Zwerfkatten in mijn tuin

Naast vlinders, vogels, bijen en andere diersoorten die regelmatig mijn tuin verrijken (zie mijn filmpjes op YuTube; http://www.youtube.com/user/kabouter538?feature=watch), heb ik sinds enige tijd drie zwerfkatten in mijn tuin rondlopen, die aan zijn komen waaien en om eten bedelen. Echter ze worden steeds brutaler en eigenen zich zelfs mijn huis toe, iets waar ik beslist op tegen ben. Bij thuiskomst van het dansen, ontdekte ik een zwarte kat in mijn kamer, die prinsheerlijk op een van mijn stoelen lag te slapen. Ik had niet eens gemerkt dat hij of is het een zij, mijn huis was binnengeslopen. Gelukkig was mijn slaapkamer dicht, anders had ik hem misschien wel op mijn bed teruggevonden. Nu lag hij op mijn stoel aan de tafel. Omdat daar een extra kussen op ligt had hij juist deze uitgekozen. De stoelen zijn net iets te laag voor mij om aan tafel te zitten en wordt dus opgehoogd met een hoofdkussen, welke mijnheer of mevrouw kat zich had toegeëigend.
Naast vlinders, vogels, bijen en andere diersoorten die regelmatig mijn tuin verrijken (zie mijn filmpjes op YuTube;

Van de winter was het op gegeven moment min 15 graden buiten en besloot ik eten te geven aan een wit-zwarte zwerfkat. Hij loerde steeds op mijn vogeltjes en door hem eten te geven liet hij ze tenminste met rust. Ooit is hij of zij achtergelaten door vroegere buren die verhuist zijn. Sinds een maand is daar die zwarte kat bijgekomen. Sinds drie dagen krijg ik nu ook nog eens een prachtige grijs gemeleerde langharige kat die om eten komt bedelen. Dit was bepaald niet de bedoeling. Mijn gevoel zegt dat dit soort katten normaal gesproken beslist niet buiten loopt. Misschien is hij weggelopen of buiten gezet wegens vakantie van de eigenaars. Wie zal het zeggen? Langzamerhand word de zwarte kat steeds meer eigen. Laat zich aanhalen, geeft kopjes en smeert hem dus stiekem mijn huis in, terwijl ik me was omkleden voor de dansavond. Op het moment dat ik gisteravond binnenkwam, het licht aandeed, begon mevrouw of mijnheer kat, zich op zijn gemak uit te rekken. Heb hem beetgepakt, even geknuffeld en buiten gezet. Daarna eerst mijn huis geïnspecteerd of hij nergens iets had achtergelaten. Echter de geur was overal hetzelfde; fris spic en span. Voortaan dus extra alert zijn, nu dagelijks alle deuren openstaan.

Misschien is het dom geweest om ze eten te geven, want blijkbaar hebben de dames en heren kat en katers een telefoonlijntje. Aan de andere kant, waar katten een thuis vinden doen ze niets in je tuin. Dat was voorheen wel anders. Toch geef ik alleen eten als ze er om komen vragen. En dat terwijl ik totaal geen kattenliefhebber ben. Sowieso wil ik geen dieren. Het geeft verplichtingen, die ik niet meer wil hebben. Je kunt geen dier nemen, om het even later weer weg te doen als het je niet uitkomt, hoewel je er ook gezelligheid van kunt hebben. Afijn mijn inmiddels aangegroeide kattenpark laat zich ook knuffelen en is sociaal genoeg om er plezier van te hebben. Echter in mijn huis moeten ze echt wegblijven.

