Talenten die wij hebben ontvangen en wat doen we ermee

Vandaag ontving ik onderstaande dagtekst en keek naar mijn talentjes. Welke heb ik gekregen en gebruik ik ervan. Welke heb ik ooit ontvangen en weggegooid door mijn gebrek aan zelfvertrouwen en vele onzekerheden? Van hoeveel dingen wist ik dat ik er iets mee kon bereiken, maar zette niet door uit diepe angst van binnen, dat ik zou vallen? Liever deed ik er niets mee, dan onderuit te gaan, terwijl ik diep in mijn hart wist dat ik alleen maar door hoefde te zetten. Ben ik dat alleen geweest in mijn leven, nu ik zo terugkijk of zijn er velen met mij die er zo over denken? Ik heb geen flauw idee. Wel weet ik dat ik meer had kunnen bereiken in mijn leven. Aan de andere kant kun je je afvragen of het slecht is geweest dat ik geworden ben tot de vrouw die ik nu ben. Dan denk ik; ‘nee, ik ben goed zoals ik ben.’ Mijn weg om te ontdekken wat ik wel kon en vooral wat goed is voor mij is vorig jaar pas heel duidelijk geworden. Met vallen en opstaan ben ik groot en volwassen geworden. Een cadeau wat ik mezelf heb gegeven met hard werken aan mezelf.

Dan komt de tweede vraag in me op. Als je jong bent wil je beroemd worden of in elk geval ontdekken waarin je opvalt en iets mee bereikt in je leven. Dat beroemd worden is me nooit gelukt en nu ik 70 ben is het niet eens meer van belang. Wanneer ik zie hoe al die bekende Nederlanders altijd in het gareel en op hun tenen moeten lopen, omdat ze dagelijks bespied en gespot worden, kan ik alleen maar bedenken dat ik een gelukkig mens ben die dat nooit is overkomen. Een vak dan waarin ik uit kon blinken? Ik heb voldoende geleerd op allerlei vlakken om ergens mijn nek voor uit te steken. Toch is het me nooit gelukt. Torpedeerde ik mezelf hierin? Ja, als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen: “JA”. Ik deed het zelf. Op het moment dat iemand mij vertelde dat ik ergens heel goed in was, stopte ik mijn talentje in de grond en deed er alleen nog maar iets mee voor mezelf, als het heel even zijn kop weer opstak. Waarom verstopte ik dat nu toch steeds? Ik deed het zelfs met het schrijven van mijn verhalen. Heel lang heb ik er geen antwoord opgekregen tot ik halverwege dit jaar begon met het boek de Healingcode. Langzamerhand kwam ik tot de ontdekking dat ik mezelf onderwaardeerde en torpedeerde. Herkent u dit? Ik denk velen met mij zullen dit ontdekken als ze in zichzelf gaan kijken.

Het begint al als je klein bent. Je wilt dingen ontdekken en ongewild zeg je als ouder dat het kind het nog niet kan. Te klein is of wat voor ander excuus ze gebruiken, omdat ze het zelf sneller en beter kunnen. Die woorden ‘kan je niet of niet kunnen’ achtervolgen ons het hele leven. Wij doen dit als ouders omdat we het werkelijk denken dat ons kind nog te jong of te klein is, zonder het uit te zoeken of het waar is. Geven we het kind wél die kans en ze ontdekt dat ze het werkelijk niet kan, dan geeft het geen onzekerheid. En oké, het zal daardoor iets laten vallen of kapot maken, dat doet er toch niet toe. Belangrijker is dat het kind zijn/haar zelfvertrouwen kan behouden. Ik moest er wel oud voor worden om deze gemaakte fouten in te zien. Aan de andere kant hoop ik ze nu door te kunnen geven aan ouders die nog gaan beginnen of hele kleine kinderen hebben.

