Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Goede en slechte entiteiten (overledenen)

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Goede en slechte entiteiten (overledenen): Velen denken dat overledenen dood zijn. Niet meer bestaan. Anderen weten dat zij wel verder leven en ook veel dichter om ons heen zijn dan we beseffen. Op aarde leven goede en slechte mensen. De laatsten zijn meestal niet in staat om zich na hun overlijden naar het licht te begeven en blijven om ons heen hangen. Kunnen de aarde niet loslaten. Hier proberen zij nog steeds ons te beïnvloeden met hun slechte daden.

Gedicht van Sinterklaas en een collum over sinterklaas van Jan Schils in België

Vanmiddag kreeg ik dit gedicht binnen vanuit Aruba. Vind het zelf prachtig en wil het u zeker niet onthouden. Mocht u hier achter staan, mail het door, zodat het gezeur over zwarte Piet stopt en de kinderen hun geloof in zwarte Piet niet hoeven op te geven.
Ingezonden brief van Sinterklaas.

 "Beste Nederlanders, Medelanders,

Ik zit hier, heerlijk in mijn kasteel in Madrid.
Maar van het volgende begrijp ik... geen sikkepit.
Ook Sinterklaas gaat tegenwoordig digitaal.
Oké, ik ben oud en snap het niet allemaal.

Wat is daar nu opeens aan de hand?
Wat verneem ik nu over jullie kleine kikkerland?
Willen sommigen van jullie mijn pieten niet meer?
Ik zou bijna zeggen "Daar gaan we weer"!

Elk jaar om deze tijd, geloof het of niet.
Begint er ergens, iemand altijd te zeuren over zwarte piet.
Hij zou een neger zijn, "een slaaf", en bovenal ZWART !
Ik heb het met dit verhaal nu echt wel gehad.

Mijn pieten zijn allemaal stuk voor stuk , zowaar ik hier zit,
allemaal hartstikke, heel erg, ontzettend WIT !
Maar die mannen klimmen en klauteren, heel diep in de nacht.
Door schoorstenen heen, want jullie hebben al "zo lang gewacht".

Zo'n schoorsteen is van binnen echt heel erg smerig en vies.
Daar moet je eens over nadenken is mijn devies !
Niks negers, zwartjes, slaven of de verkeerde kleur.
Allemachtig, elk jaar weer dat gezeur!

Het is te makkelijk om hier te zeggen,
maar wil dit ook eens bij jullie neerleggen :
Heeft Sinterklaas OOIT wat gezegd, of geschreven
Waar respect voor elkaars tradities is gebleven ?

Moslims vieren elk jaar weer hun ramadan,
Een periode van bezinning, waar ik me wel in vinden kan.
Ik zeg dan toch ook niet hiervandaan
Dat zij de economie naar de sodemieterij laten gaan ?

Bijna een maand overdag zonder drinken, en eten,
Ik vind het goed, de moslims moeten het zelf weten.
Ik heb respect voor de mensen die bezinnen,
Alleen zou ik er zelf nooit aan beginnen.

Een Marokkaan vindt men in het algemeen een crimineel,
Ze zijn er wel bij, maar dat is ECHT niet veel.
De Marokkanen die ik zelf heb leren kennen
Kunnen gewoon niet aan die "gekke" Hollanders wennen.

Of Polen, gekomen naar Nederland om de kost te verdienen.
Breken in, stelen, of rijden weg zonder te betalen voor de benzine.
Werken in Nederland, ook mensen met een hart van binnen,
Alleen maar werken om te zorgen voor hun gezinnen

Dan komt het, het grote hangijzer,
Let goed op, misschien wordt je wat wijzer...
Surinamers, afrikanen of afkomstig van de Antillen,
Willen eigenlijk precies wat wij zelf ook heel graag willen.

Sommige van die mensen met een andere kleur.
Hebben niets te doen, en vervallen in gezeur.
Elke keer weer, om deze tijd van het jaar,
is het gezeur van de gekleurde mensen daar.

Piet is zwart, een slaaf en neger.
Nou, lieve mensen je hersens kunnen niet leger.
Piet is traditie, zoals Keti-Koti of de herdenking van Anton De Kom
Dus doe nou eens rustig,en reageer niet zo dom !

Gedraag je niet als een onbegrepen mens.
Dat, is vast niet echt jouw liefste wens.
Verdraagzaamheid, liefde, begrip en gedogen.
DAT is waar we in Nederland op kunnen bogen.

