2011-11-21 Voor de 2e keer groot brandalarm in onze straat

Voor de tweede keer deze week word ik ’s nacht wakker door een brandmelding. De eerste keer, op de 15^e  van deze maand kwam het geluid van de brandweersirenes zo dichtbij dat ik vanzelf wakker werd. Een 3 weken oude auto was in brand gestoken, schuin tegenover mijn huis. Eigenlijk had ik die avond mijn auto ernaast willen zetten, maar een gevoel zei me te keren en hem voor mijn huis te parkeren. Even daarna de melding dat in een van de tuinen, een paar huizen verder, een duiventil in de brand was gestoken. Gelukkig heeft de eigenaar zijn duiven kunnen redden. Het zet je aan het denken hoe kwetsbaar een mens ’s nachts is als hij/zij slaapt.  Natuurlijk staat de halve buurt buiten en komt de politie ’s morgens aan je deur of je iets hebt gezien. Nee, natuurlijk niet. Een normaal mens slaapt om deze tijd, want het is rond de klok half vier.

Vannacht werd ik uit mijn bed gebeld door mijn buurman die om mijn autosleutel vraagt. Mijn auto moet onmiddellijk weg. Terwijl hij mijn auto verplaatst, met alle ramen wijd open, omdat hij niets meer kan zien door de ruiten, geeft het mij tijd om me aan te kleden en wat foto’s te maken, al zijn het niet de beste, het geeft wel goed weer hoe gevaarlijk een uitslaande brand kan zijn.

De vlammen spuiten hoog de lucht in. De sirenes van drie brandweerwagens loeien in de verte. De brand is nog maar net ontstaan. Welke oorzaken kunnen er zijn dat in ons fijne buurtje eerst een nieuw gekochte auto in brand is gestoken? Tegelijkertijd bij een van onze overburen een duiventil brand en nu dit bijna leegstaande huis brand als een fakkel? Brandstichting of toeval? Niemand weet het nog, onderzoek van de recherche zal het uit moeten wijzen. Men was het pand aan het leegruimen, mdat het zou worden afgebroken en de bewoners nog bezig waren het leeg te halen. Er stonden nog waardevolle spullen in en het meest belangrijke in een mensenleven, de fotoalbums die verloren zijn gegaan. Een wasmachine of droger kan nog vervangen, maar dergelijke zaken zijn een verlies voor altijd.

Inmiddels is het zes uur. De brandweer, politie en anderen die hier rond lopen heb ik van koffie voorzien. Gelukkig is mijn voorraad bekers net voldoende om 20 mensen iets warms te drinken te geven. Een nacht om niet gauw te vergeten en van slapen zal nog weinig komen.

Pas rond kwart voor zeven vanmorgen verdwijnt op één jonge agent na alles uit de straat. De opruimingsdienst begint in het donker alles wat gevaar op kan leveren weg te ruimen. De een na de andere buur verdwijnt weer in huis. Sommigen moeten gewoon aan het werk, anderen proberen misschien nog iets van slaap in te halen. In één van de dwarsstraten staan van de 15 van de 18 woningen leeg. Deze mensen hebben na vannacht helemaal geen rust meer. Zolang je geen oorzaak weet, blijft er angst onder de mensen.

De auto van vorige week. Hij was groen.

Inmiddels is het kwart over zeven. Twee auto's van Enexis zijn aanwezig om gas en elektriciteitsleidingen af te sluiten via de straat. Politie loopt nog rond voor sporenonderzoek. Het is nog steeds niet voorbij.

Je leest het vaker in de krant dat brand wordt gesticht in bepaalde buurten. Je vindt het erg en staat er verder niet bij stil totdat het ineens heel dichtbij komt. Onze buurt is pas helemaal gerenoveerd. De huizen zijn prachtig geworden. Natuurlijk hebben we overlast ondervonden, maar elke klacht is door de woningbouwvereniging keurig behandeld en opgelost. Er ontstonden bij sommige bewoners grotere problemen rondom deze ingrijpende verbouwing, vooral in de huizen waar asbest aanwezig was. Tot nu toe is alles keurig opgelost door Hestia. Je kunt je alleen afvragen Is dit toeval, een wraakactie, baldadigheid of .....? Voorlopig zal het nog een raadsel blijven. Laten we hopen dat het bij dit laatste drama blijft.

Rond negen uur verschijnen opnieuw twee brandweerwagens. De rook komt uit de bovenramen. Er is dus nog iets aan het nabranden, wat nog geblust moet worden.