Ooit heb ik in de jaren tachtig een vlooienplaag meegemaakt in onze caravan, waar onze kat altijd mee naar toe ging. We waren er veertien dagen niet geweest na de vakantie. Op het moment dat ik de deur opendeed en binnenstapte werd ik letterlijk besprongen. Totaal in paniek sprong ik weer naar buiten en holde met kleren en al de douche in. Het kon me niets schelen dat alles nat was, als er maar niets op mijn lijf achterbleef. Zelfs nu nog gaan mijn haren overeind staan als ik er aan terugdenk en dit schrijf. Uiteindelijk liep ik terug naar de caravan, waar Berry manmoedig alles aan kussens, beddengoed, kleding en al wat los en vast zat naar buiten had gegooid. Eerst droge kleding uit de auto gehaald, naar de drogist gereden en van alles en nog wat tegen vlooien gekocht, me voornemende dat geen kat ooit meer in de caravan zou komen. Ons huis spoten we regelmatig in, maar de caravan hadden we nooit bij stilgestaan. Sinds die tijd ben ik heel afstandelijk en panisch naar en van katten. In mijn ogen zijn het vlooienbakken, omdat ze altijd buiten lopen. Ik loop er dus met een grote boog omheen. Uit dank voor het eten nemen ze dus nu de vrijheid mijn huis tot hun eigendom te maken en met geen mogelijkheid kan ik ze duidelijk maken dat ik dit niet wens te delen met ze. Het moet wel mijn huis blijven.

Geloof het of niet. Het is half zes in de morgen en terwijl ik zit te schrijven, hoor ik allerlei geluiden in de keuken, terwijl er niemand aanwezig is, behalve mijn persoontje. En ja hoor, mevrouw de zwarte kat, de brutaalste van de drie, staat mijn koekenpan uit te likken die ik gisteravond vergeten was in de afwasmachine te zetten. Ik zet haar buiten, maar ze blijft brutaalweg mijn keuken binnen lopen en springt steeds op het aanrecht, net zo lang tot ik eten heb gemaakt. Ik kan toch moeilijk met deze warmte mijn tuindeuren gesloten houden? Juist die eerste frisse ochtendlucht geeft zo’n heerlijke frisse geur in huis.

Geen eten meer geven, zult u zeggen? Echter misschien doe ik daar meer kwaad dan goed mee. Elk mens en elk dier heeft recht op goede voeding. Al heb ik niet veel te missen, kattenvoer en wat blikjes vlees moeten er iedere maand toch af kunnen. Blijkbaar hebben ze mij uitverkoren, terwijl ik zo weinig van ze moet hebben. Misschien juist daarom? Hoort dat ook bij mijn levenslessen? Misschien wel. We hebben allemaal veel te leren op aarde voor we weer naar ‘Huis’ gaan. In mijn hart weet ik wat ik er uit mag leren, echter dat stukje hou ik nu eens helemaal voor mezelf. Het is mijn les.

Onder mijn afdak moest gisteren alles weggehaald worden. Vandaag wordt het oude dak er af gesloopt en morgen het nieuwe geplaatst.  Door de grote hagelstenen van 19 juni zat het oude dak vol gaatjes. Omdat de woningbouwvereniging geen verantwoording heeft voor een eigen aanbouw, heeft de verzekering betaald. Keurig geregeld, wat ik eigenlijk niet had verwacht, dus alle complimenten voor hen.

Vannacht weinig geslapen. De voeten hebben het gisteren op de dansvloer behoorlijk voor hun kiezen gehad en zijn behoorlijk pijnlijk. Het was druk in België. Zij vieren nog Maria Hemelvaart op 15 augustus en krijgen de vrijdag erbij cadeau. Eigenlijk te druk om goed te dansen, maar wel heel gezellig. De voeten genezen wel weer en het plezier van het dansen kan niemand me meer afnemen. Was er gisteren weinig tijd om de dagtekst op internet te zetten, vandaag is er meer ruimte en tijd, dus nu beiden tegelijk onder mijn verhaal. Fijne dag allemaal, vol zonneschijn en liefde. © Maus

Dagtekst van donderdag 15 augustus 2013.