Respect voor waardes, cultuur en religie.
Dat heb ik zelf gezien, gewoon op de televisie!
Ik hou van alle mensen, wat voor kleur dan ook geschapen.
En jullie, gaan gewoon als makke schapen.

Elkaar affikken, beledigen, en zeuren over discriminatie.
Hou toch eens op! Wordt serieus, leef mee in deze natie.
We verwelkomen elke kleur, geslacht en cultuur!
Nu ophouden met het gezeik! Anders kost het me weer een uur!

Ik adviseer licht, lucht, liefde, leven, loslaten.
Dan wordt het allemaal harmonie, dat krijg je vanzelf in de gaten.

Dus: NOKKUH nou, in Nederland,

Anders neem ik ZELF de roe ter hand!

Een hele boze Sinterklaas."

Overgenomen van SenNetMagazine   11 november 2013

Column Jan Schils: Handen af van Zwarte Piet!

Moeten Sinterklaas en miljoenen kinderen het binnenkort zonder Zwarte Piet stellen, zoals een duidelijke minderheid het wil? Deze vraag houdt heel Nederland - en in mindere mate ook Vlaanderen - dezer dagen in de ban. Ongetwijfeld zal de discussie in het zicht van 6 december weer fel oplaaien. Onze columnist Jan Schils valt van de ene verbazing in de andere en doet zijn zegje

Droom ik of is deze collectieve zotternij werkelijkheid?

Blijf met je handen af van dit onschuldige kinderfeest. Waar zijn we mee bezig? Dat vraag ik me af. Zelfs het 'Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding' (CGKR) in Brussel is van oordeel dat bij de figuur van Zwarte Piet geen sprake is van opzettelijk of strafbaar racisme. Dan zou je in feite maar een enkele conclusie moeten trekken: blijf met je handen af van dit onschuldige kinderfeest. Er zijn genoeg andere echte problemen in de wereld om je druk over te maken, vind je niet?

Symbool van de terugkeer naar slavernij?
De commotie over Zwarte Piet begon enkele weken geleden. Toen veegde de Jamaicaanse Verene Sheperd de vloer aan met Zwarte Piet in een Nederlands radioprogramma. Sheperd is een 'experte' die wel eens klusjes voor de Verenigde Naties (VN) opknapt op het gebied van racisme en mensenrechten. "Ik vind de figuur van Zwarte Piet ronduit beledigend. Hij is het symbool van een terugkeer naar de slavernij en moet verdwijnen", zo gaf ze ten beste.

Zwarte Piet al langer onder vuur.

Al decennia lang ligt Zwarte Piet bij een fanatieke minderheid zwaar onder vuur. Sheperds kritiek was in feite niet nieuw. Al decennia lang en vooral de laatste dertig jaar, ligt Zwarte Piet in Nederland bij een fanatieke minderheid zwaar onder vuur. Die produceert echter zoveel lawaai dat men zou vergeten dat de Nederlanders van jong tot oud in overgrote meerderheid achter de Sint en zijn knecht ('assistent' voor de critici) staan.

Piet krijgt steun van miljoenen.
Nederland was in rep en roer na de uitspraak van Sheperd. De reacties bleven niet uit. Binnen de kortste keren ondertekenden enkele honderdduizenden Nederlanders een petitie ten gunste van het voortbestaan van Zwarte Piet. Op Facebook gaven meer dan twee miljoen mensen te kennen deze petitie te steunen. Ook in Vlaanderen volgden enkele duizenden mensen het Nederlandse voorbeeld.

VN reageert geschrokken.

De Mensenrechtenraad van de VN haastte zich de gemoederen te bedaren. Bij de Verenigde Naties schrokken ze zich een hoedje. Temeer omdat radio- en tv-stations niet alleen in Nederland, maar over de hele wereld tot in Australië en Nieuw-Zeeland toe (waar veel Nederlanders wonen), het bericht rondstuurden dat de Volkerenorganisatie voorgoed van Zwarte Piet afwil...

De Mensenrechtenraad van de VN haastte zich dan ook in de persoon van Xabier Celaya (lid van deze raad) de gemoederen te bedaren: "Mevrouw Sheperd werkt op vrijwillige basis voor de VN en wordt ook niet door de Volkerenorganisatie betaald. Ze heeft in eigen naam gesproken. Het is nooit de bedoeling van de VN geweest om de figuur van Zwarte Piet te verbieden."