Tegen elf uur vanmorgen komen er twee mensen van de politie met een speurhond het pand doorspitten op zoek naar de oorzaak. Later op de dag wordt het wat rustiger. Vanavond dus toch maar weer met een gerust hart gaan slapen, al heb ik uit voorzorg toch maar een rookmelder gekocht.

© Maus Sturmer

Vandaag brief aan CDA en Geert Wilders en aan Pauw en Witteman

Geachte heer Wilders

Kunt u aan ons simpele burgers uitleggen, hoe het komt dat al die buitenlandse criminelen hier mogen blijven, ons belastinggeld opeten en na vrijlating opnieuw doorgaan, terwijl de goede buitenlanders weggestuurd worden?

Een jongen als Mauro, die waarschijnlijk nog veel voor ons land kan betekenen, door studies te volgen uitgezet wordt? Mensen die hier al jaren werken en leven, door nalatigheid van de regering hier te lang zijn vastgehouden, nu teruggestuurd moeten worden. U kunt dat niet meer uitleggen als zijnde menselijkheid, waardigheid en voor alles rechtvaardigheid. Het spijt me te moeten zeggen dat ik achter veel van uw meningen mij kan vinden. Maar kinderen die hier al zo lang zijn, terugsturen is een schande. Mensen die hier al jaren een zaak of baan hebben terugsturen is een schande. Gooi de crminelen er uit. Laat ze in hun eigen land in de gevangenis zitten, daar leren ze misschien wel van in plaats van hier als slachtoffer behandeld te worden.

Kunt u mij dit alles misschien duidelijk maken, hoe dergelijk onrecht, door eigen regering veroorzaakt, kan gebeuren? Wij beiden en met ons vele duizenden, begrijpen het niet.

Dames en heren van het CDA

Kunt u ons als simpele burgers, uitleggen waarom duizenden buitenlanders hier mogen blijven, terwijl zij de grootste criminelen zijn en in de gevangenis leven van ons belastinggeld?

Kunt u mij uitleggen waarom een jongen als Mauro en duizenden buitenlanders die hier als normaal gezin leven en werken uitgezet moeten worden?

Welk recht heeft u als mens om alles wat slecht is hier te laten blijven?

Moet ons land dan alleen maar criminele buitenlanders hier houden en de goeden terugsturen naar een land waar ze niet meer thuis horen?

Kunt u dit nog met uw geweten overeenkomen of hebben Kamerleden geen geweten meer?

En wij zijn niet de enigen die hier zo over denken. Gooi al die criminelen er uit, dat is pas rechtvaardig.

Laat die in hun eigen land in de gevangenis zitten, misschien leren ze daar wat van. Hier worden ze alleen in de watten gelegd.

Geachte heren Pauw en Witteman

Vandaag twee brieven geschreven, al dagen twitter ik en schrijf het op Hyves en Faceboek. Hoe kan het dat Mauro en vele andere goede burgers weg moeten uit ons land? Hoe bestaat het dat crimenelen hier in de watten worden gelegd, behandeld als slachtoffer en.... mogen blijven?

Heb antwoord gevraagd in onderstaande brieven. Kunt u nog iets doen om dit grote onrecht tegen te gaan?

2011-10-27 Wat voor rechten ontleent de politie zich, waar wij voor worden bekeurd?

Kan iemand mij duidelijk maken waarom politieagenten zich dingen permitteren waar ze ons een dikke bekeuring voor geven? Is het gek dat ik dit als gehoorzaam burger even niet begrijp.

Vorig jaar reed ik op de Heerenweg, Heerlen op weg naar het centrum. Omdat ik netjes 50 reed vond de motoragent dat niet hard genoeg. Passeerde mij over de doorgetrokken witte streep en passeerde de in de weg staande vluchtheuvel langs de linkerkant van de weg, de verkeerde kant dus. Helaas reed hij daarbij zo hard dat ik niet in staat was zijn nummer en tijd te noteren.

Vanavond was het anders. Komende van de richting Maastricht moet je bij de afslag Welten afremmen naar 80 km en dan naar 50 km. Met 3 auto’s reden wij keurig de aangegeven kilometers. Echter tot het stoplicht bij het viaduct naar de Ruys de Beerenbroucklaan, bleef de politieauto, waarvan nummer bekend, met ruim 100 km. doorrijden. Stopte net als wij voor het stoplicht in de linkerbaan, om daarna vol gas (meer dan 50 km), de anderen snel voor te zijn en de weg door te rijden. Zonder zwaailichten. Wat moet ik niet voor bekeuringen betalen als ik mij dit soort dingen permitteer. Waarom zij wel en anderen bekeuren voor 6 of 7 km te hard rijden.

