeds meer in hetzelfde gedragspatroon van de anderen. Met hun mond beweren ze allemaal dat ze graag een relatie willen, maar ondertussen willen ze zich blijven gedragen als vrijgezel. Om een vaste relatie lachen ze je uit. Bindingsangst, wordt dan gezegd. Welnee. Gewoon alleen de pleziertjes blijven najagen, zonder enige verantwoording te durven nemen voor elkaar. Alleen vergeten zij het belangrijkste. Op oudere leeftijd, dat is de categorie waar ik het over heb, wordt je er niet jonger op. Je wordt ouder, kan ziekte en eenzaamheid tegen komen. Niemand die naar je omkijkt. Niemand die je verzorgd. Ook je kinderen niet, die hebben hun eigen huishouding en zorgen. Ook die komen af en toe eens langs, al zijn ook daar uitzonderingen in. Je dansvrienden misschien, waarmee je al die vrouwen liep te keuren? Nee, hoor. Ze bellen je, zullen misschien een keertje langskomen, maar leven verder hun eigen leven. De vrouwen waar je zo graag mee danste? Welnee, die kijken wel uit om voor een zieke te zorgen die, toen hij nog goed was, je ook niet zag staan. Dan pas gaan ze beseffen wat ze met hun bindingsangst en afwijzingen hebben veroorzaakt. Jammer, ze hadden zo’n mooi leven op kunnen bouwen. Maar stelden vrijheid en geld boven liefde.

Sinds de operatie van mijn ex-vriend, 10 dagen geleden, heb ik gelegenheid genoeg gehad om weer te gaan dansen, maar de behoefte is ver te zoeken. Een gedragsregel van de dansvloer is dat als een relatie uit is de vrouw de eerste weken voor spek en bonen aan de kant zit en nauwelijks wordt gevraagd. Is het wel zo dan is het één keer, omdat men hoopt van alles aan de weet te komen. Mannelijke nieuwsgierigheid. Daarbij heb ik geen enkele behoefte meer om te gaan zitten wachten of je als vrouw wordt gevraagd. En dan, al die vreemde armen om me heen waar ik niet echt op zit te wachten. Het nodigt mij niet meer uit om te gaan. Ben je op zoek naar een partner, denk niet die te vinden op de dansvloer, een enkeling uitgezonderd, die net een man treft die voor het eerst in deze wereld terecht komt. Die vrouw heeft geluk, de man ook. Maar verder, al dans je nog zo graag, blijf weg van de dansvloer als je op zoek bent naar een serieuze partner. Een huwelijksbureau of internet biedt misschien nog meer kans, al heb ik daar nauwelijks ervaring mee.

Helaas is het deels nog steeds de man die bepaald. Dat geldt ook op de dansvloer. Vrouwen vragen geen mannen, moeten netjes blijven wachten tot zij worden gevraagd. Belgische vrouwen trekken zich daar minder van aan, maar de Hollandse vrouwen zijn daar veel bedeesder in. Natuurlijk zijn ook hier uitzonderingen, maar het verschil is heel duidelijk. Dat ik minder gehaald word heeft ook een andere kant. Zo langzamerhand is in de loop der jaren op de dansvloeren duidelijk geworden dat ik medium ben. Ik loop er niet mee te koop, maar een paar vrouwen, die ik heb kunnen helpen hebben dat doorverteld. Mannen, doodsbang zijn ze dat ik door hen heen kijk. Ik weet ook precies wie de boel voor de gek houdt, wie op zoek is naar een echte liefde en wie uit is op één nacht plezier. Verder kijk ik niet eens. Dat mag en wil ik helemaal niet. Het is hun angst.

Afijn, we hadden het over het verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen zouden wat meer hun vrouwelijke kant mogen gebruiken, vrouwvriendelijker worden, ons vrouwen met respect behandelen, dat is zeker. Vrouwen mogen misschien wat meer hun mannelijke kant versterken. Zouden we dan niet veel gelukkiger zijn, omdat we met respect naar de ander zouden kijken i.p.v. overheersen. Gelijkwaardigheid in een relatie is het mooiste wat er is. Er is geen baas in huis. Maar helaas heb ik de laatste jaren moeten ervaren dat de ander bang was ondergesneeuwd te worden, omdat ik net zo’n sterke persoonlijkheid was. Mijn mannelijke en vrouwelijke kant is aardig in evenwicht.  Maar niets weerhoudt mij ervan om beiden te versterken, fouten te verbeteren en vooral mezelf te leren waarderen om wie ik ben. Geloof me, dit alles klinkt wat angstaanjagend, maar er bestaan zeker nog hele goede mannen. De meesten daarvan zijn gelukkig getrouwd en dankbaar dat ze elkaar nog hebben. Zij hebben het evenwicht tussen het mannelijke en vrouwelijke principe wel gevonden. Respecteren elkaar en vooral, houden intens van elkaar. Er lopen vast ook nog vrije mannen rond met dit principe, maar zij zouden een lantaarntje om hun nek moeten dragen. Ik ben ze nog niet tegengekomen. Jij soms ook niet?