Maar de bal was al aan het rollen.

Maar het kwaad was inmiddels geschied en de bal ging - geholpen door de Nederlandse gewoonte dat iedereen, gevraagd of ongevraagd zijn of haar mening verkondigt - aan het rollen. Werkelijk iedereen, voor- of tegenstander, voelde zich geroepen iets over dit "geweldige" (!) probleem te verkondigen. Niet alleen politici en de media, maar alle organisaties, verenigingen, psychologen, psychiaters, pastoors en dominees, tot gewone mannen en vrouwen, jongens en meisjes, reageerden via de sociale media of anderszins. Voor- en tegenstanders van Zwarte Piet bestookten elkaar met haatmails en dat nationale spelletje wordt - zij het op een lager pitje - nog steeds voortgezet.

Op straat voor Zwarte Piet.

In Den Haag kwam het, op initiatief van de 16-jarige Mandy Roos, tot een betoging van honderden mensen voor het voortbestaan van Zwarte Piet. Mandy Roos had de betoging trouwens op het getouw gezet, omdat ze het zo sneu vond voor haar 9-jarig zusje als Zwarte Piet zou verdwijnen...

Wat is nu eigenlijk het probleem?

Ze vereenzelvigen dat alles met slavernij en racisme... Waarrond draait "het" probleem van Zwarte Piet? Dat is met veel omhaal maar eigenlijk zeer eenvoudig uit te leggen. De tegenstanders willen af van diens pofbroek, maillot, smetteloos witte molensteenkraag en vooral van diens zwart kroeshaar en zwart gemaakte gezicht. Ze vereenzelvigen dat alles met slavernij en racisme... Dat Sinterklaas - volgens de legende - na zijn aankomst in Spanje vanuit het Turkse Myra- de Moorse edellieden in dat land uit hun slavernij bevrijdde, in ruil waarvoor zij hem sedertdien enkele weken per jaar helpen cadeautjes aan brave kinderen te bezorgen, kan deze opponenten niet vermurwen.

Vooral mensen uit Suriname, Curaçao en de Nederlandse Antillen zien die uitleg niet zitten en voelen zich geviseerd. Ze worden daarbij vooral gesteund door mensen uit het progressieve kamp in Nederland.

Belgisch compromis voor Zwarte Piet?

Intussen gaan er (of je het nu gelooft of niet) stemmen op die neigen naar een typisch Belgisch compromis. Men wil immers het gezicht van Zwarte Piet bruin, rood, geel, groen of blauw maken om maar een paar kleuren te noemen. Bruin en geel zijn inmiddels al van het toneel verdwenen wegens 'racistisch'... Ook zou de 'Piet-nieuwe-stijl' een meer eigentijdse kleding moeten krijgen. Voor de rest zou er niet geraakt mogen worden aan dit aloude (culturele) volksgebruik.

Nog zotter ...

De Nederlandse Post maakt het nog bonter. Uitgerekend de Nederlandse Post maakt het nog bonter. Ze komt (en dat is geen aprilgrap of Belgenmop) uit met een reeks speciale Sinterklaaspostzegels waarop Zwarte Piet een paars (!) gezicht heeft en Sinterklaas op zijn paard zit met een schoen waarin een winterwortel zit! "We hebben bewust voor een andere kleur voor het gezicht van Zwarte Piet gekozen en dat heeft niets te maken met de huidskleur van de knecht van de Sint", maakt het postbedrijf zichzelf en de publieke opinie wijs.

Toch nu al nieuwe Piet.

De enorme opwinding heeft er intussen wel toe geleid dat verschillende Nederlandse steden en dorpen hebben laten weten dat zij Zwarte Piet volgend jaar willen aanpassen aan de "tijdsgeest". Sommige willen dat dit jaar al doen. Hoe? Dat blijft een verrassing...

Vlaamse Alice slaat de spijker op de kop.

Talloze mensen hebben de laatste weken op tv, radio, in de kranten, op Facebook en andere sociale media gereageerd op de aanvallen op Zwarte Piet. De overgrote meerderheid bleek pal achter hem en zijn zwart gemaakt gezicht te staan.