Let wel, fouten maken we allemaal. De grootste fout is dat ik de helft van de tijd dat ik rij op mijn dashboard moet kijken of ik niet te hard rij. In die seconden, dat ik steeds weer op mijn teller moet kijken, kan een kind, dier of wat dan ook onder mijn auto schieten. Ik zit mijn leven lang met een schuld op mijn nek, omdat politieagenten je zo graag een bekeuring geven voor een paar km. te hard rijden.

Als u als agent u zelf niet aan de regels houdt, wat heeft dat uniform dan voor zin. Geeft het inwendig geen schuldgevoel dat u niet naar eigen gedrag kijkt, maar op het onze des te harder let om maar bonnetjes binnen te brengen? Ben ik te hard in dit verslag? U mag het zeggen of u zich ook hieraan ergert, en of wij dit maar moeten accepteren. Zijn het uitzonderingen of is het dagelijkse gewoonte? Ik weet er geen antwoord op, u wel?
Autonummer is bekend bij schrijfster
© Maus Sturmer

Reacties:

Goede morgen wakkkere Maus,
Betreft; jouw politie bericht
Klopt helemaal. En die boete qouta's worden hun ook op gelegd. Bij hun ligt ook een druk. Dan ga je op de de tenen lopen of te hard en roekeloos rijden. Niet dat ik dit gedrag wil vergoeilijken.
In een groter persektief; De politie is een autoriteit en net zo als andere autoriteiten , zoals de banken , regering en de farmacheutische industrie gaan ze allemaal met de billen bloot, waar aan de burger wakker mag worden en bij zijn eigen autoriteit uit mag komen! Kijk naar de occuipaid beweging... all over the world.
Wens je een fijne dag.
Lieve groetjes,
Benno



Hoi Maus,

Ik herken het helaas ook, ik was van plan om erop te reageren, maar aangezien ik nog steeds een zaak heb lopen bij de gemeente Utrecht over een parkeerbon lijkt het me niet wijs om er nu op te reageren. Maar idd het is zeer onrechtvaardig wat politie EN parkeerwachters doen. Ik hoop dus ook mijn gelijk te krijgen, we zien wel of het recht zegenviert.
Liefs, Ruby

2011-10-24 Wat is geluk

Samen leven en genieten, maar daarnaast ook ieder je eigen ding mogen doen. Lopen in het bos en genieten van de natuur. Op de fiets rijden op paden waar je nooit met de auto kan komen, genietend van de wind, spelend door je haren. Foto's maken van een bloem, een spriet, een boom of gewoon van een mens zoals hij/zij is en mag zijn. Het zijn duizenden momenten in het leven welke allemaal stukjes geluk kunnen geven. Echter zoveel ervan zien we niet altijd als geluk. Soms kan een onvervulde wens achteraf ook geluk betekenen. Of een verbroken relatie welke veel verdriet gaf. Geluk is genieten van elk moment dat je leeft, ook op de moeilijke en verdrietige momenten en leren zien dat er altijd weer een venster opent met nieuw geluk

TNT directeur verrijkt zich, terwijl zijn mensen in moeten leveren.

Hoe lang blijft deze onrechtvaardigheid nog doorgaan?

Miljoenen verdient in 10 jaar, waar zijn personeel moest inleveren om niet ontslagen te worden en de verrijking is nog lang niet afgelopen. Nu TNT is opgesplitst, is er geen plaats meer voor mijnheer de directeur. Ach, maakt toch niets uit dat hij weg moet!!! Hij krijgt nog even een kleine beloning mee van 2.8 miljoen. Voor de kleine man en postbezorgers toch niet te verteren. Hoe lang tolereren zij dit soort praktijken nog? Hoe lang moet het TNT personeel de broekriem nog aan gaan halen, terwijl dit soort heren zich over de rug van zijn personeel verrijkt? Hoe is het mogelijk dat directeuren zich op die manier steeds meer indekken ten gerieve van de kleine man die voor hem werkt. Er is niets mis mee met verschil van betaling, maar het staat in geen verhouding. Wat krijgen al die kleine TNT-werkers mee, nu ze met ontslag worden gestuurd? Ook zoveel dat ze het tot hun pensioen op een goede manier uit kunnen zingen. De kleine mens wordt steeds meer uitgemolken, de hoge heren nemen en nemen, zonder rekening te houden dat dit in deze tijd niet meer is te verantwoorden.

