Getrouwd of niet, dit moet je lezen, Bron: Carine Respaillie.

Dit verhaal ontroerde zo me diep en maakte dat ik dit graag op mijn blog wilde delen

“Die avond kwam ik thuis en terwijl mijn vrouw het eten opdiende, hield ik haar hand vast en zei: “Ik moet je iets vertellen”. Ze ging zitten en at in stilte. Weer zag ik de pijn in haar ogen.  Plotseling wist ik niet hoe ik het moest zeggen maar ik moest haar laten weten waaraan ik dacht. “Ik wil scheiden”. Ik sneed het onderwerp op kalme wijze aan. Ze leek niet gekwetst door mijn woorden. In plaats daarvan vroeg ze zacht: “Waarom?”.

Ik vermeed haar vraag, wat haar boos maakte. Ze gooide haar kippenpootje weg en schreeuwde mij toe: “Jij bent geen man!”. Die avond hebben we niet meer met elkaar gepraat. Ze huilde. Ik wist dat ze wilde uitzoeken wat er mis gegaan was met ons huwelijk maar ik kon haar nauwelijks een bevredigend antwoord geven; ik had mijn hart verloren aan Jane. Ik hield niet meer van mijn vrouw, ik had slechts medelijden met haar.

 Met een diep gevoel van schuld schreef ik een scheidingsovereenkomst waarin stond dat zij ons huis, onze auto en 30% van de aandelen van mijn bedrijf mocht hebben. Ze keek er vluchtig naar en scheurde het voorstel in stukken. De vrouw die tien jaar van haar leven met mij gedeeld had, was een vreemde voor mij geworden. Het speet mij van de door haar verspilde tijd, inzet en energie maar ik kon niet terugnemen wat ik gezegd had want ik hield zo verschrikkelijk veel van Jane. Eindelijk begon ze hard in mijn gezicht te schreeuwen, wat ik verwacht had dat zou gebeuren. Voor mij was haar geschreeuw eigenlijk een soort opluchting. Het idee van echtscheiding waardoor ik al enkele weken geobsedeerd was, leek nu gerechtvaardigd en duidelijker.

 De volgende dag kwam ik erg laat thuis en vond haar aan tafel terwijl ze iets zat te schrijven. Ik at niet en ging regelrecht naar bed en viel snel in slaap omdat ik moe was na een gebeurtenisrijke dag met Jane. Toen ik wakker werd, zat ze nog steeds te schrijven aan tafel. Het kon mij niet schelen dus ik draaide me om en sliep weer.

 De volgende ochtend presenteerde zij haar echtscheidingsvoorwaarden: ze wilde niets van mij maar had een maand opzegtermijn nodig vóór de scheiding. Ze vroeg mij om gedurende die maand samen een zo normaal mogelijk leven te lijden. Haar redenen waren eenvoudig: onze zoon moest examen doen over een maand en ze wilde hem niet verstoren met ons gebroken huwelijk.

 Ik kon mij hierin vinden. Maar er was meer: ze vroeg me mij te herinneren hoe ik haar op onze huwelijksdag de bruidssuite in had gedragen. Ze vroeg mij om haar iedere dag van de komende maand uit onze slaapkamer naar de voordeur te dragen. Ik dacht dat ze gek geworden was. Alleen om onze laatste dagen samen draaglijk te maken, accepteerde ik haar vreemde verzoek.

 Ik vertelde Jane over de scheidingsvoorwaarden van mijn vrouw. Ze lachte hard en vond de eisen belachelijk. “Het maakt niet uit welke trucjes ze toepast, ze zal de scheiding onder ogen moeten zien”, zei ze minachtend.

 Mijn vrouw en ik hadden geen lichamelijk contact meer gehad sinds ik mijn wens om te scheiden zo duidelijk tot uitdrukking had gebracht. Dus toen ik haar de eerste dag naar de voordeur droeg, voelde het voor beiden onwennig. Onze zoon klapte achter ons in zijn handen en riep: “Papa houdt mama in zijn armen!”. Zijn woorden bezorgden mij een gevoel van pijn. Van de slaapkamer naar de zitkamer, dan naar de deur; ik liep meer dan tien meter met haar in mijn armen. Ze sloot haar ogen en zei zacht: “Vertel onze zoon niet over de scheiding”. Ik knikte, terwijl ik een beetje ondersteboven was. Ik zette haar buiten neer. Ze liep naar de bushalte om naar haar werk te gaan. Ik reed alleen naar mijn kantoor.