Onder de honderden reacties die mij onder ogen kwamen, heb ik die van een zekere Alice Holemans uitgekozen, die mijns inziens de spijker op de kop slaat. Ze verwoordt op magistrale wijze waarop het in dit soms verhitte debat werkelijk aankomt:

"Toen ik nog een klein meiske was, zo ergens in de jaren vijftig van de vorige eeuw, kwamen de 'Congoboten' aan in Antwerpen. Dagelijks kwam ik 'zwarte mannekes' - zoals ze toen genoemd werden- tegen. Ik zei hen huppelend goeden dag, zoals mijn pa het me geleerd had. En zij begroetten mij vriendelijk terug, waarschijnlijk zoals hun pa het hen had geleerd.

Toen werd het winter. De kleine kinderhartjes klopten vol verwachting. Ook het mijne, want Sinterklaas ging komen. En op een schone dag was hij daar. De eerbiedwaardige grijze Sint stond er met aan zijn zijde een vrolijke knecht, Zwarte Piet genaamd.

En kunt u nu geloven dat er dat er geen enkel, maar dan ook geen enkel haartje op mijn krullenbol ook maar even een gelijkenis zag tussen mijn 'zwarte vrienden', die ik geregeld tegenkwam en deze zwart geschminkte vrolijke knecht?

En nu, ettelijke Sinterklazen later, in een wereld waar mensenrechten dagelijks worden geschonden, waar oorlogsstokers hun gangetje kunnen gaan, waar vervolgingen en martelingen nog dagelijks kost zijn, waar gekoloniseerde inheemse volkeren moeten vechten voor hun soevereine rechten, wordt dit plotseling een item voor de Verenigde Naties!

Ik zou hard lachen, moest het niet zo triest zijn."

Column Jan Schils

Week- en dagbladjournalist Jan Schils bericht en duidt al 30 jaar de Europese en Belgische economie en financiën. Onder meer voor transport, energie en milieu.

Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, afgekort TM, deel 2

Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, afgekort TM, deel 2: Gisteren mijn eerste inwijding gehad in TM. Enigszins sceptisch stond ik er nog bij, maar naarmate de inwijding vorderde voelde ik mij inw...

Mijn drie zwerfkatten

 

Al jaren kwam een zwarte kat met witte vlekken in mijn tuin om zijn behoefte doen. Wanneer ik het zag joeg ik hem weg. Een groter probleem voor mij was dat hij steeds in mijn vogelhoek zat te loeren op een prooi. Afgelopen winter waren er dagen dat het min vijftien graden was. Dus kocht ik wat blikvoer en brokjes en gaf hem eten. Wel met de opdracht dat hij geen vogeltjes meer mocht vangen. Het was alsof hij het begreep. Vanaf die dag werd er geen behoefte meer achtergelaten in mijn tuin en de vogelhoek werd alleen 's nachts bezocht om af en toe een brutaal muisje te vangen, welke zo brutaal was om ook wat voer te halen. Gelukkig zag ik dat niet. De zwart witte kat was gelukkig met deze regeling en ik ook. Naarmate hij langere tijd eten kreeg werd hij brutaler. Nu duikt hij zelfs onder het zeil door mijn serre in en zit net zolang te mauwen tot ik het bakje eten kom vullen. Geef ik een dag alleen brokjes, wordt er minder naar gekeken dan wanneer de brokjes vermengd zijn met vlees.

Totdat deze zomer een pikzwarte kat kwam aanlopen, kon ik het rustig accepteren om voor één kat voer neer te zetten. Vermoedelijk was de zwarte op straat gezet wegens vakantie. Deze was al brutaler. Eigende zich mijn stoelen toe, zodat ik mijn zitkussens er af moest halen als ik wegging. Pakte een oud kussen voor één stoel, waar hij het meeste op ging liggen en vanaf die dag kwam hij dagelijks eten. Nestelde zich in mijn serre en lag daar de hele dag te slapen. Alleen om ergens anders zijn behoefte te doen verdween hij. De zwarte liet zich aaien en kriebelen en genoot ervan als ik even bij hem was. Oh oh was het daar maar bij gebleven, maar helaas.

