Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Rome ik kom er aan. Trainingen afgelopen dagen en ...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Rome ik kom er aan. Trainingen afgelopen dagen en ...: Vandaag kan ik de omraam met zijn dagtekst uit eigen ervaring volledig beamen. Tot driekwart jaar geleden verdedigde ik mij de laatste 1...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Winkelen - de Romereis en de ansichtkaarten als sp...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Winkelen - de Romereis en de ansichtkaarten als sp...: Tijdens een van de trainingstochten in de regen Is het niet frappant dat ik dezelfde gedachten gistermiddag had terwijl ik Met Fransie...

Mijn buurjongentje en foto's uitzoeken

Foto's sorteren en uitzoeken, is niet altijd even leuk om te doen, maar wel noodzakelijk om ruimte op de computer te creëren. Er staan nog honderden mappen om na te kijken. Slechte foto's worden weggegooid, wat ook maar een zweem van onscherpte heeft. Je wordt steeds kritischer. Deze week snapte ik mijn vriendje al vroeg in de morgen toen hij mijn tuin binnensloop. Hij ligt hier hele dagen in de serre, samen met nog een zwarte kat. Hij mist zijn maatje 'Mausi' die nog steeds bij de dierenbescherming in quarantaine zit. Gelukkig hebben we gisteren te horen gekregen dat lever en nieren goed zijn. Dat ze al oud is, maar hoe oud, weet niemand. Hoop dat we snel te horen krijgen wanneer ze naar huis mag. Moest echter eerst nog gesteraliseert en gechipt worden, voor ze naar Fransien mag.


Mausi komt binnenkort terug, genezen en wel

Levensverhalen van jou en mij: Trots en nederigheid, zijn grote valkuilen voor de...

Levensverhalen van jou en mij: Trots en nederigheid, zijn grote valkuilen voor de...: Zou koppigheid ook voorkomen uit trots, vraag ik me af, wanneer ik de dagtekst lees van vandaag? Het lijkt er wel op. Toegeven dat je fo...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Trainingstochten voor Rome met bijzondere ontmoeti...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Trainingstochten voor Rome met bijzondere ontmoeti...: Nijswiller   Maandag 30 juni en dinsdag 1 juli 2014. Afgelopen twee dagen veel getraind in de heuvels. Is hard nodig. D gerevisee...

Levensverhalen van jou en mij: Kleine en grote wonderen in ons leven, onze Sterr...

Levensverhalen van jou en mij: Kleine en grote wonderen in ons leven, onze Sterr...: Er staan maar twee hele tere sterren op, maar meer kon ik niet fotograferen  Een prachtige dagtekst vandaag, met toch weer nieuwe eye...

De spoken van het verleden keren terug in het klooster van Koningsbosch

De chambarettes, zoals ik ze ken uit het verleden.



Vanmorgen rond 10 uur arriveren met 15 personen bij het klooster van Koningsbosch. Van buiten ziet het er nog goed uit, maar als we binnenkomen schrik je behoorlijk. Uitgewoond en verwaarloosd ziet het er uit. Het is niet nodig er veel woorden over vuil te maken, de foto's spreken voor zichzelf. Jammer dat we met dergelijk cultuurgoed zo slecht omgaan. De muren zitten vol vochtplekken, de trappen zijn uitgesleten. Hoeveel voetstappen zouden hier over heen gegaan zijn? Waren ze gelukkig? Voelden ze zich happy in deze gemeenschap?  Vragen die altijd onbeantwoord zullen blijven. Het gebouw staat er doods en eenzaam, met alleen de muizen die er ronddolen. Hier en daar een enkele rattenkeutel ertussendoor. Je kunt onderscheiden waar vader Prior zijn kamer had en de hogere rangen in het klooster hadden grotere kamers, dan de eenvoudige chambarettes. De vroegere Vader Prior die dames ontving. Ze mochten een kop koffie drinken, 2 sigaretjes roken en bij hem op schoot zitten is het verhaal dat iedereen kent. Maar wie weet de echte waarheid? Is het een fabel, een klein roddeltje of zit er een kern van waarheid in. Wat er meer of minder gebeurde wordt niet over gesproken. Dit is het dorpsverhaal. In mijn hart kan ik hem geen ongelijk geven. Hij was toch ook een man? Dus zonder oordeel kan dit worden doorgegeven. Niemand is toch zonder zonde? Ook ik niet.
Op de bovenverdieping gekomen schrik ik. Het verleden komt terug. Van 8 tot 10 jaar zat ik in Oegstgeest bij de nonnen op kostschool. De chambarettes, hele kleine slaaphokjes met een wasbak en gordijn ervoor, zijn letterlijk een kopie van mijn vroegere kostschool. In de kelder gekomen zijn de beelden even erg. Daar heb ik 14 dagen tijdens etenstijd opgesloten gezeten tussen de ratten, omdat ik geen tuinbonen kon eten. Er zijn weinig goede herinneringen aan deze kostschool, waar ik meer verdriet en pijn onderging dan er plezier had. Het is vreemd dat een gebouw zoveel herinneringen op kan roepen door enkele details. De foto's spreken voor zich. Ben dankbaar dat ik dit mocht zien, er is weer een periode afgesloten, die pijnlijke herinneringen met zich mee droeg. Wilt u meer foto's zien kijk dan op: https://www.facebook.com/maussturmer