 Op de tweede dag handelden wij beiden veel gemakkelijker. Ze leunde op mijn borst. Ik kon de geur van haar blouse ruiken. Ik realiseerde mij dat ik lange tijd niet heel goed naar deze vrouw gekeken had. Ik realiseerde mij ook dat ze niet jong meer was. Er waren fijne lijntjes in haar gezicht ontstaan en haar, haar begon grijs te worden. Ons huwelijk had zijn tol geëist. Een kort ogenblik vroeg ik mij af wat ik haar had aangedaan.

 Op de vierde dag, toen ik haar optilde, voelde ik een gevoel van intimiteit terugkeren. Dit was de vrouw die tien jaar van haar leven aan mij gegeven had. Op de vijfde en zesde dag realiseerde ik mij dat ons gevoel van intimiteit weer aan het groeien was. Ik vertelde Jane hier niet over. Het werd met de dag gemakkelijker om haar te dragen. Misschien dat de dagelijkse oefening mij sterker maakte.

 Op een ochtend was mijn vrouw haar kleding voor die dag aan het uitkiezen. Ze trok diverse jurken aan maar kon de geschikte jurk niet vinden. Toen verzuchtte ze: “Al mijn jurken zijn te groot geworden!”. Plotseling realiseerde ik mij dat ze zo mager geworden was en dat dat de reden was waarom ik haar makkelijker kon dragen.

 Plotseling zag ik het in … ze had zoveel pijn en verbitterdheid te dragen in haar hart. Onbewust stak ik mijn hand uit en raakte haar hoofd aan.

 Op dat moment kwam onze zoon de kamer binnen en zei: “Pap, het is tijd om mama naar beneden te dragen”. Voor hem was het dragen van zijn moeder door zijn vader een belangrijk onderdeel van zijn leven geworden. Mijn vrouw gebaarde onze zoon dichterbij te komen en ze hield hem stevig vast. Ik wendde mijn gezicht af omdat ik bang was van gedachten te zullen veranderen op het laatste moment. Daarna hield ik haar in mijn armen, liep van de slaapkamer door de zitkamer naar de gang. Haar arm lag op een zachte en natuurlijke wijze om mijn nek. Ik hield haar lichaam stevig vast, net als op onze trouwdag.

 Maar haar sterk verminderde gewicht maakte mij verdrietig. Op de laatste dag kon ik nauwelijks een stap nemen toen ik haar in mijn armen hield Onze zoon was al naar school gegaan. Ik hield haar stevig vast en zei: “Ik heb niet opgemerkt dat er in ons leven een gebrek aan intimiteit was”. Ik reed naar kantoor…. en sprong snel uit de auto, zonder deze op slot te doen. Ik was bang dat elke vertraging mij van gedachten zou doen veranderen. Ik liep naar boven. Jane deed de deur open en ik zei tegen haar: “Sorry, Jane, ik wil niet meer van mijn vrouw scheiden”.

Ze keek naar me, verbaasd, en raakte toen mijn voorhoofd aan. “Heb je koorts?” vroeg ze. Ik haalde haar hand van mijn voorhoofd. “Sorry, Jane”, zei ik, “ik ga niet scheiden. Mijn huwelijksleven was saai, waarschijnlijk omdat zij en ik de details van ons leven samen niet meer op waarde wisten te schatten, niet omdat we niet meer van elkaar hielden. Nu realiseer ik mij dat ik, sinds ik haar op onze huwelijksdag over de drempel van ons huis tilde, haar moet vasthouden tot de dood ons scheidt”. Jane leek plotseling wakker geschud te worden. Ze gaf mij een harde klap en sloeg de deur dicht. Ik hoorde haar in huilen uitbarsten. Ik liep de trap af en reed weg. Bij de bloemist op weg naar huis bestelde ik een boeket voor mijn vrouw. De verkoopster vroeg mij wat zij op het kaartje moest zetten. Ik lachte en schreef: “Ik zal je elke ochtend naar buiten dragen tot de dood ons scheidt”.