Main Coon is zijn ras

Veertien dagen later kwam een grijze langharige kat mijn tuin binnenlopen. Inmiddels weet ik dat het een Main Coone kater is. Zouden katten ook een telefoon hebben en doorgeven dat hier iets te halen is? Is deze kat misschien ook op straat gezet? Geen idee. Misschien kon men het niet meer betalen of was vakantie belangrijker dan het dier. Een derde mogelijkheid is dat hij gewoon is weggelopen. Wat nu? Ik kon moeilijk zeggen dat hij niet mee mocht eten. Inmiddels was het van één portie al drie geworden. En dat terwijl ik totaal niets van katten moet hebben. Bovendien wil ik geen dieren. Het is duur en als de dierenarts nodig is, zou ik niet weten waar ik de financiën vandaan moet halen. De zwart-witte kat kwam en komt nog steeds alleen om te eten. Verder zie ik hem niet. De zwarte kat komt met vlagen hier in de serre slapen en dagelijks zijn portie eten verorberen.

De Grijze maakte het veel bonter. Mijnheer wenst iedere keer aangehaald te worden als ik mijn gezicht laat zien. Is het eigenlijk wel een mijnheer. Heel zeker ben ik daar niet van. Hij wil constant mijn huis in, terwijl ik dat beslist niet wil. Ik vind katten vlooienbakken. Zeker sinds ik ooit een vlooienplaag in onze caravan had meegemaakt door onze toenmalige kat. We waren na onze vakantie veertien dagen niet meer geweest. Op de dag dat we kwamen deed ik de deur van de caravan open en werd letterlijk van alle kanten besprongen. Ik gilde het uit van paniek. Berry, mijn overleden man, greep me beet en sleurde me naar de douche, waar hij me met kleren en al onder zette. Ik was nauwelijks meer aanspreekbaar en tot niets in staat. Een lichte shock. Terwijl ik later naar het dorp reed om alles te kopen wat anti vlo was. ruimde Berry de caravan leeg en spoot bij terugkomst alle hoeken en gaten vol met anti vlooienplaag. Sindsdien heb ik gezworen nooit meer één kat te nemen in mijn leven.

Helaas. je ziet, ik heb niets te zeggen. Drie katten, waarvan één de meest opdringerige is, hebben zich letterlijk aan me opgedrongen. Was mijn hart hier nu maar tegen bestand! Helaas, niet dus. De grijze weet me steeds weer te paaien. Begint te mauwen als hij me ziet en ik wilde dat ik begreep wat hij van me wilde. Inmiddels heb ik afgelopen week voor de zekerheid maar vlooienspul gekocht en een wormkuur, want hij werd steeds magerder. Moest het zelf leegspuiten in zijn nek en de wormkuur letterlijk zijn keel inwerken. De spullen waren al duur genoeg. Omdat hij steeds met zijn pootjes mijn tuinstoelen zat te bewerken, heb ik uit armoe maar een krabpaal erbij genomen, die hij gelukkig gelijk tot zijn eigendom maakte. Dan maar even rood staan, komt vanzelf wel weer goed. Het zachte rustbakje en een luxe lig plank kijken beiden boven de vensterbank uit, zodat ik me niet kan bewegen of hij loert door het raam naar binnen en begint te mauwen. Nu loop ik in grote boog mijn raam voorbij. Zou hij ogen in zijn rug hebben, het helpt niets.

En hoe moet het nu als ik eens een paar dagen weg moet? Mijn lieve buurman zorgt er al voor dat het in de vogelhoek aan niets ontbreekt. Moet ik hem nu ook nog gaan vragen drie katten te verzorgen? Is veel gevraagd hoor. Naar het asiel brengen dan? Ook een optie, maar dat had ik gelijk moeten doen. Heb wel via de website van de dierenbescherming om hulp gevraagd, maar nooit één reactie teruggekregen. Wel werd gevraagd of ik 15 euro per kat wilde betalen. Nee dus. Ik heb niet gevraagd of de katten kwamen. Ze hebben zichzelf uitgenodigd en mij vast iets te zeggen, al weet ik nu nog niet wat. Dus kan ik na het volgen van de cursus 'praten met dieren' binnenkort met ze praten, althans daar ga ik vanuit. De Transcendente Meditatie techniek zal hierbij vast helpen. Ik kan toch ook met overledenen praten? Met de kraai en ooit met een overleden hondje, die een boodschap had voor haar baasje is het ook gelukt.