Er is geen school voor opvoeding waar we kunnen leren hoe het moet. Bovendien is dat nog heel algemeen. Elk kind wat wordt geboren heeft zijn/haar eigen unieke talenten en het is aan hen om ze te ontwikkelen. Wij ouders kunnen de aanzet geven. Er moet wel bij gezegd worden dat de meeste kinderen al 3 maanden na de geboorte in een crèche belanden, omdat de ouders willen of zelfs moeten werken. Ze komen moe thuis en hebben nauwelijks tijd voor zichzelf, het huishouden of hun kindje(s). Zij hebben geen tijd om de talentjes te ontwikkelen bij hun kinderen, terwijl een uurtje per dag intens bezig zijn met je kind om die ontwikkeling te stimuleren genoeg is. De tijd brengt nu eenmaal met zich mee dat beide ouders willen of moeten werken, daar mag niemand anders over oordelen dan zij zelf. Bedenk alleen dat ook jij als ouder misschien wel heel laat jouw talentje hebt kunnen ontdekken door allerlei omstandigheden. Geef jouw kind(eren) de kans ze al heel jong te ontdekken. Ik heb jarenlang verhalen geschreven, er nooit iets mee gedaan. Tot enige tijd geleden een journalist en neef zei dat ik verder moest gaan. Misschien omdat ik niet schrijf in een taal die literair en journalistiek verantwoord is, maar op een menselijke manier. Een taal die iedereen kan begrijpen. Jong, oud, niet of wel gestudeerd. Mijn taal raakt het hart, zonder oordelen en dat is mijn sterke kant naast mijn fotografie. Ik ben inmiddels een rijk mens door deze talenten. Reageer eens op dit blog wat uw talenten zijn en wat u ermee heeft gedaan. Onder aan de pagina is daar de mogelijkheid voor en het mag ook anoniem. Ik ben benieuwd of ook u zo oud moest worden om te ontdekken wat uw talentje waren. Maus



Dagtekst van vrijdag 7 december 2012.

"De deugden die we in ons leven aan de dag kunnen leggen zijn niet ons werk, die creëren wijzelf niet. Die deugden komen van heel ver, van heel hoog en wij zijn slechts de overbrengers, de geleiders, van de goddelijke entiteiten waarvan ze de incarnatie zijn. Heb je gehandeld met goedheid, met edelmoedigheid? Dan hebben de entiteiten van de liefde jou uitgekozen als boodschapper, omdat je gewerkt hebt om je die kwaliteiten eigen te maken en omdat je de nodige elementen hebt, de gepaste gesteldheid om hun overdracht te verzekeren. Een ander persoon kan zich hebben voorbereid om een boodschapper van de wijsheid te worden; het zijn dan andere entiteiten die zich via hem openbaren om het licht te verspreiden. En dat geldt ook voor moed, zuiverheid, schoonheid, en alle andere deugden… De natuur is getrouw en waarachtig; ze determineert en klasseert elk wezen naar zijn werk, zijn ideaal, en zo wordt iedereen een medium voor de ­entiteiten, die hij door zijn aspiraties heeft kunnen
aantrekken."  Omraam Mikhaël Aïvanhov

De adventstijd begint 4 weken voor de Kerst, een tijd van geven en bezinning. Eerlijk zijn tegen jezelf.

Vanmorgen vroeg kreeg ik onderstaande dagtekst. Een tekst die precies aansluit bij mijn kerstverhaal op de kerstkaart, die deze week de deur uitgaat, per mail wordt verzonden naar de 4000 adressen in mijn bestand en komende week op de blogs verschijnt. Het is adventstijd. Velen weten wat het inhoud, maar voor de enkeling die er geen weet van heeft of er niets van wil weten, ook dat is goed, leg ik toch uit wat ik daar zelf bij voel.  

Oorspronkelijk is de adventstijd bedoeld als boetedoening ter voorbereiding op de Kerst. Zelf zie ik het liever als dagen van bezinning. Nadenken over jezelf. Hoe kan ik mijn leven veranderen en verbeteren. Wat moet ik daarvoor doen, want niets gebeurt vanzelf. Het leven is geven en nemen en in het laatste is de mens over het algemeen beter dan in het eerste. Iedere zondag een nieuw kaarsje erbij opsteken, zodat in de laatste week alle vier de kaarsjes op de adventskrans branden. Het is ook de tijd dat je nadenkt over samenzijn met familie en vrienden. Voor velen een plezier, voor anderen een verplichting, welke ieder jaar problemen schept. Zodra het een moeten wordt kun je beter eerlijk zeggen dat je die verplichting niet meer wilt. Het voorkomt zoveel ellende als je eerlijk zegt dat je iets niet wilt. Het wordt een bom, die eens gaat ontploffen als je doorgaat met een verplichting die voor jou niet goed voelt. Blijf eerlijk tegen jezelf en de ander. Uiteindelijk levert het meer op dan een leugentje of smoes. De advent is ook een tijd om te overdenken of je hier en daar een helpende hand toe kunt steken. Misschien zelfs die zwerver, bedelaar of drugsverslaafde eens niet voorbij lopen, maar een helpende hand toe te steken door hem wat in zijn hand te geven voor eten en onderdak. Bedenk dan even niet dat dit geld misschien aan drugs of drank opgaat maar wat het je oplevert. Geven maakt gelukkig en de ander voelt datzelfde geluk in een andere vorm. Schenk dezer dagen, al is het maar een dubbeltje. Vroeger liep in Heerlen ook een zwerver. Hij vroeg nooit meer dan een dubbeltje. Als je je meer in hem verdiepte kwam je er achter dat zijn achtergrond een goede opleiding was. Zag hij kinderen in de stad met leerproblemen, hij hielp ze. Lag er een papiertje op de straat, hij raapte het op en deponeerde het in de prullenbak. Hij dronk niet, gebruikte geen drugs en wanneer hij dat dubbeltje of meer kreeg vertelde hij altijd dat hij een gebedje zou doen voor je zou doen. Hoe vaak heb ik niet met hem gepraat in al die jaren. Ik kom zelden in de stad, maar als ik hem zag gaf ik mijn laatste tientje met de gedachte dat mijn portemonaie wel weer gevuld zou worden. Dat was ook altijd zo. Wist ik niet hoe ik de volgende dag eten moest halen, er gebeurde altijd wel iets waardoor het eten er weer was.  