Die avond kwam ik thuis met het boeket in mijn handen en een glimlach op mijn gezicht. Ik rende de trap op en vond mijn vrouw in bed – dood. Mijn vrouw had maandenlang gevochten tegen KANKER en ik was zo druk geweest met Jane dat ik dat niet eens gemerkt had. Ze wist dat ze binnenkort zou overlijden en wilde mij behoeden voor ongeacht welke negatieve reactie van onze zoon als wij de scheiding zouden laten plaatsvinden. In de ogen van onze zoon ben ik in ieder geval een liefhebbende echtgenoot.

 De kleine details van onze levens zijn de dingen die er echt toe doen in een relatie. Het is niet het huis, de auto, eigendom, geld op de bank. Deze dingen creëren een omgeving waarin geluk kan gedijen maar kunnen op zich geen geluk geven.

 Dus vind de tijd om de vriend/vriendin van je echtgenoot/echtgenote te zijn en doe de kleine dingen voor elkaar die intimiteit veroorzaken. Heb een echt gelukkig huwelijk!

 Als je dit niet deelt, gebeurt er niets met je.

 Als je het wel doet, zou je je huwelijk wel eens kunnen redden. Veel mislukkingen in het leven zijn mensen die zich niet realiseerden hoe dicht ze bij succes waren op het moment dat zij opgaven.

 Denk eraan dat liefde de grootste schat is. Zonder liefde is er niets en met liefde is alles mogelijk. Liefde verdwijnt nooit, zelfs niet als de botten van een geliefde tot as verworden zijn. Net zoals de geur van sandelhout nooit verdwijnt, zelfs wanneer het helemaal vergaan is, is liefde de basis van de ziel en het is onvernietigbaar en daardoor eeuwig. Schoonheid kan vernietigd worden maar liefde niet.”

DEEL DIT VERHAAL NADAT JE HET GELEZEN HEBT

 — met Carine Respaillie.

 

Gaiapark deel 1 Zebra's en Giraffen en Kudu's.

Gaiapark Kerkrade deel 1: Zebra's, Giraffen en Kudu's. Deel twee en drie van het Gaiapark  staan inmiddels ook op YouTube. Kijk op:  http://www.youtube.com/v/trrrpNOKilo?version=3&autohide=1&autohide=1&feature=share&autoplay=1&attribution_tag=24JRdgKD5pl0QaaUbDpw3w&showinfo=1

Mijn kleinkinderen na aanrijding in het ziekenhuis

Vanavond hoorde ik van mijn dochter dat mijn twee kleinkinderen op weg naar de Jumbo, samen op één fiets, zijn aangereden. Beiden hebben veel kneuzingen. Ze zijn met de ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht en moeten minimaal een nachtje ter observatie in het ziekenhuis blijven. Zij kwamen van rechts en hadden voorrang. De politie is nog bezig met het onderzoek.

Omdat ik zelf heel veel op de fiets zit valt me dagelijks op dat automobilisten weinig rekening houden met fietsers, laat staan met kinderen. Je bent heel kwetsbaar op de fiets. Zelfs met de auto rijdend valt het op hoe vaak degene die geen voorrang heeft dit altijd nog heel snel even  pikt. Ditzelfde gebeurt nog erger met fietsers. De automobilist die nooit fietst pik je er zo uit. Zelf geef ik fietsers extra voorrang, ook al hebben ze dit niet. Helemaal als het regent. Zelf zit je droog, waarom zou je dan geen rekening houden met een ander die druipend in de regen moet wachten tot een rijtje auto's voorbij gereden is. Ik weet het, ook fietsers kunnen fouten maken en onverwachte bewegingen maken, waar je als automobilist van kunt schrikken.

Jammer dat we zo weinig rekening houden met elkaar in het verkeer. Hoe vaak moet ik niet aan de

remmen van mijn fiets hangen als ik vanaf de Molenberg de rotonde hier in Landgraaf afrij. De auto's letten er niet eens op dat wij van die berg afkomen. Vorige week scheelde het een haartje of ik werd geschept. Als mij iets gebeurt is dat erg, maar met kinderen moet je tien paar ogen extra gebruiken. Zij hebben nog niet dat overzicht wat wij als volwassene hebben. In dit geval was het niet eens de schuld van de kinderen. Wat en hoe het precies is gebeurt is ons nog niet bekend.

