Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Aardse- en Goddelijke rechtspraak, een groot versc...

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Aardse- en Goddelijke rechtspraak, een groot versc...: Ieder van ons heeft vast wel eens een dergelijke ervaring beleefd waarbij recht geen recht blijkt te zijn. Het is een ervaring die heel lang...

Een bedelend kind en pech met de elektrische fiets

Afgelopen twee weken weer één en ander meegemaakt. Zaterdag 3 augustus, tijdens het boodschappen doen, stond onder aan de roltrap van de parkeergarage een jongetje van rond de tien jaar te bedelen. Hij vroeg geld voor zijn vakantie. Hij zag er beslist niet armoedig uit. Ik zei dat ik niets wilde geven, omdat hij in plaats van bedelen ook auto’s kon wassen en dan meer verdiende. Bovendien had hij er mee eer van omdat hij werkte voor zijn geld. Hij was verontwaardigd en zei dat niet iedereen met vakantie kon. Had dus helemaal niet geluisterd naar de boodschap die ik gaf dat hij meer kon verdienen met auto’s poetsen. Integendeel zelfs. Hij vertelde heel trots dat hij minimaal 8 euro per dag ophaalde. De eerste vraag die ik mezelf stelde was ‘zouden zijn ouders hiervan weten?’ Daarnaast de vraag of dit een van die jongeren zou worden die dacht dat de maatschappij later wel voor hem zou zorgen. Was hij zo kleffer op deze leeftijd dat hij inspeelde op de gevoelens van ouderen en op medelijden? Ik had er geen antwoord op. Heb niets gegeven, omdat ik weiger mee te doen dit soort gedrag bij een jong kind al te stimuleren. Misschien zie ik het fout, dat kan natuurlijk ook. Echter onze kinderen hebben wij al jong geleerd dat als je geld wilt hebben voor wat dan ook, je ervoor moet werken. Ze zijn alle drie goed terecht gekomen. Hebben net als wij met vallen en opstaan moeten leren dat je in het leven niets cadeau krijgt. Echter het zijn drie mensen geworden met gezinnen waar Berry en ik trots op kunnen zijn, zelfs al zijn we het in een aantal dingen niet eens. Het zijn hardwerkende mensen die weten en beseffen dat je in deze wereld niets cadeau krijgt en hard moet werken om vooruit te komen.

Tijdens het weekeinde, ondanks de hitte, toch in de avonden veel gedanst. Het was warm en af en toe liep het zweet met straaltjes langs je lijf. Het weerhield me er niet van om intens te genieten. Danspartners zijn er voldoende, zelfs vrouwen komen me halen om te dansen. Juist met veel rugpijn (dubbele hernia) zijn dansen en fietsen geweldig om in beweging te blijven, anders wordt alles stijf en ga je steeds verkeerder lopen en zitten.

 In de afgelopen week 3 uur lang aan de plas gezeten op de Tevenerheide, net over de grens van Duitsland. Camera’s in de aanslag voor libellen en ander waterverkeer wat mooie plaatjes en filmpjes opleverde met af en toe een ontmoeting tussendoor. Zoals met de man die vogels telt. Hij liet me de kleine Zonnedauw zien, een vleesetende plant. De glinstering binnen in de plant is een soort lijm die kleine insecten vastkleeft, waarna de plant zich sluit. Prachtig om te zien en nooit geweten wat de functie of naam van dit onopvallende plantje was. Even verder stond de klokjesgentiaan, een mooi blauw bloemetje, welke je makkelijk over het hoofd ziet, omdat het verborgen staat tussen hoge graspollen. Op het water wijst hij me een Dodaars aan, een eendensoort. Natuurlijk komt de camera ook bij deze drie namen tevoorschijn. Zelf was hij even tevoren een gladde slang tegengekomen en liet de foto zien. Dat geluk heb ik nog niet gehad, maar wie weet wat ik in de toekomst nog ga

ontmoeten. 