Nu zie ik hem nog maar af en toe. Hij heeft inmiddels AOW gekregen en een flat, via een of ander hulpprogramma. Hij heeft lange tijd nodig gehad om er aan te wennen en toen ik hem van de week tegen kwam op het station had ik helaas de tijd niet om even te vragen hoe het was. Ik moest de trein halen en stond in de lift die net ging sluiten. Jammer. Maar op een dag zie ik hem weer. Hij zag er zo goed uit en is goed terecht gekomen. Daarom, loop nooit iemand zo voorbij en geef geen oordeel over hem of haar, maar help, al is het maar met een kleinigheid. Help, je weet nooit waar het goed voor is.

Dagtekst van donderdag 6 december 2012.

"Wie veel liefde in zijn hart heeft, is met iedereen gelukkig. Ja, hij ontdekt in alle wezens kwaliteiten, rijkdommen en alleen in zichzelf merkt hij leemtes op. In het algemeen echter komt eerder het tegenovergestelde voor. In plaats van tot zichzelf te zeggen: ‘Als ik de anderen zo moeilijk te verdragen vind, komt dat omdat ik liefde mis… en ook wijsheid.’, gaat men overal vertellen wat die of die heeft gezegd en wat voor iets stoms of gemeens hij heeft gedaan. Maar wat denkt men daarbij te winnen? Als iemand je enorm begint te irriteren, is het nuttiger om bij hem te gaan ontdekken wat je in hem kunt waarderen. Je zult zeggen dat wat ik hier van je verlang, echt moeilijk is. Oké, het is moeilijk, maar waar denk je dat je terechtkomt, als je alleen maar nastreeft wat makkelijk is? De enige manier om problemen de baas te worden, is niet door ze te blijven herkauwen, maar door in te zien wat je allemaal zult winnen, als je probeert met elkaar in broederschap te leven."  Omraam Mikhaël Aïvanhov

Voel je je akelig, verdrietig of moe? Hieronder een paar tips om dat op te heffen.

Achter je ogen zitten de Amygdalae. Het lijken net twee amandeltjes. Zij zitten ter hoogte van de oren, maar recht achter de ogen. Die Amygdalae bepalen onze emoties, van goed tot slecht, van angst tot verdriet, maar ook tot vreugde. Je kunt deze amandeltjes zelf beïnvloeden, wanneer je je niet goed voelt.

Ga in gedachten naar deze amandeltjes. Neem een veertje en kietel beiden Amygdalae. Wat voel je? De een zal weinig voelen, de ander prikkelingen, maar altijd zal er een glimlach op je gezicht verschijnen. Doe dit een paar keer per dag. Ook je creatieve brein wordt hierdoor gestimuleerd. (Tijdens de les geleerd van Ton Schoenmaker. De tekening is afkomstig van http://insidethebrain101.tumblr.com/ )

Mijn eigen, bijna dagelijkse tip:
Maak dagelijks een kleine of grote wandeltocht in de natuur. Kijk om je heen hoe alles groeit en bloeit, welk jaargetijde het ook is. Bedank de natuur voor wat zij ons dagelijks geeft. Kijk eens met een camera om je heen. Je leert de kleine dingen zien, waardoor je het grote geheel leert ontdekken. Bekijk de bloemen en de planten, neem eens een blad van een boom in je handen en zie de echte kleuren er in of een stukje schors, vooral in de herfst. Kijk naar wat jij wel hebt en niet naar wat anderen hebben. Je weet nooit wat achter die andere deurtjes aan de hand is en als het er op aan komt zou je met niemand willen ruilen.