Mijn vriendin heeft een paar maanden geleden gezegd: ‘Maus, je hebt 33 jaar het beste gehad wat je kon overkomen. Je hebt nu het slechtste gehad de laatste jaren. Wat gaat komen ligt er tussenin en geeft opnieuw het grootste geluk voor jezelf en die ander. Het ligt niet ver meer weg, dus laat ik het over me heen komen. Soms ligt het geluk om de hoek op je te wachten, moest je alleen oude dingen en personen loslaten voor er ruimte is voor het nieuwe.

Genieten van de mooie dingen die er waren, die er nu zijn en nog komen.

Genieten van de mooie dingen die er waren, die er nu zijn en nog komen.

Het was heerlijk en ik heb intens genoten van afgelopen dagen op de cursus Paverpol in Geldermalsen. Heb me direct weer aangemeld voor de volgende cursus in het najaar. Vijf jaar geleden was ik al eens geweest. Er waren dingen blijven hangen die ik af en toe gebruikte, zoals vorige week voor mijn palen met planten die ik in de tuin heb gemaakt. Veel kleine finesses van die tijd waren  verdwenen. Een opfriscursus heeft altijd zin als er nieuwe energie in je vrij komt om nieuwe dingen te maken. En dan de ontmoeting met die andere 9 vrouwen schitterend. Daarnaast Jossy, die ons les gaf en Lia die ons ontving en tussendoor Jossy assisteerde. In haar bedrijf werden we als koninginnen ontvangen met koffie, thee en/of drankjes. Met allerlei soorten koekjes en snoepjes, zo slecht voor de lijn. Zelfs door de dochter van Lia, eigen gemaakte taartjes. Lees verder op: http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/

Al had ik Salomo's wijsheid.............

Hallo lieve Maus, hoe vind je deze spreuk? Stond bij ons op de gevel van een bakkerij. Bij die spreuk denk ik vaak dat onze lieve Heer het ook niet alles naar iedereen zijn zin kan maken.

Groeten Ko.

Nee, het klopt. Onze Lieve Heer maakt het ons niet altijd naar de zin, omdat wij onze lessen hier op aarde moeten leren. Keuzes mogen maken. Goed of slecht, waarbij Hij niet gaat zeggen dat we het zus of zo moeten doen. We hebben om de vrije wil van kiezen gevraagd en gekregen. God heeft dat goed gezien. Keuzes maken in goed of kwaad zit voor 50% in onszelf. Soms maken we hele goede maar soms ook hele slechte keuzes, waarbij ik moet denken aan dingen die afgelopen dagen zijn gebeurd en waarbij deze spreuk enigszins van toepassing is. Je kunt het nooit doen naar ieders zin.

In mijn leven heb ik vast wel domme dingen gedaan waarvan ik achteraf dacht hoe kon ik zo stom zijn. Je deed het al niet goed in je eigen ogen, laat staan in die van een ander. Zo is het ook met mijn verhalen. De een vind ze goed, de ander vind er niets aan. Een derde geeft een oordeel en de vierde veroordeeld negatief, omdat ze het zelf beter weten. Alles mag. Maar als ik het iedereen naar de zin moest maken met wie en hoe ik ben. Met wat ik doe en laat, dan kon ik op deze aarde niet leven. Zo was het in mijn relatie en zo is het in het leven totaal. Wat je ook doet, doe gewoon wat goed is in jouw ogen en voor jou verantwoord is.