De twee zwarte katten heb ik inmiddels geleerd dat zij voor de drempel van de keukendeur moeten wachten. Zij houden zich daar netjes aan. Maar de grijze? Echt niet. Waant zich hier als een groot grondbezitter mijn serre toe. Probeert daarnaast toch steeds weer binnen te komen, als ik even niet oplet. Ik kan toch moeilijk mijn tuindeuren dicht houden? Uiteindelijk heb ik maar besloten dat ik naar een cursus 'spreken met dieren' ga. Het is me ooit één keer gelukt om midden in de nacht contact te krijgen met een kraai, dus dit moet voor mij te leren zijn. Ik wil weten waarom juist die grijze kat mij heeft uitgezocht. Wat heeft hij te vertellen? Spreken met dieren gaat via beelden. Nu kan ik best goed visualiseren, al kost het me moeite om een aantal woorden in beelden om te zetten. Afijn, daar is de cursus voor. Ik wil nog steeds geen kat in huis. De serre mogen ze inmiddels hun woonkamer noemen en daar blijft het bij. Dat kan ik overzien. Evenals het aantal zwervers en ik mag echt hopen dat het hierbij blijft. Of zouden ze alle drie hun telefoonlijntje hebben uitgezet dat hier eten is te vinden? Ik mag toch hopen van niet.  

Als ik hieronder het verhaal van de Omraam lees, bevestigd deze dat dieren je iets te zeggen hebben. Laten we hopen dat ik na de cursus begrijp waarom ze juist mij en mijn tuin hebben gekozen en vooral van de grijze kat hoop ik te weten te komen wat zijn doel en reden was. Wie weet wat ik allemaal te weten kom. Ik hou u op de hoogte. Maus

Dagtekst van woensdag 6 november 2013

"Ook al schenken wij niet zoveel aandacht aan hen, toch maken de dieren deel uit van ons leven en sommigen van hen leiden naast ons een bestaan waar wij veel van zouden kunnen leren. Je zegt iets tegen een dier en het doet alsof het jou niet begrijpt; in feite kan het je heel goed begrijpen, maar alleen wanneer het hem uitkomt. Wij weten niet wat er in het hoofd van de dieren omgaat, maar misschien weten zij beter wat er in het onze omgaat. Wij begrijpen ze niet, zij zijn als raadsels voor ons, maar zij begrijpen ons wel, of juister gezegd: zij voelen ons. Nu en dan, wanneer wij de blik van bepaalde dieren proberen te vangen, hebben wij de indruk dat zij iets voor ons verbergen. Vanwaar die indruk? Omdat zij in werkelijkheid bewoond worden door astrale entiteiten die ons via hun ogen observeren.
Inderdaad, andere levende, intelligente wezens kunnen naar ons kijken door de ogen van een hond, een kat of een paard… Dat is wat ons soms die vreemde gewaarwording geeft dat zij meer zijn dan een eenvoudig dier. Wat wij in hun ogen zien, is de blik van deze entiteiten die wij ontmoeten."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Levensverhalen van jou en mij: Wat wensen wij voor onze kinderen en een ontroeren...

Levensverhalen van jou en mij: Wat wensen wij voor onze kinderen en een ontroeren...:

Af en toe als ik artikelen van de Omraam lees, speciaal over kinderen, dan denk ik wel eens; 'waarom hadden wij niet eerder internet, zodat wij dit allemaal hadden kunnen leren.' Helaas bestaat en nog steeds geen school om te leren hoe je een kind moet opvoeden. Wij ouders krijgen later altijd te horen hoe verkeerd we alles hebben gedaan. Zouden zij het beter doen denk ik dan? In mijn ogen maken zij veelal dezelfde fouten, misschien net even anders dan wij het deden. Lees verder op:

Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, woede en loslaten

Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, woede en loslaten:

Vanmorgen om kwart over drie wakker geworden met een heel negatief gevoel. Ben opgestaan. Heb om hulp en Licht van Boven gevraagd en nog geen tien minuten later werd ik rustig. Kreeg in tijd van 6½ uur drie verhalen door die straks op Faceboek en Hyves worden gezet. Gisteravond was een voorlichtingsavond van Transcendente Meditatie, TM afgekort. Hoewel ik erheen ging met de gedachte, ‘ik zal wel zien’ voelde ik steeds meer dat ik door dit te volgen eindelijk rust zou vinden. Lees verder op: http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/

Getrouwd of niet, dit moet je lezen, Bron: Carine Respaillie.

Dit verhaal ontroerde zo me diep en maakte dat ik dit graag op mijn blog wilde delen

“Die avond kwam ik thuis en terwijl mijn vrouw het eten opdiende, hield ik haar hand vast en zei: “Ik moet je iets vertellen”. Ze ging zitten en at in stilte. Weer zag ik de pijn in haar ogen.  Plotseling wist ik niet hoe ik het moest zeggen maar ik moest haar laten weten waaraan ik dacht. “Ik wil scheiden”. Ik sneed het onderwerp op kalme wijze aan. Ze leek niet gekwetst door mijn woorden. In plaats daarvan vroeg ze zacht: “Waarom?”.