Op de terugweg via Schinveld hoor ik van het ene op het andere moment een zwaar geratel in mijn voorwiel. Stap af loop een stukje zonder motor en zet opnieuw de accu’s aan. Opnieuw geratel. Zo durfde ik niet te rijden. Uiteindelijk bel ik een vriend voor het nummer van de verzekering. Hij biedt even later aan om me op te halen en thuis te brengen met fiets en al. Zijn vermoeden werd vanmorgen bewaarheid. De motor is stuk, de tandwielen zijn beschadigd. Met reparatiekosten erbij is de schade 276 euro, een rib uit mijn lijf, die ik toch weer op moet zien te hoesten. In de achterband zat al langere tijd een bobbel, die langzamerhand gevaar voor ontploffing op ging leveren, dus ook gelijk maar weer vervangen. Echter zonder fiets is de grootste straf die er is. Ik ben hem drie dagen kwijt geweest, maar het resultaat is weer veilig fietsen. Met dit mooie weer is niet op de fiets zitten een echte straf. Een geluk dat het niet in de bossen of op de Tevenerhei gebeurde. Dat was veel te ver lopen geweest en te zwaar. Afijn, ik weet uit ervaring dat er altijd weer een oplossing voor probleem komt, zo is het mijn hele leven al geweest. Niets gebeurt voor niets. Dat ik werd opgehaald was ook weer zo’n

cadeautje.  

Natuurlijk bleef het niet bij de fietspech. Ook mijn XP computer gaf de geest. Dagenlang hebben we gezocht, maar niets kunnen vrienden. Toch is het uiteindelijk door een andere vriend gevonden. De netwerkkaart is waarschijnlijk kapot en moet vervangen worden. Als het daarbij blijft mag ik mezelf gelukkig prijzen, omdat deze kosten niet de grootste zijn. Mocht het toch erger zijn, mag ik voorlopig een computer lenen van een goede vriend. Wat is het leven toch mooi als je zoveel lieve mensen om je heen hebt die je helpen en steunen wanneer het nodig is. Ik ben een rijk mens.

 

Het weekeinde is weer vol dansplezier met zo direct een zondagochtendontbijt vanuit ons wijkcentrum, als afsluiting van de vakantie. Het is ieder jaar een plezierig gebeuren. Mensen die je anders zelden ziet komen op deze ochtend samen tijdens dit ontbijt. Het is een fijne buurt waar ik woon en me thuis voel. Met een sociale controle die ik persoonlijk heel fijn vind, juist omdat ik alleen woon. Hier zal het beslist niet gebeuren dat iemand maanden in zijn huis ligt, omdat niemand weet of jij thuis bent of niet.

Een week van genieten en plezier maken met af en toe pech. Ook weer een week van mooie inzichten en geluksgevoel. Jammer dat het warme weer voorbij is, al zal lang niet iedereen het met me eens zijn. Ik heb er van genoten en er zeker geen last van gehad, ook al liepen straaltjes water langs mijn lijf. Het geluksgevoel in mezelf is steeds sterker en groeit dagelijks. Heb ik nog meer te wensen? Weinig. Het zijn wensen die een aanvulling zijn in mijn leven, maar kunnen nooit dat geluksgevoel geven wat ik nu van binnen voel.

Terwijl ik dit artikel deze week al grotendeels had geschreven, kreeg ik vandaag de dagtekst binnen van de Omraam, die ik met een aanvullend verhaal heb gezet op mijn blog: http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/. Zo ontvangt u vandaag weer twee nieuwe verhaaltjes.

Om alles compleet te maken zit ik vanaf vandaag ook nog zonder warm water. Ik hou van koud water na-douchen, maar ijskoud wassen én naspoelen is een beetje veel van het goede. Het duurt een week voor het apparaat voor mijn verwarming besteld en binnen is. Dat wordt dus een week in het teiltje wassen, net als vroeger. Afijn, men zegt toch dat we naar de kindertijd teruggaan als we oud worden. Blijkbaar begint het bij mij nu al met het teiltje water.  Ik wens u een fijne zondag en een dag vol plezier, Maus

Levensverhalen van jou en mij: Geluk van binnenuit

Levensverhalen van jou en mij: Geluk van binnenuit: Vanmorgen las ik de dagtekst en begreep onmiddellijk wat de Omraam bedoelde met zijn tekst. Dit geluk ervaar ik dagelijks sinds een paar m...