"Schijnbaar zonder reden kun je je plots vol liefde en licht voelen en enkele ogenblikken later, net zo onbegrijpelijk, kun je de indruk hebben dat je dit ineens kwijt bent en in de duisternis
geworpen wordt. Je zult zeggen: ‘Maar dat komt doordat de voorafgaande toestand slechts een illusie was!' Nee, deze was werkelijkheid, maar van een heel andere aard, een werkelijkheid die je niet voldoende naar waarde wist te schatten, anders had je je ingespannen om ze te bewaren. Juist daarna beland je in de illusie, door te denken dat je alleen bent, achtergelaten in de duisternis. De mens heeft heel weinig macht over de uiterlijke wereld, dat
spreekt voor zich, maar wat de innerlijke wereld betreft is hij almachtig. En aangezien je innerlijke wereld even uitgestrekt is als het universum, is het goed om er eens een bezoekje te
brengen, hem te ontdekken, dan zul je begrijpen dat je nooit alleen bent en dat je grote rijkdommen bezit, omdat je erfgenamen bent van de hemelse Vader en van de goddelijke Moeder, de Natuur."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van vrijdag 16 augustus 2013.

"Wat doen de meeste mensen anders dan op zoek gaan naar wat hun eigen belang dient?  Overal waar profijt te halen is, dringen zij zich op de voorgrond en alles wat hen geen geld, macht of prestige brengt, laten zij liggen. Je zult zeggen dat, als je zelf niet voor je belangen opkomt, niemand dat voor jou zal doen. Dat is waar, en het is belangrijk dat je je plaats vindt in de maatschappij. Maar wat je jouw belangen noemt kun je ook vanuit een ander gezichtspunt bekijken. Vraag jezelf niet voortdurend af: ‘Wat levert deze activiteit mij op?… Wat verdien ik ermee?… ’, maar richt deze vragen op een verhevener ideaal, op een spiritueler doel. Dat wil zeggen dat je je niet steeds moet afvragen wat het je opbrengt als je neemt, maar ook eens denkt hoeveel je wint door te geven. Inderdaad, hoe kun je winnen door te geven.... Want zodra je wilt werken voor anderen zullen de stromen, die je in beweging brengt, noodzakelijkerwijs op een dag bij jou terugkomen, en dan zul jij je ook enorm geholpen voelen. "    Omraam Mikhaël Aïvanhov

 

 

 

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Aardse- en Goddelijke rechtspraak, een groot versc...

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Aardse- en Goddelijke rechtspraak, een groot versc...: Ieder van ons heeft vast wel eens een dergelijke ervaring beleefd waarbij recht geen recht blijkt te zijn. Het is een ervaring die heel lang...

Een bedelend kind en pech met de elektrische fiets

Afgelopen twee weken weer één en ander meegemaakt. Zaterdag 3 augustus, tijdens het boodschappen doen, stond onder aan de roltrap van de parkeergarage een jongetje van rond de tien jaar te bedelen. Hij vroeg geld voor zijn vakantie. Hij zag er beslist niet armoedig uit. Ik zei dat ik niets wilde geven, omdat hij in plaats van bedelen ook auto’s kon wassen en dan meer verdiende. Bovendien had hij er mee eer van omdat hij werkte voor zijn geld. Hij was verontwaardigd en zei dat niet iedereen met vakantie kon. Had dus helemaal niet geluisterd naar de boodschap die ik gaf dat hij meer kon verdienen met auto’s poetsen. Integendeel zelfs. Hij vertelde heel trots dat hij minimaal 8 euro per dag ophaalde. De eerste vraag die ik mezelf stelde was ‘zouden zijn ouders hiervan weten?’ Daarnaast de vraag of dit een van die jongeren zou worden die dacht dat de maatschappij later wel voor hem zou zorgen. Was hij zo kleffer op deze leeftijd dat hij inspeelde op de gevoelens van ouderen en op medelijden? Ik had er geen antwoord op. Heb niets gegeven, omdat ik weiger mee te doen dit soort gedrag bij een jong kind al te stimuleren. Misschien zie ik het fout, dat kan natuurlijk ook. Echter onze kinderen hebben wij al jong geleerd dat als je geld wilt hebben voor wat dan ook, je ervoor moet werken. Ze zijn alle drie goed terecht gekomen. Hebben net als wij met vallen en opstaan moeten leren dat je in het leven niets cadeau krijgt. Echter het zijn drie mensen geworden met gezinnen waar Berry en ik trots op kunnen zijn, zelfs al zijn we het in een aantal dingen niet eens. Het zijn hardwerkende mensen die weten en beseffen dat je in deze wereld niets cadeau krijgt en hard moet werken om vooruit te komen.