Zo is het ook met een situatie hier in onze straat. Een paar maanden geleden was een bijna leeggehaald huis afgebrand. Het zou worden afgebroken. Ik had geen flauw idee wie het gedaan kon hebben. Er zelfs niet over nagedacht. Vlak na Pinksteren bleken het de oude bewoners te zijn geweest. Hierbij is ook een vrouwtje betrokken, die dik met hun bevriend was. Nu staat de dochter van 17 jaar er een paar weken helemaal alleen voor, omdat haar moeder even uit de roulatie is verdwenen. Mochten sommige mensen uit onze straat misschien een oordeel hebben gehad, ineens deed dit er niet meer toe. Wat belangrijk bleek was, dat wij als buren allemaal op onze eigen manier het meisje hebben geholpen om deze dagen door te komen en dat zal blijven tot mama weer terug is.

De oordelen en vooroordelen zijn even verdwenen, als ze die misschien hadden. Dat is de andere kant. Een kind heeft hulp nodig en de buurt helpt. In de praktijk blijkt dus dat we elkaar wel kunnen helpen en het elkaar naar de zin kunnen maken, zonder oordeel. Geweldig toch? En de mensen die in hun domheid of misschien wel uit geldnood de brand hebben veroorzaakt? Laten we ook hen helpen als ze terugkomen en hun straf hebben uitgezeten. Geen oordeel hebben of veroordelen.  Zij worden de rest van hun leven genoeg gestraft met alle consequenties en laten wij proberen hen daarin te steunen en niet te verguizen, want ook wij maken fouten. Zij hebben ons misschien harder nodig dan ooit.

Afgelopen dagen heb ik mij met een andere creatieve kant bezig gehouden. Mijn verhalenstelsel had even een kleine stop en andere dingen eisten mijn aandacht. Soms gebeurt dat als je in een dip zit. Gelukkig ben ik daar zelf weer uitgekomen. Ook daarin heb je over jezelf soms een oordeel. Verdriet moet nu maar afgelopen zijn en de eenzaamheid moet verdwijnen. Echter eenzaamheid zit diep in jezelf. Alleen zijn is totaal iets anders. Dat kun je opvullen door naar anderen toe te gaan of gezelschap te zoeken. Maar eenzaamheid moet je omdraaien naar liefde voor jezelf. Ik heb mezelf maar weer een schop gegeven en de dip omgezet naar creativiteit op ander gebied. Beeldhouwen kan niet meer, maar met Paverpol werden des te beter. Soms zie je iets bij iemand en van daaruit kom je dan weer op hele andere gedachtes en ideeën.

     

Mijn tuin moest wat beeldender worden. Het bracht me op het idee om een paar liggende regenpijpen, overgehouden van de renovatie, om te toveren. Ik bewerkte ze met doeken in Paverpol gedrenkt en met kleurtjes bestreken. Fleurige bloempotten, speciaal voor regenpijpen bestemt, er aan gehangen en aan de ene pijp, een soort galg, nog een vogelkooitje er aan gehangen met een hangplant er in. Inmiddels is de tuin een plezier om naar te kijken en gisteren nog opgefleurd met een klein zwembadje voor de kleinkinderen, die met plezier kunnen poedelen als ze hier zijn. Bovendien kan oma in badpak ook nog afkoelen als het warm is. Ze had al een buitendouche, maar een ligbadje kan ook heel plezierig zijn. Het opstaan wat minder. Maar ach, ook dat lukt, zij het wat moeizaam, vast nog wel. Plezierige zondag allemaal en laat je niet door de regen uit het veld slaan. Zoals gezegd; Onze Lieve Heer kan het ons niet allemaal naar de zin maken en na regen schijnt altijd weer de zon.



Een korte onbewuste uittreding na lange tijd, het hoger bewustzijn en de zeven universele wetten

Het zijn eigenlijk drie op zichzelf staande zaken, in tijd van een paar dagen gebeurden.

Weken lang heb ik in een dip gezeten, waar ik nauwelijks uitkwam. Was zo boos op mezelf dat ik 7½ jaar was blijven geloven in een fata morgana. Vanaf de nacht, dat ik de ekster van zijn pijn had afgeholpen, (lees artikel op: uittredingen-astraalreizen-maus, lijkt het wel alsof die hulp wederzijds is geweest. Alle boosheid naar mijn ex was verdwenen. Ik werd elke dag rustiger. Echter rustig genoeg om geconcentreerd  en ontspannen mijn oefeningen te doen. Toch voelde ik mij met de dag beter worden. Vanaf de nacht met de ekster konden mijn ex vriend en ik sinds lange tijd zonder boosheid met elkaar communiceren.