Lieve mensen denk ook eens aan die kwetsbare fietsers en wandelaars. Wanneer we met z'n allen een beetje rekening met elkaar in het verkeer zouden houden, zouden vandaag hun ouders, onze familie en ik nu niet zo in angst zitten. Zouden zoveel kinderen niet in een ziekenhuis belanden na een aanrijding, of zelfs erger, in het mortuarium. Geef eens voorrang, zelfs al heb je dat niet. Je maakt jezelf en de ander blij. Een goede daad is nooit weg en wij als fietser en wandelaar zijn u er dankbaar voor. Maus

De kinderen zijn inmiddels weer thuis en worden extra verwend. Bedankt voor alle lieve reacties. Heb net te horen gekregen van een collega dat witte koolbladeren, plat geplet, op de kneuzingen leggen, ze binnen een dag van de kneuzingen af zijn. Het proberen waard. Fijne zondag, Maus

Landelijke dag van de stilte in Schinveldse bossen

Landelijke dag van de stilte in Schinveldse bossen

Het toelaten van stilte in je leven en een bijzondere beleving

Met 19 mensen verzamelden we ons rond half tien bij Atelier Kristalberg van Jos van Wunnik te Schinveld, zuid Limburg. Het eerste wat opviel waren zijn prachtige schilderijen. Een eigen stijl en toch een vleugje van Gogh proefde ik er in. Mooi en indrukwekkend. De kleuren afwisselend teer en helder. Lees verder op:  http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/

De tandarts en mijn angst hiervoor, kent u dat?

Vandaag moet ik naar de tandarts. Het implantaat moet er gedeeltelijk uit om een nieuw ondergebit te plaatsen. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Destijds is na de plaatsing van het implantaat gebleken dat één kant op een zenuw rustte. De pijn was ondragelijk. Opnieuw 2 operaties en nog steeds zit dat ene stuk op een zenuw. Bij elke beweging aan het implantaat, zoals vandaag, moet alles stevig verdoofd worden anders is de pijn niet te harden. Maar die anderhalve minuut van injectie inspuiten is minstens zo erg. Ik weet het, er zijn veel ergere pijnen, maar helaas vanaf mijn eerste tandartsenbezoek toen ik 4 jaar was en bij een onverschillige militaire arts terecht kwam die zonder verdoving twee melktanden trok, was ik al doodsbang. Het is nooit veranderd.

Geboren in de oorlog verdroeg ik als kind geen moedermelk, geen geiten of normale melk. Was overal allergisch voor. Melklactose hoorde ik jaren geleden. Ik lag op sterven, was al opgegeven om dood te gaan met drie maanden. Er zijn dagen in mijn leven geweest dat ik me afvroeg waarom ik toen toch gekozen heb voor dit leven. Toch koos ik hiervoor. Blijkbaar was dat de afspraak die ik gemaakt had voor mijn geboorte. Zou ik echt hebben willen leren wat eenzaamheid was, want dat was mijn geboorteafspraak. Leren wat alleen zijn betekent.

Nu, dat heb ik echt geweten. Behalve de jaren met Berry, is het leven eenzaam en alleen geweest. Toen wist ik nog niet zo goed dat je nooit alleen bent, wel eenzaam kunt zijn. Je beschermengel en gids is altijd bij je. Vanaf de dag van je geboorte, tot het moment dat je sterft. Ik noem het naar huis gaan. Voor mij is aan die andere zijde mijn thuis en de aarde een doorgangsproces om te leren.

Maar goed de tandarts. Met mijn achttiende jaar kwam ik terecht bij een tandarts in Voorburg.

Op zekere dag moest hij zes keer met lange dunne naaldjes in mijn tandvlees werken, beweerde hij. Een verdoving was niet nodig, deed geen zeer, waren zijn worden. De pijn was ondragelijk. De angst steeds groter voor het volgende naaldje. De pijn die werkelijk ondragelijk was maakte dat ik na inbrengen van het derde naaldje flauw viel. Half op de grond liggend en op het voetstuk van de stoel kwam ik bij. Mijn ene schoen lag ergens op de grond vlak bij me, de andere lag ver in een hoek geschopt. De tandarts hielp me overeind gaf me een klap in mijn gezicht en wilde me niet verder helpen. Net alsof ik dat wel had gewild. Hij had het gewoon kunnen verdoven, in plaats van me zo'n pijnlijke behandeling te geven, die misschien helemaal niet nodig was geweest. Nooit in mijn leven heeft een andere tandarts dit ooit voorgesteld om te doen. Maar ja, ook toen zat ik in het ziekenfonds en werd toch alles betaald.