Tijdens het weekeinde, ondanks de hitte, toch in de avonden veel gedanst. Het was warm en af en toe liep het zweet met straaltjes langs je lijf. Het weerhield me er niet van om intens te genieten. Danspartners zijn er voldoende, zelfs vrouwen komen me halen om te dansen. Juist met veel rugpijn (dubbele hernia) zijn dansen en fietsen geweldig om in beweging te blijven, anders wordt alles stijf en ga je steeds verkeerder lopen en zitten.

 In de afgelopen week 3 uur lang aan de plas gezeten op de Tevenerheide, net over de grens van Duitsland. Camera’s in de aanslag voor libellen en ander waterverkeer wat mooie plaatjes en filmpjes opleverde met af en toe een ontmoeting tussendoor. Zoals met de man die vogels telt. Hij liet me de kleine Zonnedauw zien, een vleesetende plant. De glinstering binnen in de plant is een soort lijm die kleine insecten vastkleeft, waarna de plant zich sluit. Prachtig om te zien en nooit geweten wat de functie of naam van dit onopvallende plantje was. Even verder stond de klokjesgentiaan, een mooi blauw bloemetje, welke je makkelijk over het hoofd ziet, omdat het verborgen staat tussen hoge graspollen. Op het water wijst hij me een Dodaars aan, een eendensoort. Natuurlijk komt de camera ook bij deze drie namen tevoorschijn. Zelf was hij even tevoren een gladde slang tegengekomen en liet de foto zien. Dat geluk heb ik nog niet gehad, maar wie weet wat ik in de toekomst nog ga

ontmoeten. 

Op de terugweg via Schinveld hoor ik van het ene op het andere moment een zwaar geratel in mijn voorwiel. Stap af loop een stukje zonder motor en zet opnieuw de accu’s aan. Opnieuw geratel. Zo durfde ik niet te rijden. Uiteindelijk bel ik een vriend voor het nummer van de verzekering. Hij biedt even later aan om me op te halen en thuis te brengen met fiets en al. Zijn vermoeden werd vanmorgen bewaarheid. De motor is stuk, de tandwielen zijn beschadigd. Met reparatiekosten erbij is de schade 276 euro, een rib uit mijn lijf, die ik toch weer op moet zien te hoesten. In de achterband zat al langere tijd een bobbel, die langzamerhand gevaar voor ontploffing op ging leveren, dus ook gelijk maar weer vervangen. Echter zonder fiets is de grootste straf die er is. Ik ben hem drie dagen kwijt geweest, maar het resultaat is weer veilig fietsen. Met dit mooie weer is niet op de fiets zitten een echte straf. Een geluk dat het niet in de bossen of op de Tevenerhei gebeurde. Dat was veel te ver lopen geweest en te zwaar. Afijn, ik weet uit ervaring dat er altijd weer een oplossing voor probleem komt, zo is het mijn hele leven al geweest. Niets gebeurt voor niets. Dat ik werd opgehaald was ook weer zo’n

cadeautje.  

Natuurlijk bleef het niet bij de fietspech. Ook mijn XP computer gaf de geest. Dagenlang hebben we gezocht, maar niets kunnen vrienden. Toch is het uiteindelijk door een andere vriend gevonden. De netwerkkaart is waarschijnlijk kapot en moet vervangen worden. Als het daarbij blijft mag ik mezelf gelukkig prijzen, omdat deze kosten niet de grootste zijn. Mocht het toch erger zijn, mag ik voorlopig een computer lenen van een goede vriend. Wat is het leven toch mooi als je zoveel lieve mensen om je heen hebt die je helpen en steunen wanneer het nodig is. Ik ben een rijk mens.