Vanmorgen werd ik om zes uur wakker. Had nog een uurtje tijd om wakker te worden en ging mijn oefeningen doen met het besef dat er niets hoefde. Dat laatste was namelijk sinds ik bezig was met de cursus uittreden wel het geval. Ik wilde perse uit mijn lichaam, dus lukte het meer niet dan wel. Nu had ik echt zoiets van; 'ach, ik zie het wel'. De ontspanningoefeningen geven een licht gevoel in je hoofd en grote vrijheid in jezelf. Een mooi begin van de dag. Lees verder op: http://uittredingen-astraalreizen-maus.blogspot.com/

Vergeet u ook zo vaak iets of kunt u dingen niet meer vinden?

Als ik net zo wijs was als een vrije uil, zat ik te genieten van de natuur, zonder zorgen. Liet het leven over me komen zonder er tegen te vechten. Echter zoals wij op sommmige momenten gevangen zitten in onze strijd tegen het leven, zit hij gevangen in zijn kooi. Ik ben dankbaar dat ik de keuze heb om te kiezen voor mijn vrijheid. Een keuze die hem ontbreekt.

Iedere avond moet ik voor mijn cursus Astral Projection een klein verslag van de dag maken. Dat is niet eenvoudig, omdat het geschreven moet worden van de avond terug naar de morgen. Echter tegen de verre ochtend aangekomen ben ik vaak vergeten wat ik op die dag ‘s morgens vroeg heb gedaan. In mijn gevoel was het niet normaal om de dingen die overdag gebeurden regelmatig te vergeten. Of waren ze niet belangrijk genoeg geweest om te onthouden? Hé, wat leuk! Een andere, vooral betere en positievere benadering. Alleen, zie ik nu pas zo.

Er was een tijd, iets meer dan een jaar geleden, dat ik totaal in paniek raakte. Had er schoon genoeg van dat ik steeds vergat waar mijn sleutels waren, mijn bril, die rekening die ik nog moest betalen, dat ik uiteindelijk na lang dubben een onderzoek aanvroeg. De vergeetachtigheid was ook heel extreem geworden. Eén ding wist ik zeker hier moest iets goed fout zitten. In mijn gevoel was ik bezig Alzheimer te krijgen. Als je zover in je denken bent genaderd raak je behoorlijk in paniek. Echter na een diepgaand onderzoek, geestelijk en lichamelijk was de uitslag: de hersens van een 50 jarige. Er was niets mis met me. Stress was mogelijk de grote oorzaak. Dat laatste kon ik mij levendig voorstellen. Er was al jaren stress in mijn relatie en die is twee maanden na onze grote fietsreis naar Santiago, alleen nog maar erger geworden. Totdat het twee maanden geleden escaleerde in een breuk.

Noch steeds vergeet ik veel dingen. Ben regelmatig mijn telefoon kwijt, zodat ik met de huistelefoon moet bellen waar hij ligt. Of ik vergeet hem mee te nemen onderweg, wat ik gevaarlijker vind, omdat er altijd iets kan gebeuren. Zoek regelmatig mijn sleutels en vergeet de helft van mijn boodschappen als ik ze niet heb opgeschreven. Of ik sta in de winkel en mijn briefje ligt nog op het aanrecht. Vergeet ergens mijn handtas en heb dan steeds weer het geluk dat er eerlijke mensen in de buurt zijn! Alleen mezelf vergeet ik nog net niet mee te nemen. Maar als mijn hoofd niet vastzat lag dat ook nog thuis.

Geen ouderdomsprobleem dus, maar er is nog steeds enige stress over alles wat er is gebeurd. Daarnaast een kwestie van mijn hersens niet voldoende gebruiken. Ze moeten opnieuw getraind worden. Dus ben ik een paar maanden geleden op bridgeles gegaan. Daar moet ik weer leren om troeven en andere gespeelde kaarten te tellen. Het helpt nog niet echt, maar er is een begin gemaakt. Vroeger kon ik klaverjassen als de beste, vergat geen kaart. Een deel daarvan moet gewoon weer terug kunnen komen. Kan toch niet anders als je de hersens hebt van een 50 jarige? Moet ik nu wel gaan waarmaken. Maak u  niet ongerust als u iets  vergeetachtiger wordt, ik merk het ook op bij de jongere mensen. Wij zijn zo druk bezig met allerlei zaken, leven allemaal deels onder stressituaties, waardoor onze hersencapaciteit wat overbelast raakt. Geen paniek dus, hoort bij de levensstijl van de 21^e eeuw.