 

Op mijn achtentwintigste kon het niet langer. Dagelijks pijn in mijn mond, alles had er allang uitgemoeten. Nu was het niet meer te harden. Onze buurman en goede vriend Piet eiste dat ik nu alles er uit zou laten halen. In Rotterdam, waar wij op dat moment woonden, waren net een paar klinieken geopend die onder narcose je hele gebit trokken en 's avonds een nieuw gebit op de wonden drukten. Op die manier had je wel een paar weken pijn, maar liep je geen uur zonder tanden. Geweldig. Mijn ego vond zonder tanden lopen het ergste wat er was. Dat is trouwens nog steeds zo. Het moest wel 's nachts uit. Wat denk je hoe moeilijk het is om dat aan een man te vertellen waar je misschien mee verder wil. Berry had er nooit moeite mee, deed het zelf ook gewoon uit, klaar is kees. Mijn ex-vriend nam het net zo gemoedelijk op. Dan doe ik het toch ook uit! Maar nog steeds voel ik het als een soort schaamte, hoewel miljoenen mensen hetzelfde probleem hebben, zeker op de leeftijd die ik nu heb. Ik koos een kliniek uit die de beste naam had en kwam tot de ontdekking dat onder narcose gaan juist in deze kliniek niet werd gedaan. Wat nu? Toch maar gedaan. In de andere kliniek was tijdens mijn nadenkdagen een vrouw niet uit de narcose gekomen. De keus bleef zwaar. De angst voor injecties groot. De tafel lag letterlijk te schudden door mijn angst en de pijn. Met twee man moest ik vastgehouden worden en negenendertig injecties waren nodig om mij verdoofd te krijgen. Volgens de dokter kregen ze een grote vent eerder verdoofd. 's avonds weer terug om het nieuwe gebit in een mond vol wonden te plaatsen. Drie weken nauwelijks eten maakte in ieder geval dat ik weer een paar kilo was afgevallen, een zoete troost.

Vandaag is het opnieuw zover. Een nieuw ondergebit moet worden geplaatst. Dus de injectienaald staat al klaar. Een lang dun naaldje, die volgens mij tot in het bot doordringt. Een prik in je arm voel je nauwelijks als ze bloed prikken of een infuus inbrengen, Waarom is deze zo pijnlijk, vraag ik me steeds weer af. Och arm, heel even heb ik echt medelijden met mezelf dat de angst voor de injectienaald zo groot is. Dom ook, vind ik. Angst maakt het erger. Er zijn zoveel mensen die dagelijks een naald in hun lichaam krijgen en andere, veel ergere pijnen lijden. Waarom helpt dit nu even niet mijn angst en de pijn van de naald direct los te laten. Ach, we zijn mensen en voelen onze eigen pijn het ergste. Dus lieve mensen, mocht alles bij u veel pijnlijker zijn, lach me dan maar even uit. Ik verdien het en u lucht het misschien even op.

 

Fijne dag en lieve groet, Maus

Levensverhalen van jou en mij: De drie verhalen intimiteit en seks, geplaatst apr...

Levensverhalen van jou en mij: De drie verhalen intimiteit en seks, geplaatst apr...: De drie verhalen intimiteit en seks, geplaatst april 2012, waren tijdelijk niet meer te vinden. Vanaf vandaag zijn deze drie verhalen opnieu...

Ik heb geen tijd

  Vrijwel iedereen gebruikt die smoes af en toe of heel vaak als excuus. We gebruiken hem beslist niet als het om leuke dingen gaat, die in onze kraam te pas komen. Dus ga ik onderstaande les maar weer ter harte nemen, want inderdaad merk ik de laatste tijd dat mijn lach een beetje aan het verdwijnen is, ik aan slapeloosheid lijd, soms moe en prikkelbaar ben.
Zoals de omraam onderaan schrijft, is het werkelijk in de praktijk. Men heeft geen tijd meer voor elkaar, geen tijd om eens rustig te genieten van de dingen om ons heen. Als we eerlijk naar onszelf kijken wordt het ook vaak als smoes gebruikt wanneer men ergens geen zin in heeft.