Geloof me, deze TNT directeur is niet de enige. Het gebeurt dagelijks, zelfs worden er nog beloningen gegeven bij wanbeleid, waar de kleine man op staande voet wordt ontslagen. Bent u het er ook niet mee eens, reageer dan onder aan deze pagina.

© Maus Sturmer

Allegaartje

Het is gek, maar op het moment dat ik in bed kruip zijn mijn voeten ijskoud, al waren ze voor die tijd nog heerlijk warm. Zelfs mijn billen doen er aan mee. En als ik dan met moeite dit alles op temperatuur tracht te krijgen volgt er een jeukexplosie aan mijn benen. Een zenuwuiting? Joost mag het weten, ik begrijp er niets van. Dus weer het bed uitgestapt, benen onder een ijskoude kraan gestopt, wat soms helpt en andere keren totaal niet. Kapot krabben lijkt de enige optie, maar is wel zonde van mijn benen en mijn mooie bruine kleur. Een vriendin raadde aan om er azijn op te smeren. Maar dacht je nu dat dit hielp? Dan maar mentholpoeder geprobeerd. Ik geloof dat het potje mentholpoeder net zo oud is als mijn oudste dochter, 46 jaar, en heeft inmiddels zoveel aan kracht verloren, dat het geen waarde oplevert om jeuk te verdrijven. Dan blijft er maar één ding over; mediteren. Iets waar ik beslist niet sterk in ben. Een andere methode is het kleine computertje op schoot en schrijven. Dat leidt in ieder geval af van de jeuk in mijn benen, die helemaal geïrriteerd zijn.

Maar waarover moet ik schrijven als ik geen onderwerp weet. Over de fotoclub vanavond, waarbij een paar van mijn foto’s werden afgekraakt, eigenlijk best terecht? Ik had er niet veel aandacht en tijd aan besteed, omdat ik met bewerken veel tijd had verloren. Adobe Elements werkt nog steeds niet zoals het behoort. Vermoedelijk licht het aan mijn computer. Die gaan we dus eerst maar opschonen deze week. Werkt het dan nog niet, dan ligt het niet aan de computer, maar aan de cd. Maar goed, ik ben weer even bij de les geroepen en wordt er alleen maar sterker door, omdat ik volgende keer nog beter door de lens zal kijken. Het is meestal opbouwende kritiek, waar ik veel van leer.

Vandaag heb ik een nieuwe voordeur gekregen, het laatste stuk van de renovatie die praktisch is afgerond. Ik moet nog een nieuw dak op mijn afdak krijgen doordat tijdens de renovatie er een aantal beschadigingen en gaten zijn ontstaan in het dak. Alles is al opgemeten, de platen besteld en het wachten is nu wanneer ze binnen zijn. Dan is er nog der afvoer van de waterleiding en het regenwater. Afgelopen donderdag was het noodweer. Het puitje kon het allemaal niet verwerken, dus stroomde het water bijna de woonkamer binnen. De grote afvoerput was al opengebroken, nu moet nog geregeld worden dat de afwatering van de tuin op orde komt, voor de afvoer definitief afgewerkt kan worden. Gelukkig hebben wij een woningvereniging die ook rekening houdt met de klachten en/of wensen van zijn bewoners. Ik heb er alle vertrouwen in dat alles gemaakt wordt zoals het hoort.

Zo heb even mijn hart op papier gelucht en ben daar ergens boven in die hersenpan duidelijk rustiger geworden. Had geen idee dat ik daar opgewonden was, maar de jeukaanval is verdwenen en de rust in lijf en leden teruggekeerd. Ik kan dus rustig gaan slapen in het vertrouwen dat er over me wordt gewaakt. Welterusten allemaal.

© Maus Sturmer 2011-08-22

Hilariteit in de trein

Vandaag ben ik op weg naar Hoorn. Een vriendin heeft haar zoon verloren in de Zwitserse bergen en heeft diep verdriet. Kinderen horen hun ouders te begraven en niet andersom, maar helaas hebben wij daar geen zeggenschap in. Ons leven is al voor de geboorte uitgestippeld, althans ik geloof daarin. Als je zo’n 39 jaar samen bevriend bent ben je er ook voor de verdrietige momenten. Dus met de fiets bepakt op de trein naar Hoorn.