Sommige dagteksten wil ik graag doorgeven, dit zijn er een paar die mij heel erg aanspreken. Jou ook?

Ze zijn voor jong en oud geschreven.

Dagtekst van woensdag 31 juli 2013.

"Elke ochtend, vanaf zonsopgang, zendt de zon een overvloed aan gouden vonkjes de ruimte in, en wij mogen er onze geest, onze ziel, ons verstand, ons hart en ook ons fysiek lichaam mee vullen. Ons hele organisme kan van dit goud genieten, van het hoofd tot de voeten.
Er zijn verschillende soorten licht. Het licht dat ons zenuwstelsel en ons hele organisme het meest nodig heeft, is het licht van de zon vóór zonsopgang. Dit is het licht dat het meest subtiel, het meest spiritueel is, en het werkt ook in op ons fysieke lichaam. Dat is de reden waarom, indien wij weten hoe wij naar de zon moeten kijken, er zich een poort opent in onze
zonnevlecht en wij het licht beginnen te drinken. Het is als een reservoir dat zich vult met een kostbare kwintessens. Stroomt dit reservoir over, dan voel je slechts de behoefte om dit elixir uit te delen aan alle levende schepselen, en er bestaat geen grotere vreugde dan te geven wat je van de zon hebt ontvangen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van zaterdag 27 juli 2013.

"Leer de mogelijkheden die je hebt om je overal vrij naartoe te bewegen waarderen. Wanneer het nodig is om, voor jezelf of voor iemand anders, ergens heen te gaan, zeg dan niet dat je lopen vervelend vindt of dat het je vermoeit, wees niet zo lui, ga er heen! Anders zul je later met spijt terugdenken aan de tijd dat je je makkelijk kon verplaatsen. En dank de Hemel dat je nog rechtop en actief kunt zijn! Wacht niet tot je knie, je enkel of je voet pijn doet om het te
begrijpen, tenslotte is het feit dat je je kunt verplaatsen een voorrecht. Wees iedere dag erkentelijk voor de mogelijkheid van te komen en te gaan, en deins niet terug voor inspanningen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van vrijdag 26 juli 2013.

"Je hebt besloten aan jezelf te gaan werken, je spant je in en je doet oefeningen. Maar na een tijdje word je moe, want op den duur wordt dit eentonig en vermoeiend. Ja, inderdaad, volharden in je inspanningen is moeilijk, maar ermee ophouden heeft grote nadelen. Nemen we het voorbeeld van een automotor. Om hem aan te zetten moet je een bepaalde hoeveelheid energie verbruiken. Stop je en zet je de motor uit, dan moet je opnieuw dezelfde hoeveelheid
energie aanwenden om hem weer te starten. Maar nu vernuftige mensen een middel hebben gevonden om de auto te stoppen zonder de motor af te zetten, start hij veel sneller. Is dit niet iets om over na te denken en er conclusies uit te trekken? Zodra je een innerlijk werk bent begonnen mag je er niet mee stoppen: ben je moe, matig je inspanningen een beetje, maar houd je ‘motor’ draaiende. Dat zal je veel moeite besparen op het moment dat je spijt hebt dat je je zo in luiheid hebt laten gaan, wanneer je het werk weer wilt hervatten."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van maandag 29 juli 2013.