Hoewel ik gisteren een prachtige dag heb doorgebracht bij vrienden, mooie boodschappen door kreeg via een kaartlegging, plus een heerlijke Reikibehandeling, is het opnieuw een slapeloze nacht, de derde op rij. Plus nog eens volle maan, waar ik altijd last van heb. Jammer die mooie en positieve boodschappen houden me echt uit mijn slaap en hebben sterk de overhand. Toch voelt het niet echt negatief aan, zo zonder slaap. Het is alleen overdag vermoeiend, want dan komt de inzinking. Bovendien wil ik beslist van de dag geen nacht maken.  

Terug naar de omraam. Meditatie. Ik zou willen dat ik het goed kon. Samen in een groep lukt het nog wel, maar alleen thuis kan ik me zelden concentreren. Ben door het minste geringste afgeleid en mijn hersens hebben geen seconde rust en stilte in zich. Ze malen en malen. Herkent u dit ook? Heel vervelend, want het gaat dag en nacht door. Heb ik veel om over te piekeren? Natuurlijk, er zijn heel veel onderwerpen die me bezig houden. Sommige gedachten zijn fijn, anderen verdrietig. Het leven geeft en neemt en dat blijft in die hersencellen doorwerken, waardoor we het meestal nog een graadje erger maken. Je zou toch zeggen dat als je tijd hebt om te piekeren, je die tijd om kunt zetten in positieve gedachten, gebeden of oefeningen. Waarom doen wij als mens vaker het minst goede voor onszelf? En dat terwijl we weten dat het anders kan. Zijn dat die donkere kanten in ons, die de overhand krijgen? Het duiveltje op onze schouder die het vaker wil winnen van het engeltje op onze andere schouder?  

Als ik ga fietsen of zomaar de auto pak, dan zeg ik altijd tegen de engeltjes; 'wijs me de weg maar waar ik heen moet'. Het werkt altijd. Er gebeurt iets leuks, of ik krijg een prachtig onderwerp voor mijn lens. Ontmoet mensen onderweg, of ik kom ergens zomaar bij een gebeuren langs, waar ik iets van meekrijg. Dit overkomt me als ik alles over durf te geven. Zo'n dag is een cadeautje. Waarom geef ik het niet over als ik niet kan slapen of als ik het moeilijk heb, terwijl ik weet dat ik het alleen maar over hoef te geven. Ik vraag gewoon Aan God om mijn pijn, verdriet of slapeloosheid in zijn handen te nemen en binnen tien minuten voel ik mij een totaal ander mens. Gek hè dat ik daar nu pas weer aan denk, terwijl ik het verhaaltje van de omraam lees en zit te schrijven. Nu, dan maak ik het ook niet langer. Ik ga me overgeven aan de engelen en aan Hem, die boven alles staat. Want ik geloof in God, maar u misschien in Allah, Boeddha, een totempaal of in niets. Alles is goed. Ik ben er van overtuigd dat ieder van ons weet dat er iets hogers boven ons staat, wat dat voor u dan ook mag zijn. Alles is goed. Welterusten. Hoewel, het is inmiddels half zeven in de morgen is, dus voor zo, gezond weer op. Maus 

Dagtekst van zaterdag 19 oktober 2013

"Zeg niet dat je geen tijd genoeg hebt om aan spirituele oefeningen te besteden, omdat je ‘s morgens naar je werk moet en vóór die tijd nog heel veel dingen moet doen, en wanneer je
‘s avonds thuiskomt idem dito… Want dan zal ik je antwoorden dat wanneer je geen tijd hebt om in de harmonie en het licht te zijn, je altijd voldoende tijd zult hebben om in onrust, wanorde en duisternis te verkeren. Eén ding dat zeker voorkomt in het leven, is dat men verdrietig, zwak en ontmoedigd is; en iets wat minder zeker is, dat men gelukkig, sterk en sereen is. Hoe komt dat? Door dat zinnetje dat iedereen graag in de mond neemt: ‘Ik heb geen tijd!’ Dat is een gemakkelijke manier om luiheid en gebrek aan initiatief te rechtvaardigen. Geen tijd om je te concentreren, te mediteren, te bidden, oefeningen te doen om weerbaarder en verlichter te worden? Wat voor toekomst bereid je jezelf op deze manier?"
Omraam Mikhaël Aïvanhov