 

Het weekeinde is weer vol dansplezier met zo direct een zondagochtendontbijt vanuit ons wijkcentrum, als afsluiting van de vakantie. Het is ieder jaar een plezierig gebeuren. Mensen die je anders zelden ziet komen op deze ochtend samen tijdens dit ontbijt. Het is een fijne buurt waar ik woon en me thuis voel. Met een sociale controle die ik persoonlijk heel fijn vind, juist omdat ik alleen woon. Hier zal het beslist niet gebeuren dat iemand maanden in zijn huis ligt, omdat niemand weet of jij thuis bent of niet.

Een week van genieten en plezier maken met af en toe pech. Ook weer een week van mooie inzichten en geluksgevoel. Jammer dat het warme weer voorbij is, al zal lang niet iedereen het met me eens zijn. Ik heb er van genoten en er zeker geen last van gehad, ook al liepen straaltjes water langs mijn lijf. Het geluksgevoel in mezelf is steeds sterker en groeit dagelijks. Heb ik nog meer te wensen? Weinig. Het zijn wensen die een aanvulling zijn in mijn leven, maar kunnen nooit dat geluksgevoel geven wat ik nu van binnen voel.

Terwijl ik dit artikel deze week al grotendeels had geschreven, kreeg ik vandaag de dagtekst binnen van de Omraam, die ik met een aanvullend verhaal heb gezet op mijn blog: http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/. Zo ontvangt u vandaag weer twee nieuwe verhaaltjes.

Om alles compleet te maken zit ik vanaf vandaag ook nog zonder warm water. Ik hou van koud water na-douchen, maar ijskoud wassen én naspoelen is een beetje veel van het goede. Het duurt een week voor het apparaat voor mijn verwarming besteld en binnen is. Dat wordt dus een week in het teiltje wassen, net als vroeger. Afijn, men zegt toch dat we naar de kindertijd teruggaan als we oud worden. Blijkbaar begint het bij mij nu al met het teiltje water.  Ik wens u een fijne zondag en een dag vol plezier, Maus

Levensverhalen van jou en mij: Geluk van binnenuit

Levensverhalen van jou en mij: Geluk van binnenuit: Vanmorgen las ik de dagtekst en begreep onmiddellijk wat de Omraam bedoelde met zijn tekst. Dit geluk ervaar ik dagelijks sinds een paar m...

Sommige dagteksten wil ik graag doorgeven, dit zijn er een paar die mij heel erg aanspreken. Jou ook?

Ze zijn voor jong en oud geschreven.

Dagtekst van woensdag 31 juli 2013.

"Elke ochtend, vanaf zonsopgang, zendt de zon een overvloed aan gouden vonkjes de ruimte in, en wij mogen er onze geest, onze ziel, ons verstand, ons hart en ook ons fysiek lichaam mee vullen. Ons hele organisme kan van dit goud genieten, van het hoofd tot de voeten.
Er zijn verschillende soorten licht. Het licht dat ons zenuwstelsel en ons hele organisme het meest nodig heeft, is het licht van de zon vóór zonsopgang. Dit is het licht dat het meest subtiel, het meest spiritueel is, en het werkt ook in op ons fysieke lichaam. Dat is de reden waarom, indien wij weten hoe wij naar de zon moeten kijken, er zich een poort opent in onze
zonnevlecht en wij het licht beginnen te drinken. Het is als een reservoir dat zich vult met een kostbare kwintessens. Stroomt dit reservoir over, dan voel je slechts de behoefte om dit elixir uit te delen aan alle levende schepselen, en er bestaat geen grotere vreugde dan te geven wat je van de zon hebt ontvangen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van zaterdag 27 juli 2013.