Bedank de aarde, de zon, de maan, de sterren, de wind en de regen en bedenk dat wij het altijd nog beter hebben dan menig ander op deze wereld. In de natuur lopend, soms even een boom vasthoudend of gewoon tegen jezelf praten. Kijk naar binnen in je ziel en zie wie je bent. Het maakt je weer een beter mens, die rust heeft gevonden in de natuur. Maak 's avond in weer en wind een korte avondwandeling. Je geest komt tot rust voor de nacht.  Geef jouw gedachten mee aan de wind. Stuur ze naar de maan en de sterren. Heb geen angst voor de rust om je heen. Je komt tot jezelf en gaat de wereld anders bekijken. En ben je bang om alleen op straat te lopen, vraag dan je beschermengelen om met je mee te wandelen. Zij passen op je. Praat tegen ze en je krijgt antwoord. Kun je ze nog niet horen, althans dat denk je misschien, let dan op de antwoorden die bij je binnenkomen, terwijl jij je vragen stelt. Ze zijn niet van jezelf, omdat die antwoorden al in jouw gedachten komen, terwijl jij nog aan het praten bent. Vraag om rust en je krijgt rust. Vertrouw op jezelf, vertrouw op de natuur, op God en zijn engelen en er daalt vrede en rust in je ziel en hart.

Overgenomen uit het boek de Healingcode van Alex Loyd, iets waar ik zelf heel veel baat bij heb gehad en nog heb tijdens stressituaties:

Plaats je handpalmen tegen elkaar op een manier die prettig voor je voelt. Niets forceren. Je kunt je vingers verstrengelen of een gebedspositie gebruiken, zolang je handpalmen elkaar maar blijven raken. Concentreer je op de stress in je lichaam waar je vanaf wilt, of het nu geestelijk, lichamelijk of emotioneel is maakt niet uit.

Haal 10 seconden achter elkaar zeer krachtig adem, via je buik. Doe dit door via de mond krachtig de lucht uit te blazen en in te zuigen. Als je een beetje duizelig wordt, blijf dan wel op dezelfde manier doorademen, alleen wat minder intensief. Visualiseer iets positiefs terwijl je met die krachtige ademhaling bezig bent, zoals de stress die je lichaam verlaat, een mooie plek waar je rustig van wordt. Ben je boos of ongeduldig, zet er bv. Liefde, geduld of rust voor in de plaats. Het beste is deze oefening 3x per dag te doen, dan heeft het ’t meeste effect, echter zelfs bij 1x zie je al resultaat. Het kost maar een paar seconden. Het is de kracht van de ademhaling die jou kan helpen je een beter mens te voelen.

Andere manieren waarvan jij je beter gaat voelen staan hieronder in de dagtekst van 3 december

"De bewegingen die we met de hand maken of slechts met een vinger, en in het bijzonder met de duim, beïnvloeden onze psyche. Hier zijn een paar oefeningen. Als je voelt dat vermoeidheid je overvalt, maak dan een vuist en draai, terwijl je de duim opsteekt, je hand naar rechts en links en beweeg daarna ook je duim op en neer. Om in jou de wil aan te wakkeren een werk te ondernemen, begin je met je vuist te ballen, om je meester te maken van alle krachten die tot je beschikking staan. En houd altijd je duim aan de buitenkant, gevouwen op de vingers, steek hem nooit in je vuist. Deze derde beweging zal je helpen je

innerlijke energie te beheersen en ze een goede richting te geven. Strijk met duim en wijsvinger van de linkerhand een voor een over de vingers van de rechterhand met een lichte druk van onder naar boven. We dienen deze schijnbaar onbeduidende, maar zo belangrijke oefeningen voor ons psychische en spiritueel leven, ernstig te nemen. Want heel het universum is in onze handen aanwezig. Ze bezitten allerhande schakelaars, die ons verbinden met de krachten van de natuur en ook met de engelenhiërarchieën." Omraam Mikhaël Aïvanhov

Ons hart opent zich steeds opnieuw wanneer we oude patronen loslaten en er nieuwe voor in de plaats zetten. (schrijver onbekend)

Opstaan en dodelijk vermoeid zijn, herkend u dit?

De meest gehoorde klacht op dit moment is wel dat mensen zich moe voelen. Zomaar ineens en dan overdag willen slapen en/of 's morgens niet wakker kunnen worden. Na een nacht slapen of een hazenslaapje je lichaam terug vinden kan ook heel moeilijk zijn. Dit geeft een trillerig gevoel en ook vaak paniek. (hyperventilatie!)

Daarnaast zijn er al een tijd veel gewrichtsklachten die zich steeds lijken te verschuiven. Momenteel zijn de (linker)schouders, heupen, knieën en handen aan de beurt. Voelt als groeipijn, voor degenen die hier in hun jeugd last van hebben gehad. Zeer pijnlijk.

Ik zal zo kort als mogelijk uitleggen wat er gaande is maar wel zo dat jullie het ook kunnen begrijpen.