Hulpvaardigheid is er genoeg om mijn fiets in en uit de trein te tillen. Een lach hier en daar maakt je blij onderweg. Op zich is reizen in de trein heel gezellig, ware het niet dat sommige mensen steeds weer je rust verstoren door ellenlange telefoongesprekken te houden. Dat zou niet erg zijn als het zachtjes ging, maar waarom moet ik toch altijd weer meegenieten van hun privégesprekken? Ben ik dan een ouwe zeur of herkent u dat ook? Zelf word ik ook weleens gebeld door mijn vriend. Op een lange reis naar het noorden misschien wel 2x. Dat gaat zachtjes, want niemand hoeft te horen dat ik hem lief vind, ruzie maak of dat we even belangstelling tonen voor elkaar in de paar minuutjes dat we bellen. Het is een privégesprek waar niemand mee nodig heeft.

De jongelui en ook zakenmensen denken daar heel anders over en hebben het soms niet eens in de gaten wat de ander allemaal kan horen. Onbelangrijke gesprekken over liefdesperikelen, avondjes uit, of het eten klaar staat. Zelfs de vraag; wat eten we vanavond, hoor je veelvuldig langskomen. Onbelangrijk voor mij en vele anderen in de trein. Natuurlijk geniet ik niet alléén mee van alle zinloze gesprekken, maar velen met mij in de coupé. Het levert soms hilarische blikken op naar elkaar. Van ontstemd tot lachend en alles daar tussen in. Er groeit op zulke momenten een verbondenheid tussen ons, omdat we ons allemaal ergeren aan de langdurige gesprekken. Ook bedrijfsmatige gesprekken, waar soms zelfs bedrijfscijfers over de coupé worden uitgestrooid, blijven voor ons niet geheim. Opdrachten aan personeel, secretaresses en anderen vliegen door de coupé. Soms denk ik; ‘ zo’n baas had ik willen hebben’ , andere keren denk ik minder prettige dingen als ik de gesprekken en opdrachten hoor.

Geloof het of niet maar 9 van de 10 jongelui en tegenwoordig ook ouderen zit te sms-sen, spelletjes te doen op de telefoon of  computer, die niet meer is weg te denken uit onze maatschappij. Ook ik hoor bij die laatste passagiers. De helft van mijn reistijd verdoe ik met een boek, de andere helft heb ook ik een kleine computer op schoot om mijn verhaaltje te schrijven. Ik was daar zo mee bezig dat ik bijna vergat uit te stappen in Zaandam. In paniek vergat ik mijn schoenen, die ik had uitgedaan, omdat je met je voeten op de andere bank beter een computer op schoot kunt houden en had geen tijd meer om ze aan te doen. Een meisje die vlak bij me stond is zo bijdehand ze nog net de deur van de trein uit te gooien, terwijl die sluit. Ook mijn rugzak kon ik nog op tijd van haar overnemen, al zat mijn hand bijna tussen de deur. Onbegrijpelijk trouwens want de conducteur moet toch gezien hebben hoe ik met mijn fiets aan het worstelen was om die uit de trein te tillen. Maar ja, het was niet zijn schuld dat ik zo laat was, had ik maar niet moeten spelen en schrijven en beter op mijn lijstje moeten kijken welke halte ik er uit moest.

Een paar minuten later sta ik echt te shaken en dringt tot me door hoe gevaarlijk ik bezig was. Soms vergeet ik dat ik bijna 70 word en toch eens beter op moet letten in plaats van zuylke gevaarlijke stunten uit te halen. Even later komt een man vragen of ik naar Santiago ga of geweest ben, hij zag de schelp op de cameratas. Nog nabibberend geef ik antwoord dat ik pas geleden ben geweest. De man zal vast niet begrepen hebben waarom ik zo nerveus was en stond te shaken. In de sprinter van Zaandam naar Hoorn is het rustiger, totdat ook daar weer een privégesprek van 20 minuten plaats vind tussen twee dames over de ruzie tussen deze mevrouw en haar vriendje. Ook hier weer veelbetekenende blikken. Ze ziet het allemaal, maar blijft onbeschaamd doorbellen. Uiteindelijk pak ik mijn camera en maak een paar foto’s van de prachtige luchten onderweg, mezelf buitensluitend van de overheersende stem in de Sprinter, waar iedereen volop mee kan luisteren.

©  Tekst en foto, Maus Sturmer