"Leer de mogelijkheden die je hebt om je overal vrij naartoe te bewegen waarderen. Wanneer het nodig is om, voor jezelf of voor iemand anders, ergens heen te gaan, zeg dan niet dat je lopen vervelend vindt of dat het je vermoeit, wees niet zo lui, ga er heen! Anders zul je later met spijt terugdenken aan de tijd dat je je makkelijk kon verplaatsen. En dank de Hemel dat je nog rechtop en actief kunt zijn! Wacht niet tot je knie, je enkel of je voet pijn doet om het te
begrijpen, tenslotte is het feit dat je je kunt verplaatsen een voorrecht. Wees iedere dag erkentelijk voor de mogelijkheid van te komen en te gaan, en deins niet terug voor inspanningen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van vrijdag 26 juli 2013.

"Je hebt besloten aan jezelf te gaan werken, je spant je in en je doet oefeningen. Maar na een tijdje word je moe, want op den duur wordt dit eentonig en vermoeiend. Ja, inderdaad, volharden in je inspanningen is moeilijk, maar ermee ophouden heeft grote nadelen. Nemen we het voorbeeld van een automotor. Om hem aan te zetten moet je een bepaalde hoeveelheid energie verbruiken. Stop je en zet je de motor uit, dan moet je opnieuw dezelfde hoeveelheid
energie aanwenden om hem weer te starten. Maar nu vernuftige mensen een middel hebben gevonden om de auto te stoppen zonder de motor af te zetten, start hij veel sneller. Is dit niet iets om over na te denken en er conclusies uit te trekken? Zodra je een innerlijk werk bent begonnen mag je er niet mee stoppen: ben je moe, matig je inspanningen een beetje, maar houd je ‘motor’ draaiende. Dat zal je veel moeite besparen op het moment dat je spijt hebt dat je je zo in luiheid hebt laten gaan, wanneer je het werk weer wilt hervatten."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van maandag 29 juli 2013.

"Alsof zij alle gevaren die de toekomst van de mensheid bedreigen voorvoelen, zeggen veel mensen dat het hun grootste zorg is om te werken voor de komende generaties. Wanneer zij werkelijk willen werken voor de toekomstige generaties, laten zij dan eerst nadenken over de manier waarop zij kinderen op de wereld zullen zetten, dit is veel belangrijker dan zich te bekommeren om de materiële omstandigheden waarin deze zullen leven. Heden ten dage, dat moet gezegd, interesseren steeds meer dokters, verpleegsters en psychologen zich voor de zwangerschapsperiode. Het is een grote vooruitgang wanneer men toegeeft dat reeds in de
schoot van de moeder het kind een bewust wezen is, waarmee de moeder in contact kan treden en het beïnvloeden. Maar de vrouwen zijn zich nog niet voldoende bewust van hun macht voor de toekomst van de aarde. Zij zijn veel sterker dan alle materiële middelen die men kan inzetten om de gevaren die deze toekomst bedreigen het hoofd te bieden. Inderdaad, er is iets wat zij niet weten: de toekomst van de mensheid ligt in hun handen. Daarom moet de moeder, gedurende de negen maanden dat zij het kind draagt, via de gedachte, het gevoel en met de hulp van de vader van het kind, zich inspannen om een wezen te vormen dat later in staat zal zijn vrede, harmonie en licht te brengen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van zondag 28 juli 2013.

"Geboren worden betekent een lichaam krijgen, en het werk van een discipel van een spiritueel onderricht bestaat erin van dat lichaam de materie van zijn werk te maken. Gedurende jaren getroost hij zich inspanningen, legt zichzelf een discipline op, en langzaamaan zuivert en verlicht hij ieder deeltje van zijn wezen dat hij met nieuwe trillingen bezielt. De ziel en de geest zijn in essentie goddelijk, zo kennen en manifesteren zij zich boven, in de wereld die de hunne is, maar zij moeten zich ook beneden kennen en manifesteren door middel van de materie van het fysieke lichaam. Dit is het grootste
mysterie van het bestaan. De Ingewijden hebben dit voorgesteld door het symbool van de slang die in haar eigen staart bijt: het hoofd, het Hoger Zelf, de geest, moet zich manifesteren via de staart, het lager Zelf, de materie. De geest, die daarboven is, die alwetend en almachtig is, moet zich in de materie kunnen zien als in een spiegel. Dat is het doel van de Inwijding: erin slagen om de materie te transformeren, zodat zij aan de geest diens eigen beeld kan weerspiegelen. "   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Fietsen door de Belgische Kempen en geluksgevoel