Vandaag kreeg ik weer een mooie dagtekst binnen die ik u zeker niet wil onthouden. Ik was er behoorlijk van onder de indruk. Het was heel herkenbaar. Ik zat ook weleens in dat schuitje en heel misschien anderen met mij. Ik ben er ook niet van overtuigd dat ik altijd doe wat goed is voor een ander. De gevoelens dat de wereld tegen me samenspande ken ik nog wel uit vroegere jaren. Vooral omdat je constant oplette wat anderen van je zeiden of dachten. Ik denk dat ieder op zijn of haar tijd weleens in een dergelijke situatie belandt. Zijn we daarom slechte mensen? Nee hoor, ik denk dat het gewoon even tijd was om naar mezelf te kijken en te zoeken waar ik fout zat. Niemand van ons is volmaakt en degene die denkt dat hij dat wel is, is voor een ander niet mee te leven. Die past dan ook écht in het verhaaltje hieronder en zal nooit leren van zijn fouten. Daar valt ook niet mee te leven. Dan moet je hem of haar loslaten en verder gaan met je eigen ontwikkeling.

Ik ben nu op een leeftijd dat ik het niet meer belangrijk vind hoe anderen over me denken. Zolang ik mezelf maar recht in de ogen kan kijken, overtuigd ben dat ik nooit hoef te liegen of te draaien om de waarheid te zeggen, is de spiegel mijn grootste vriend. Mensen mogen me of niet. Daartussen zit vast nog een heel scala van heel aardig, tot aardig tot hum…., ’t gaat wel, tot nou… nou…., of nog erger. Ik kan toch niet iedereen tevreden stellen of te vriend houden. Dus waarom zou ik mij nog druk maken over hoe men over mij denkt? Wat ik wel belangrijk vind is hoe ik mezelf zie. Leef ik verantwoord, gedraag ik mij verantwoord? Sta ik voor wie ik ben? Ben ik aardig of onaardig geweest? Elke avond, als ik dus dat beroemde dagboekje van achteren naar voren schrijf over hoe mijn dag is geweest, beantwoord ik mijn vijf vragen in alle eerlijkheid. Er zijn dagen bij dat ik moet zeggen dat ik niet aardig was tegen mijn ex of tegen een of ander die mij weer stoorde met zijn verkooppraatje. En dat, terwijl ik toch duidelijk in dat boek sta van niet mogen bellen. Maar ja, wie zegt dat ik altijd aardig moet zijn. Ik heb mijn slechte en goede dagen in mijn humeur. Ik heb dagen dat ik alles en sommige dagen dat ik niets vergeet. Eén ding is zeker, ik ben een mens van vlees en bloed, met goede en slechte dingen in haar lijf. Zolang je dat nog kunt zeggen van jezelf, hoef je het verhaaltje hieronder alleen maar te lezen, zonder het je aan te trekken. Dan ben je gewoon aardig, open en oprecht. Een lief mens, met af en toe wat nukken en dat mag.

Van belang is maar één ding; dat mijn échte vrienden van me houden en ik van hen. Dat we er zijn voor elkaar. Dat mijn kinderen blij met me zijn en andersom. Dat mijn kleinkinderen het nog allemaal heerlijk vinden om naar oma te komen voor een gezellig etentje thuis met zijn allen. Allemaal dingen om dankbaar voor te zijn. Dat is wat ik iedereen toewens.

Dagtekst 11 mei 2012. Het verdient de voorkeur je goed te gedragen, maar je slecht gedragen is nog niet het ergste. Het ergste is je er niet van bewust te zijn. Wie niet in staat is in te zien dat hij verkeerd gehandeld heeft, raakt uiteindelijk verstrikt in onontwarbare tegenstrijdigheden. Hij komt mislukkingen tegen, wordt door de anderen verworpen en hij begrijpt niet waarom: hij achtte zichzelf onberispelijk. Hij was ervan overtuigd dat anderen hem goedkeurden, zelfs bewonderden. Hij is in de war door wat hem overkomt, hij verbeeldt zich dat heel de wereld tegen hem samenspant, wat zijn gedachten en gevoelens heel negatief beïnvloedt: hij komt in opstand en in die opstand verliest hij zijn licht, verliest hij zijn liefde. Dat alles omdat hij weigert toe te geven dat hij er niet in geslaagd is zijn daden in overeenstemming te brengen met zijn ideaal. Omraam Mikhaël Aïvanhov

Wilt u ook de dagelijkse dagteksten ontvangen? Meldt u dan aan op: http://www.prosveta.com/