Om ons fysieke lichaam heen hebben we nog meer (subtiele) lichamen: gevoels/emotionele, mentale en spirituele. Ons gevoels/emotionele lichaam is aan een intense schoonmaak begonnen: schoonmaak van oude patronen en zelfsabotage. De intentie zal afhangen van
de hoeveelheid schoonmaak die je al gedaan hebt. Ons innerlijk kind roert zich en wil zijn trauma's kwijt. Dit kan vreemde en vaak angstige dromen veroorzaken (zwetend wakker worden) en soms angstaanvallen. Zweetaanvallen overdag, acute verstijving van je spieren en pijnlijke botten zijn ook een aanwijzing dat je met de grote schoonmaak (los laten patronen gekwetst kind) bezig bent. Je hebt het grootste deel van je leven gespendeerd aan het
opbouwen van deze (beschermende) energieën het is dan uitputtend om te schonen. Het is het waard, als je klaar bent kun je helder en in zuiverheid functioneren.

De gevoels/emotionele laag ligt tussen de mentale en het fysieke lichaam in, die doen dus automatisch gezellig mee. Er wordt flink ontgift (toxische energieën). Alle ontgifting loopt merkbaar via het fysieke. Begrijp je nu waarom veel mensen ineens zo'n behoefte hebben aan ontgiftingskuren en gezonder eten? Merk je al dat je ineens geen zin meer hebt in eten dat je
voorheen lekker vond? Het proces van schoonmaken en ontgiften zet extra druk op je organen, vooral de nieren en lever hebben het zwaar te verduren. Drink veel water! Wallen
onder je ogen, maagzuur en opgeblazenheid zijn een teken van stress van deze organen.

Als het overmaat aan zuren vrijgemaakt wordt door de ontgifting kunnen je gewrichten pijn gaan doen en kun je hoofdpijn krijgen wat je voor die tijd misschien wel nooit had. Heb je geluisterd naar de signalen uit de spirituele laag en je fysieke laag en ben je het kosmische schoonmaakproces gaan stimuleren door lekker gezond te gaan eten en drinken en de ontgifting is begonnen dan zul je in eerste instantie niet begrijpen waarom je jezelf
slechter bent gaan voelen. Nu wel hoop ik. Dat je hier bek af van wordt zul je nu ook begrijpen. Hou vol!

We zijn ons weer bewust gaan ontwikkelen tot multidimensionale wezens. Waren we al maar we wisten het niet meer. Onze hersengolf-frequenties zijn aan het veranderen.
Een driedimensionaal wezen (de nog niet bewust geworden mens zoals we dat eeuwen geweest zijn) functioneert op bèta. Je gaat naar alfa als je mediteert of bv. bidt. Dit is een lichte meditatie. Bij tetra (in deze staat wordt er veel gegaapt) ga je in diepe meditatie, direct in contact met de Bron, met een doel. Normaal gesproken gaan we hier bewust voor zitten dan
wel liggen. Nu overkomt ons dit gewoon terwijl we aan het werk zijn, douchen, winkelen enz. Welkom in de 5e dimensie! Dit is onwennig en zelfs eng. Je hersens zenden uit dat je moet gaan rusten want je lichtlichaam wil op reis. Tetra is een staat die je lichaam herkend als het signaal dat je moe bent en gaat slapen of dat je bewust in contact gaat met de Bron. Ook
dit laatste verlangt het verlaten van je lichaam. Een aantal mensen ervaart ook in hun fysieke lichaam het verschuiven van de trilling. Voelt als mieren in je hoofd of heftig trillen. De kosmische hoofdchakra's (nieuwetijdschakra's) doen dan ook flink hun best om zich te openen. Het is nu zaak om hier mee te leren omgaan. Het is een overgangsperiode waar
niemand van kan zeggen hoe lang die duurt. Leer mee te bewegen met deze golven, geen paniek of helemaal wegzweven, al zal dit laatste voor een aantal moeilijk zijn want daar is het een natuurlijke staat voor (denken ze) en erg aanlokkelijk. Op een dergelijk moment kun je jezelf soms op afstand ervaren en het gevoel hebben niet terug te kunnen in dat lichaam. Aarden! Denken dat je jezelf vast klemt aan de aarde of zelfs erin zakt.

Begrijp dat je lichaam leert om zich aan te passen aan de wisseling van hersengolf-frequenties. Ook de hersenhelften doen hun best om beter te gaan samenwerken. Misschien begrijp je nu ook de twijfelfase waarin je misschien zit. De ene dag een geweldig idee, de volgende dag is het niets. Een spontane openhartige email gestuurd, de volgende dag heb je spijt. Ook het tranendal dat zomaar opkomt, heeft hiermee te maken. Op de grens van gevoel en ratio liggen de emoties. Grote schoonmaak!