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Fietsen door de Belgische Kempen en geluksgevoel: Afgelopen twee weken diverse malen door de Belgische Kempen gefietst. En prachtig natuurgebied vol bos en heide met vele kleine en grote ...

Twee leuke dansavonden en een wijs stukje van de Omraam

Eigenlijk hoort onderstaand verhaal op het blog Levensverhalen. Daar zijn echter problemen ontstaan. Niemand kan meer een opmerking plaatsen. Er wordt al meer dan 3 dagen naar gezocht om het probleem op te lossen, to nu toe zonder resultaat. Vandaar dat nu pas dit verhaal is geplaatst op dit blog. Weet u de oplossing en kunt u helpen? Schrijf of bel naar maus-sturmer@home.nl of 06-51263403

Afgelopen donderdag en vrijdagavond twee prachtige dansavonden gehad. Veel op de vloer geweest en nieuwe danspartners leren kennen die mij een plezierige avond hebben bezorgd. Dat is pas echt genieten. Jammer alleen dat de muziek altijd zo verschrikkelijk hard staat dat je elkaar nauwelijks kunt verstaan. Gisteravond was dat helemaal erg in de L’orka te Hasselt. Ik danste heel veel met een Belgische mijnheer, die al wat moeilijk te verstaan was. Belgen hebben een mooie zachte tongval, terwijl wij als Nederlanders een veel hardere taal spreken. Onder normale omstandigheden al wat moeilijk te verstaan, nu was het nauwelijks verstaanbaar. Ik heb ook zeker een deel van het gesprek gemist. Jammer dat ik soms niet voor een derde keer durf te vragen wat hij vertelde. Het staat zo stom, denk ik dan. Maar Belgen gebruiken af en toe woorden die een klein beetje vertaling nodig hebben. Afijn we hebben een plezierige dansavond gehad en samen genoten, anders was hij niet bij me komen zitten. Als je kunt lachen met elkaar en genieten is het goed. Voor mijn doen was het ook al behoorlijk laat. Normaal ben ik, net als Assepoester, bij het klokje van twaalf verdwenen. Echter als het gezellig is en je hebt een leuke danspartner, dan geniet je veel meer dan normaal. Hij bracht me ook nog keurig naar de auto. Kreeg twee afscheidskussen en zonder verdere uitwisseling van gegevens namen we afscheid. Dat voelde spontaan en leuk. Genieten zonder verplichtingen.  Het was ook de eerste keer dat ik een oude vriend met zijn nieuwe partner tegenkwam. Heel fijn dat hij iemand heeft ontmoet waar hij gelukkig mee is. Altijd weer heerlijk om te zien dat mensen iemand hebben gevonden die wel bij hun past. Elk mens heeft recht op geluk. Het mijne is vast ergens in de maak daarboven, maar zoals ik nu geniet van alles is het ook goed. Ik ben een rijk en gelukkig mens. Rijk in gevoel, bedoel ik dan. Geniet met volle teugen wat op mijn bordje wordt gelegd en zie wel wat er uit komt. Dansen is voor mij een uiting van expressie en gevoel. Het liefst zou ik echt de hele avond op de dansvloer staan. Het is goed voor de lichaam. Ontspant je spieren, geeft plezier en een lach en je vergeet de pijn die je vaker in je rug blijft plagen door de hernia. Meer heb je op zo’n moment niet te wensen.