"Alsof zij alle gevaren die de toekomst van de mensheid bedreigen voorvoelen, zeggen veel mensen dat het hun grootste zorg is om te werken voor de komende generaties. Wanneer zij werkelijk willen werken voor de toekomstige generaties, laten zij dan eerst nadenken over de manier waarop zij kinderen op de wereld zullen zetten, dit is veel belangrijker dan zich te bekommeren om de materiële omstandigheden waarin deze zullen leven. Heden ten dage, dat moet gezegd, interesseren steeds meer dokters, verpleegsters en psychologen zich voor de zwangerschapsperiode. Het is een grote vooruitgang wanneer men toegeeft dat reeds in de
schoot van de moeder het kind een bewust wezen is, waarmee de moeder in contact kan treden en het beïnvloeden. Maar de vrouwen zijn zich nog niet voldoende bewust van hun macht voor de toekomst van de aarde. Zij zijn veel sterker dan alle materiële middelen die men kan inzetten om de gevaren die deze toekomst bedreigen het hoofd te bieden. Inderdaad, er is iets wat zij niet weten: de toekomst van de mensheid ligt in hun handen. Daarom moet de moeder, gedurende de negen maanden dat zij het kind draagt, via de gedachte, het gevoel en met de hulp van de vader van het kind, zich inspannen om een wezen te vormen dat later in staat zal zijn vrede, harmonie en licht te brengen."   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dagtekst van zondag 28 juli 2013.

"Geboren worden betekent een lichaam krijgen, en het werk van een discipel van een spiritueel onderricht bestaat erin van dat lichaam de materie van zijn werk te maken. Gedurende jaren getroost hij zich inspanningen, legt zichzelf een discipline op, en langzaamaan zuivert en verlicht hij ieder deeltje van zijn wezen dat hij met nieuwe trillingen bezielt. De ziel en de geest zijn in essentie goddelijk, zo kennen en manifesteren zij zich boven, in de wereld die de hunne is, maar zij moeten zich ook beneden kennen en manifesteren door middel van de materie van het fysieke lichaam. Dit is het grootste
mysterie van het bestaan. De Ingewijden hebben dit voorgesteld door het symbool van de slang die in haar eigen staart bijt: het hoofd, het Hoger Zelf, de geest, moet zich manifesteren via de staart, het lager Zelf, de materie. De geest, die daarboven is, die alwetend en almachtig is, moet zich in de materie kunnen zien als in een spiegel. Dat is het doel van de Inwijding: erin slagen om de materie te transformeren, zodat zij aan de geest diens eigen beeld kan weerspiegelen. "   Omraam Mikhaël Aïvanhov

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Fietsen door de Belgische Kempen en geluksgevoel

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Fietsen door de Belgische Kempen en geluksgevoel: Afgelopen twee weken diverse malen door de Belgische Kempen gefietst. En prachtig natuurgebied vol bos en heide met vele kleine en grote ...

Twee leuke dansavonden en een wijs stukje van de Omraam

Eigenlijk hoort onderstaand verhaal op het blog Levensverhalen. Daar zijn echter problemen ontstaan. Niemand kan meer een opmerking plaatsen. Er wordt al meer dan 3 dagen naar gezocht om het probleem op te lossen, to nu toe zonder resultaat. Vandaar dat nu pas dit verhaal is geplaatst op dit blog. Weet u de oplossing en kunt u helpen? Schrijf of bel naar maus-sturmer@home.nl of 06-51263403