Wees voorzichtig als je bv. auto rijdt, concentreer je en focus. Een wisseling van frequentie zit in een klein hoekje als je uit gewoonte rijdt. Blijf gegrond! Werk eraan om in je lichaam te blijven. Hier zijn genoeg oefeningen over te vinden. Vergt discipline, inderdaad. Laat die rationele hersenhelft nu eens doen waar die voor bestemd is.

Maak onderscheid tussen echte vermoeidheid en uitbreiding van bewustzijn zodat je jezelf geen zorgen maakt. Neem rust als dit nodig is, het is een vermoeiend proces maar als je weet hoe het werkt kun je die andere staat gebruiken voor het creëren en manifesteren van wat je echt wilt. Dan gaan we uiteindelijk naar de 9e dimensie! Lichtgroet, Ellen Benschop

Overgenomen met toestemming van: www.aquari-el.nl

Een glimlach

Regelmatig gebeurt het dat je inderdaad zomaar even glimlacht of je blij voelt, zie onderstaande tekst. Hoe vaak gebeurt het niet dat je zelf zomaar naar iemand lacht en dan een zonnetje op het gezicht ziet verschijnen bij iemand die net nog heel somber was of keek. Er zijn van die dagen dan maak ik daar echt een sport van. Zonnetjes en een glimlach op gezichten laten verschijnen. Dat komt omdat ik mijzelf op een dergelijk moment heerlijk in mijn vel voel zitten. Omgekeerd ontvang ik ook van die mooie momenten. U kent dat vast wel. Vandaag wil ik dit zonnetje naar de hele wereld sturen. Doet u mee? Misschien bereiken we wel dat heel even al die mensen stilstaan bij zichzelf om het zonnetje, de glimlach te ontvangen. Ook al zit er verdriet in u, laat het één momentje los en ontvang mijn glimlach. Geniet er van. Het verdriet verzacht. Stuur deze glimlach door, vandaag en morgen en elke dag van het jaar. Misschien bereiken we een deel van die wereld die deze en alle dagen hun leven door onze glimlach anders leren bekijken. Misschien bereiken we iemand die ziek is, of met sombere plannen rondloopt. Wie weet bereiken wij met deze lach anderen die het nodig hebben en vooral onszelf. Door deze glimlach te sturen ontvangen wij alles terug wat wij hebben gegeven.

Deze week verloor ik een hele lieve vriendin. In de laatste weken zijn we elkaar nader gekomen dan ooit tevoren, door de gesprekken die we samen voerden. Zij is nu op weg naar het licht. Natuurlijk vloeiden er tranen. Zij was veel kostbaarder voor me dan menigeen kon bedenken, om de betekenis die er achter zat. Zij was een vrouw die voor iedereen klaar stond. 40 Jaar had zij haar energie in de Zonnebloem gestoken. Mensen met raad en daad bijgestaan als zij in nood waren, in ondernemingsraden en platforms gezeten. Zij was er altijd voor anderen. Vlak voor haar dood wilde iedereen nog afscheid van haar nemen en ik weet dat komende week de kerk en het crematorium vol zal zitten. Ik ben gestopt met mijn tranen, omdat ik heb beseft dat zij alleen een hele grote en diepe glimlach waard is. Waarom? Zij is daar waar zij wilde zijn. Gelukkig en zonder pijnen. Moet ik dan nog langer huilen? Nee, ik zend haar vandaag en alle dagen het licht van kaarsjes en mijn stralende glimlach. Wens haar een mooie en goede reis naar het licht en vooral heel veel liefde en geluk in dat mooie Land, waar wij allen elkaar weer op een dag weer zullen ontmoeten. Dank je lieve Annie voor al het mooie wat je mij vooral in deze laatste weken nog allemaal hebt gegeven.

Dagtekst van zaterdag 3 november 2012.

"Soms, zonder te weten waarom, ervaar je opeens vreugde of verdriet. Daarvoor zijn verschillende verklaringen mogelijk, maar ik zal je er een geven, waaraan je vast nog nooit hebt gedacht. Het is je ongetwijfeld wel eens overkomen dat je een voorbijganger of
voorbijgangster op straat tegenkwam, van wie het gezicht je blik heeft getrokken en naar wie je spontaan een gedachte hebt gestuurd, een straaltje liefde…  Die persoon heeft niet eens gemerkt dat je hem of haar hebt bekeken, maar ontving wel het goede dat je met je ogen hebt gegeven en voelde de uitwerking ervan. Wanneer je plotseling een vreugde voelt, is het misschien een entiteit van de onzichtbare wereld, die je in het voorbijgaan heeft gezien en jou zijn liefde heeft gezonden, waardoor je hart werd geraakt. Overal, waar we ook zijn, bevinden we ons te midden van een menigte zichtbare en onzichtbare wezens, en soms ontvangen we goede dingen, soms slechte, wat veel verklaart over onze verschillende gemoedstoestanden. De zon, die ons elke dag bekijkt, stuurt ons ook levenbrengende golven. En omdat zij een beeld van God, onze spirituele zon is, dienen we ons ervan bewust te worden, dat door de zon heen, God ons aankijkt.