Vanmorgen kreeg ik onderstaande dagtekst en vond dit echt de moeite waard om even een stukje bij te schrijven. Soms hebben we allemaal wel eens de neiging om op de voorgrond te treden. De één wat meer, de ander iets minder. Toch weet ik uit ervaring dat een mens dat niet altijd bewust doet. Meer vanuit het gezichtspunt goed te doen. Daar is ook niets mis mee, al denk ik, nu ik dit zo lees van; ‘je mag er toch wel naar kijken Maus’. Ik spreek voor mezelf, terwijl ik weet dat veel meer mensen bewust of onbewust hun krachten tentoon spreiden. Zelf wil ik er nu nog bewuster mee omgaan dan ik al deed, wanneer ik dit zo lees. Soms gebeurt het ook omdat je dingen beter weet. Dat word je dan niet altijd in dank afgenomen, maar dan leg ik het probleem toch bij de ander. We kunnen nu eenmaal niet altijd alles weten. Je kunt wel iets willen leren van een ander. Iets nieuws leren vind ik persoonlijk altijd de moeite waard, ook al ben ik 71. Het is een stukje ervaring dat ik mee mag nemen. Ik hoef er niet altijd iets mee maar soms kan ik het goed gebruiken en kom ik weer een stukje verder op de ladder van wijsheid.

Krijg ook nog de Dagelijkse Gedachte binnen met de volgende tekst van E.E. Cummings:

‘Het vergt moed om op te groeien en de persoon te worden die je werkelijk bent.‘

Ook dit klopt. Ons leven is een proces van vallen en opstaan, waardoor we steeds een stukje wijzer worden, meer inzichten krijgen. Ik zou nooit meer jong willen zijn. Men zegt weleens dat ze dan alles anders zouden doen dan men nu wist. Maar is dat wel zo? Ik denk het niet. Je zou weer andere fouten maken, omdat we op aarde zijn om te leren. Ik ben dankbaar voor de fouten in mijn leven, die mij tot een hopelijk beter mens hebben gemaakt. Wijsheid en inzicht hebben gegeven. Echter dat wil niet zeggen dat ik geen stomme fouten meer maak. Er is nog heel veel te leren voor ik tussen zes plankjes beland. Maar tegen die tijd hoop ik te kunnen zeggen dat ik van elke dag, elk uur en elke minuut of seconde in het leven heb geleerd. Soms met veel verdriet, andere keren met veel plezier. Want dat is wat het leven ons geeft en op één of andere manier houdt dit ons op de been, omdat er een balans in zit die wij niet altijd zien en herkennen.

Dagtekst van zaterdag 6 juli 2013.

"Houd je gedrag in het dagelijks leven goed in de gaten. Denk je dat je sterk en bekwaam bent – en het is goed mogelijk dat je dat bent, dat is uitstekend – probeer dan niet jezelf op de
voorgrond te plaatsen onder het mom dat je behoefte hebt aan erkenning. Waarom niet? Omdat je zo bij de anderen het verlangen wekt om je het hoofd te bieden. Aanvankelijk zullen ze misschien onder de indruk zijn en je respecteren, misschien zelfs bang voor
je zijn.... Maar terwijl jij denkt dat je je autoriteit hebt doen gelden, doen zij in het geheim alles om zich tegen je te wapenen. En jij hebt dat verlangen in hen opgewekt : zij zullen je
voorbeeld volgen. Wie zijn kracht tentoonspreidt, wekt bij de anderen het instinct van agressiviteit op. Je hebt geen idee waartoe mensen in staat zijn wanneer een hoger geplaatste, of iemand die daarvoor doorgaat, hen heeft vernederd door een minachtende houding, een scherpe toon of kwetsende woorden. Echte autoriteit kun je verwerven door het ontwikkelen van goedheid, zachtheid en geduld. Wellicht zullen anderen je houding aanvankelijk verkeerd interpreteren: zij zullen denken dat je onbekwaam en zwak bent en zullen proberen misbruik te maken van de situatie. Maar houd vol, weldra zullen zij je gezag en je bekwaamheid moeten erkennen, en dan zul je niet enkel hun respect, maar ook hun vriendschap winnen."
Omraam Mikhaël Aïvanhov