Afgelopen donderdag en vrijdagavond twee prachtige dansavonden gehad. Veel op de vloer geweest en nieuwe danspartners leren kennen die mij een plezierige avond hebben bezorgd. Dat is pas echt genieten. Jammer alleen dat de muziek altijd zo verschrikkelijk hard staat dat je elkaar nauwelijks kunt verstaan. Gisteravond was dat helemaal erg in de L’orka te Hasselt. Ik danste heel veel met een Belgische mijnheer, die al wat moeilijk te verstaan was. Belgen hebben een mooie zachte tongval, terwijl wij als Nederlanders een veel hardere taal spreken. Onder normale omstandigheden al wat moeilijk te verstaan, nu was het nauwelijks verstaanbaar. Ik heb ook zeker een deel van het gesprek gemist. Jammer dat ik soms niet voor een derde keer durf te vragen wat hij vertelde. Het staat zo stom, denk ik dan. Maar Belgen gebruiken af en toe woorden die een klein beetje vertaling nodig hebben. Afijn we hebben een plezierige dansavond gehad en samen genoten, anders was hij niet bij me komen zitten. Als je kunt lachen met elkaar en genieten is het goed. Voor mijn doen was het ook al behoorlijk laat. Normaal ben ik, net als Assepoester, bij het klokje van twaalf verdwenen. Echter als het gezellig is en je hebt een leuke danspartner, dan geniet je veel meer dan normaal. Hij bracht me ook nog keurig naar de auto. Kreeg twee afscheidskussen en zonder verdere uitwisseling van gegevens namen we afscheid. Dat voelde spontaan en leuk. Genieten zonder verplichtingen.  Het was ook de eerste keer dat ik een oude vriend met zijn nieuwe partner tegenkwam. Heel fijn dat hij iemand heeft ontmoet waar hij gelukkig mee is. Altijd weer heerlijk om te zien dat mensen iemand hebben gevonden die wel bij hun past. Elk mens heeft recht op geluk. Het mijne is vast ergens in de maak daarboven, maar zoals ik nu geniet van alles is het ook goed. Ik ben een rijk en gelukkig mens. Rijk in gevoel, bedoel ik dan. Geniet met volle teugen wat op mijn bordje wordt gelegd en zie wel wat er uit komt. Dansen is voor mij een uiting van expressie en gevoel. Het liefst zou ik echt de hele avond op de dansvloer staan. Het is goed voor de lichaam. Ontspant je spieren, geeft plezier en een lach en je vergeet de pijn die je vaker in je rug blijft plagen door de hernia. Meer heb je op zo’n moment niet te wensen.

Vanmorgen kreeg ik onderstaande dagtekst en vond dit echt de moeite waard om even een stukje bij te schrijven. Soms hebben we allemaal wel eens de neiging om op de voorgrond te treden. De één wat meer, de ander iets minder. Toch weet ik uit ervaring dat een mens dat niet altijd bewust doet. Meer vanuit het gezichtspunt goed te doen. Daar is ook niets mis mee, al denk ik, nu ik dit zo lees van; ‘je mag er toch wel naar kijken Maus’. Ik spreek voor mezelf, terwijl ik weet dat veel meer mensen bewust of onbewust hun krachten tentoon spreiden. Zelf wil ik er nu nog bewuster mee omgaan dan ik al deed, wanneer ik dit zo lees. Soms gebeurt het ook omdat je dingen beter weet. Dat word je dan niet altijd in dank afgenomen, maar dan leg ik het probleem toch bij de ander. We kunnen nu eenmaal niet altijd alles weten. Je kunt wel iets willen leren van een ander. Iets nieuws leren vind ik persoonlijk altijd de moeite waard, ook al ben ik 71. Het is een stukje ervaring dat ik mee mag nemen. Ik hoef er niet altijd iets mee maar soms kan ik het goed gebruiken en kom ik weer een stukje verder op de ladder van wijsheid.

Krijg ook nog de Dagelijkse Gedachte binnen met de volgende tekst van E.E. Cummings:

‘Het vergt moed om op te groeien en de persoon te worden die je werkelijk bent.‘

Ook dit klopt. Ons leven is een proces van vallen en opstaan, waardoor we steeds een stukje wijzer worden, meer inzichten krijgen. Ik zou nooit meer jong willen zijn. Men zegt weleens dat ze dan alles anders zouden doen dan men nu wist. Maar is dat wel zo? Ik denk het niet. Je zou weer andere fouten maken, omdat we op aarde zijn om te leren. Ik ben dankbaar voor de fouten in mijn leven, die mij tot een hopelijk beter mens hebben gemaakt. Wijsheid en inzicht hebben gegeven. Echter dat wil niet zeggen dat ik geen stomme fouten meer maak. Er is nog heel veel te leren voor ik tussen zes plankjes beland. Maar tegen die tijd hoop ik te kunnen zeggen dat ik van elke dag, elk uur en elke minuut of seconde in het leven heb geleerd. Soms met veel verdriet, andere keren met veel plezier. Want dat is wat het leven ons geeft en op één of andere manier houdt dit ons op de been, omdat er een balans in zit die wij niet altijd zien en herkennen.