God liefhebben is zich dagelijks voor Hem vertonen, om zijn blik te ontvangen."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Mijn achterbuurman en zijn hond

Mijn tuin grenst net niet aan die van mijn achterbuurman, maar wordt gescheiden door een pad, van waaruit ik de straat kan bereiken met mijn fiets. De tuin van mijn buurman is groot, mooi aangelegd en eindigt met een reuze Spar, die vol met vogels en houtduifjes zit. Hij neemt op bepaalde uren wat zon weg, maar ik ben dankbaar dat hij er staat. Mijn buren links van mij hebben een Conifeer van zo’n 8 meter hoog. Vorig jaar wilde hij hem eigenlijk weghalen, maar op mijn verzoek heeft hij hem laten staan. De vele kleine soorten vogels, die er hun dagelijks huis hebben, zouden verdwijnen uit onze buurt. In mijn gecreerde, overdekte vogelhoek is het een komen en gaan van allerlei pluimage vogels die mij arm eten aan voer, onder toezicht van het beeld van Moeder Mara. Zelfs een Vlaamse gaai en een grote roodbonte specht laten zich af en toe zien, als er nergens anders eten is te vinden. Gebroederlijk zitten en lopen zij allen in de voerhokken en op de grote tafel. Wachten meestal netjes hun beurt af en weten dat twee maal daags er voldoende voer voor ze ligt. Soms is er een kleine onenigheid in de rangorde, maar over het algemeen zijn ze tevreden en blij. Ik hoor het aan hun getwitter en gekwetter.

In de tuin van mijn achterbuurman staan twee grote ijzeren hondenhokken. Hij heeft twee honden. Een kleine, die de hele dag bij de baasjes binnen vertoeft. De ander, een herder, die vrijwel dag en nacht eenzaam in een van die grote ijzeren hokken zit. Zelfs van deze afstand voel ik in mijn tuin de diepe eenzaamheid bij de hond. Vaak vraag ik me af waarom hij daar zo eenzaam moet zitten. Een hond is een roedeldier en of die roedel uit mens of dier bestaat doet niet ter zake. Eenzaamheid! Voor mens en dier is dat het slechtste wat je kan overkomen. Behalve de aandacht die hij krijgt tijdens de wandelingen, of is het meer een verplicht nummertje, wordt er heel af en toe met hem gespeeld, meer aandacht is er niet. Over tijd die beschikbaar is kan ik niet oordelen. Toen ik pas hier kwam wonen heb ik de man weleens gesproken. Het was een van de weinige keren dat ik hem heel even zag lachen. Hij vroeg of ik geen last had van zijn hond en zei dat ik hem dan moest waarschuwen. Achteraf gezien een loze opmerking zonder waarheid en inhoud, alleen uit beleefdheid uitgesproken. Ik hoorde de hond nauwelijks, dus alles was goed. Tot twee jaar geleden. Elke avond rond half twaalf begon de hond te huilen, afgewisseld door geblaf. Dat hield soms tot één uur half twee in de nacht aan. Ik wist dat de man dan in het kleine cafeetje op de hoek zat. Op gegeven moment hielden wij het als buren niet meer uit. In mijn, vlug aangeschoten trainingspak over mijn nachthemdje aan, liep ik de hoek om, naar het kleine café. Oververmoeid en bijna huilend vroeg ik hem of hij zijn hond tot de orde wilde roepen. Hij mopperde op me, was boos en groette mij tijden niet meer, hoewel ik wel bleef groeten als ik hem zag lopen met zijn hond.

De herder heb ik niet meer gehoord tot een paar maanden geleden dit huilen, afgewisseld door geblaf  ’s morgens rond kwart over zes -half zeven begon. Nu is het huilen en blaffen van een hond heel doordringend. Het gaat je door merg en been. Je schrikt wakker uit je diepste slaap. Ik verdiepte me er in en voelde zijn diepe eenzaamheid. Belachelijk zult u denken? Nee, helaas niet. Als je je verdiept in dieren kun je voelen en horen wat er is. Elk mens heeft het vermogen te communiceren met een dier, mits hij de taal van beelden verstaat.  Het huilen en blaffen bleef aanhouden en opnieuw deden zich vermoeidheidsverschijnselen voor. Ik ben een nachtmens, kan pas laat in slaap komen en rust graag ’s morgens langer uit dan kwart over zes. Gisteren besloot ik naar het huis van mijn buurman te lopen. Het was een dubbel gevoel. Zijn eeuwige, boze blik, die moet markeren hoe hij zich van binnen voelt, maakte dat ik me niet op mijn gemak voelde. Voor zijn deur gekomen besloot ik weer terug te gaan, zonder aangebeld te hebben. Op dat moment ging de zijdeur open en kwam de buurman met zijn hond naar buiten voor de ochtendwandeling.