Dagtekst van zaterdag 6 juli 2013.

"Houd je gedrag in het dagelijks leven goed in de gaten. Denk je dat je sterk en bekwaam bent – en het is goed mogelijk dat je dat bent, dat is uitstekend – probeer dan niet jezelf op de
voorgrond te plaatsen onder het mom dat je behoefte hebt aan erkenning. Waarom niet? Omdat je zo bij de anderen het verlangen wekt om je het hoofd te bieden. Aanvankelijk zullen ze misschien onder de indruk zijn en je respecteren, misschien zelfs bang voor
je zijn.... Maar terwijl jij denkt dat je je autoriteit hebt doen gelden, doen zij in het geheim alles om zich tegen je te wapenen. En jij hebt dat verlangen in hen opgewekt : zij zullen je
voorbeeld volgen. Wie zijn kracht tentoonspreidt, wekt bij de anderen het instinct van agressiviteit op. Je hebt geen idee waartoe mensen in staat zijn wanneer een hoger geplaatste, of iemand die daarvoor doorgaat, hen heeft vernederd door een minachtende houding, een scherpe toon of kwetsende woorden. Echte autoriteit kun je verwerven door het ontwikkelen van goedheid, zachtheid en geduld. Wellicht zullen anderen je houding aanvankelijk verkeerd interpreteren: zij zullen denken dat je onbekwaam en zwak bent en zullen proberen misbruik te maken van de situatie. Maar houd vol, weldra zullen zij je gezag en je bekwaamheid moeten erkennen, en dan zul je niet enkel hun respect, maar ook hun vriendschap winnen."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Wanhoop en plezier gaan soms hand in hand (2013-06-19)

Normaal gesproken ben ik een behoorlijk optimistisch persoon, maar als door het wéér voor  de derde keer je dak wordt vernield is mijn optimisme totaal verdwenen.

Vanmorgen om halfvijf trok een zware storm met, een windkracht die niet te meten was voor een leek, regenvlagen en grote hagelstenen ter grootte van een knikker over onze huizen heen. Ach, dacht de storm, laat ik speciaal dit afdak eens even te pakken nemen. De hagelstenen beukten grote en kleinere gaten in het dak. Een enkel gaatje was te repareren geweest, maar in dit geval is daar geen denken aan. Gatenkaas ziet er bescheidener uit. Het dak moet geheel vernieuw worden. Dat gaat honderden euro’s kosten. Einde dak en serre, want geld voor een nieuw dak is er niet.  Dus zal het afgebroken moeten worden. Het heeft geen zin nieuwe goedkope platen neer te leggen.’s Winters vallen er, sinds de nieuwe daken op de huizen zijn geplaatst,  ijsschotsen naar beneden, die al grote gaten hadden veroorzaakt. Nog geen twee maanden geleden kon dat pas gerepareerd worden door het slechte weer en nu opnieuw ellende door het zware weer van vannacht.

Verzekerd? Nee, dat kon niet voor een uitbouw, werd mij vier jaar geleden door mijn verzekering medegedeeld. Vorige keer gebeld naar de verzekering en opnieuw werd medegedeeld dat schade niet onder mijn verzekering viel. Dus is er nog maar één oplossing mogelijk. Totale afbraak met pijn in het hart. De vernieuwing zou dit keer met beter, dikker materiaal moeten gebeuren, wat financiele consequenties met zich meedraagt.