Nu moest ik wel. Ik vroeg hem of dit gehuil kon stoppen, wij hadden daar allemaal last van en werden veel te vroeg gewekt. Zijn antwoord was, zonder enig respect of begrip, dat dit belachelijk was en ik mij niet moest aanstellen. Het maakte dat ik hem zei; ‘u heeft er geen last van. U slaapt aan de voorzijde van uw huis, maar wij achterburen horen het iedere ochtend. Hij pakte zijn hond, draaide zich om en liep scheldend voor me uit, zonder enig begrip voor de omstandigheden waar wij onder leden. Zijn dagelijkse gezicht is normaal al één en al stuursheid, boosheid, maar nu was het een donderwolk geworden. Langzaam liep ik een stuk achter hem aan, richting mijn huis. Wat nu? Dit kon niet langer. De man was duidelijk van plan er niets aan te doen.

Na lang beraad met mezelf heb ik toch de wijkpolitie ingeschakeld. Waarom was dit nu nodig? Waarom geen begrip voor ons als achterburen? Toch iets wat ik me de hele dag af liep te vragen. Je wilt iemand niet opzadelen met de politie als je het samen op kunt lossen. Het heeft wel geholpen. De hond heb ik om half acht heel even, heel zachtjes en zeker niet storend gehoord. Zou hij zo’n anti blaf- en huilband om hebben gekregen?  Ik zal het nooit te weten komen. Evenmin wat voor groot verdriet de man in zich draagt dat hij zo afwijzend is naar mensen. Nooit eens lacht, althans niet op de momenten dat ik hem zie vanuit mijn bovenraam of hoor in de tuin. Hij schreeuwt vaker vanaf een afstand naar zijn hond dat hij stil moet zijn. Zou hij hem ooit eens liefkozen op stille momenten, wanneer ze samen wandelen of zou hij wel eens praten met zijn hond? Het enige wat ik kan zeggen is; ‘open je hart voor jezelf en je hond. Laat hem ook deel uitmaken van jouw thuis en niet altijd eenzaam in zijn hok zitten. Ook een hond heeft gevoel en kan ontzettend eenzaam zijn.’ Het is en blijft een roedeldier. Heeft desondanks, net als een mens, behoefte aan liefde, warmte en aanhalingen. Het zijn de meest trouwe dieren die men zich voor kan stellen. Zij geven onvoorwaardelijke liefde, zonder enig oordeel of vooroordeel, iets waar wij mensen een voorbeeld aan mogen nemen. 

© Maus

Hoe gevaarlijk is het om uit een blikje te drinken? Levensgevaarlijk!!

Artikel verschenen op 'Caducée', professionele informatiebron in de medische sector. Onlangs is een persoon in absurde omstandigheden gestorven.  Hij was op een zondag per boot met vrienden vertrokken, en had blikjes drank in de frigo van de boot gezet. De volgende dag werd hij opgenomen in het ziekenhuis, waar hij 's anderendaags overleed. Een autopsie heeft uitgewezen, dat het ging om een snel intredende infectie met leptospiren, veroorzaakt door een blikje waaruit hij op de boot gedronken had, zonder de inhoud in een glas te gieten. Het onderzoek van de blikjes heeft bevestigd, dat zij besmet waren door urine van een rat, die leptospiren bevatte.  De persoon in kwestie heeft vermoedelijk het bovenste deel van het blikje niet gereinigd, vooraleer er van te drinken. Het blikje was besmet door urine van een rat, die giftige en dodelijke stoffen bevat, waaronder leptospiren, die leptospirose veroorzaken. Drank in blikjes, en andere voedingswaren in gelijkaardige verpakking, worden gestockeerd in magazijnen die dikwijls wemelen van knaagdieren. Zij worden ve voerd naar de verkooppunten, zonder eerst gereinigd te worden. Telkens wanneer u ee  blikje koopt, reinig zorgvuldig het bovenste deel met water en een deter ent, alvorens ze in de ijskast te zetten. Beter nog, koop geen blikjes.

Volgens een studie van INME  RO (Spanje) zijn de deksels van drankblikjes méér besmet dan openbare toiletten. De studie wijst uit dat de hoeveelheid kiemen en bacteriën op de deksels van drankblikjes zo erg is, dat ze absoluut met water en een detergent moeten gereinigd worden. Gelieve deze boodschap aan zoveel mogelijk mensen te verspreiden.  Ik heb het gedaan .