En dat nadat ik gisteren, dinsdag 18 juni, juist zo’n bijzondere dag had. Al vroeg reed ik naar Maasmechelen om te fietsen. Mijn auto parkeer ik altijd op de weg naar As onder een grote boom in de schaduw. Een vrouwtje dat er tegenover woont kwam naar buiten en vroeg of ik wat drinken wilde. Ik bedankte haar. Nog geen vijf minuten, nadat ik was opgestapt, ontdekte ik dat ik mijn telefoon was vergeten. Terug naar de auto. Nergens mijn telefoon te vinden. Even vol wanhoop, wat nu. Van dat zelfde vrouwtje mocht ik mijn nummer bellen. Tot drie keer gebeld met haar telefoon. Ondertussen de Heilige Anthonius om hulp gevraagd. Nog geen minuut later ging de telefoon van het vrouwtje. Mijn telefoon was gevonden, uit mijn fototas gevallen en bij de plaatselijke bank afgegeven. De directeur had dezelfde telefoon en teruggebeld naar het Belgische nummer. De vinder ben ik letterlijk om zijn nek gevlogen om met een dikke knuffel te bedanken. Anthonius heb ik diep uit mijn hart bedankt.

Gerustgesteld en ontspannen fietsend in de schaduw langs het kanaal van Maasmechelen tot Dilsen. Onderweg kwam ik een eendenmoeder tegen met 7 kleintjes. Zes hadden de normale donkere kleur. Het zevende eentje, de kleinste die tevens mank liep, had een knalgele kleur. Het viel uit de toon in dit kleine gezinnetje. De moeder liet hem ook wat links liggen. Ook in het water blijft het kleintje steeds achter. Zijn manke pootje levert hem duidelijk problemen op. In Dilsen rij ik een stukje om, om het graf van Berry te bezoeken. Ondertussen is de temperatuur al opgelopen tot de 28 graden. Twintig minuten laten fiets ik door de bossen. Het is een route van 67 km. Onderweg pak ik mijn stoeltje van de fiets om even te picknicken. Ik zie een of ander torretje, welke steeds door mieren gepest wordt. Ze belagen hem letterlijk en kruipen over hem heen, totdat hij weer even hard doorloopt of heel even opvliegt om een klein stukje verder van zijn rust te genieten, die niet lang is beschoren. Echt wegvliegen lukt hem niet. Ik leg het vast op de film. Zie:  http://www.youtube.com/watch?v=JmNlWCPq62I

  

Ergens in de bossen bij As wil ik een vogeltje filmen. Hij vliegt echter weg wanneer ik dichterbij ben 

 gekomen. Dan zie ik een jonge Vlaamse gaai over de grond lopen. Zo klein dat ik het gevoel heb dat hij voor het eerst uit het nest is gevlogen. Ik krijg alle tijd om foto’s te maken en te filmen. Gelukkig heb ik nog stukjes brood om te voeren. Erg lekker vind hij/zij het niet. Dat het een baby Vlaamse gaai was wist ik niet maar een toevallige voorbijganger bekeek zijn vleugels en zag de kleuren. Zeker drie kwartier hebben de kleine en ik samen doorgebracht, voor hij de boom in vloog. Misschien was hij al die tijd te moe geweest van zijn eerste vliegpoging.

 

Vlak voor Genk ontmoet ik iemand met wel een heel apart elektrisch autootje. Ik vraag of ik het op de foto mag zetten. Hij stapt er speciaal voor uit. Het ding haalt aan snelheid 85 km en kan ongeveer 85 km. rijden voor het weer opgeladen moet worden. Ik vind het een veredelde scooter op vier wielen.

Bij het Dinosaurispark Kattevennen is eindelijk een gelegenheid voor een kopje koffie. Er is een prachtige manege naastgelegen, evenals een midgetgolfbaan, die net helemaal vernieuwd is. Na de koffie is het nog een klein uurtje fietsen. Veel plezier, een mooie fietstocht van 67 km, foto’s en filmpjes heeft deze dag opgeleverd.  © Maus