Ik vermeed haar vraag, wat haar boos maakte. Ze gooide haar kippenpootje weg en schreeuwde mij toe: “Jij bent geen man!”. Die avond hebben we niet meer met elkaar gepraat. Ze huilde. Ik wist dat ze wilde uitzoeken wat er mis gegaan was met ons huwelijk maar ik kon haar nauwelijks een bevredigend antwoord geven; ik had mijn hart verloren aan Jane. Ik hield niet meer van mijn vrouw, ik had slechts medelijden met haar.

 Met een diep gevoel van schuld schreef ik een scheidingsovereenkomst waarin stond dat zij ons huis, onze auto en 30% van de aandelen van mijn bedrijf mocht hebben. Ze keek er vluchtig naar en scheurde het voorstel in stukken. De vrouw die tien jaar van haar leven met mij gedeeld had, was een vreemde voor mij geworden. Het speet mij van de door haar verspilde tijd, inzet en energie maar ik kon niet terugnemen wat ik gezegd had want ik hield zo verschrikkelijk veel van Jane. Eindelijk begon ze hard in mijn gezicht te schreeuwen, wat ik verwacht had dat zou gebeuren. Voor mij was haar geschreeuw eigenlijk een soort opluchting. Het idee van echtscheiding waardoor ik al enkele weken geobsedeerd was, leek nu gerechtvaardigd en duidelijker.

 De volgende dag kwam ik erg laat thuis en vond haar aan tafel terwijl ze iets zat te schrijven. Ik at niet en ging regelrecht naar bed en viel snel in slaap omdat ik moe was na een gebeurtenisrijke dag met Jane. Toen ik wakker werd, zat ze nog steeds te schrijven aan tafel. Het kon mij niet schelen dus ik draaide me om en sliep weer.

 De volgende ochtend presenteerde zij haar echtscheidingsvoorwaarden: ze wilde niets van mij maar had een maand opzegtermijn nodig vóór de scheiding. Ze vroeg mij om gedurende die maand samen een zo normaal mogelijk leven te lijden. Haar redenen waren eenvoudig: onze zoon moest examen doen over een maand en ze wilde hem niet verstoren met ons gebroken huwelijk.

 Ik kon mij hierin vinden. Maar er was meer: ze vroeg me mij te herinneren hoe ik haar op onze huwelijksdag de bruidssuite in had gedragen. Ze vroeg mij om haar iedere dag van de komende maand uit onze slaapkamer naar de voordeur te dragen. Ik dacht dat ze gek geworden was. Alleen om onze laatste dagen samen draaglijk te maken, accepteerde ik haar vreemde verzoek.

 Ik vertelde Jane over de scheidingsvoorwaarden van mijn vrouw. Ze lachte hard en vond de eisen belachelijk. “Het maakt niet uit welke trucjes ze toepast, ze zal de scheiding onder ogen moeten zien”, zei ze minachtend.

 Mijn vrouw en ik hadden geen lichamelijk contact meer gehad sinds ik mijn wens om te scheiden zo duidelijk tot uitdrukking had gebracht. Dus toen ik haar de eerste dag naar de voordeur droeg, voelde het voor beiden onwennig. Onze zoon klapte achter ons in zijn handen en riep: “Papa houdt mama in zijn armen!”. Zijn woorden bezorgden mij een gevoel van pijn. Van de slaapkamer naar de zitkamer, dan naar de deur; ik liep meer dan tien meter met haar in mijn armen. Ze sloot haar ogen en zei zacht: “Vertel onze zoon niet over de scheiding”. Ik knikte, terwijl ik een beetje ondersteboven was. Ik zette haar buiten neer. Ze liep naar de bushalte om naar haar werk te gaan. Ik reed alleen naar mijn kantoor.

 Op de tweede dag handelden wij beiden veel gemakkelijker. Ze leunde op mijn borst. Ik kon de geur van haar blouse ruiken. Ik realiseerde mij dat ik lange tijd niet heel goed naar deze vrouw gekeken had. Ik realiseerde mij ook dat ze niet jong meer was. Er waren fijne lijntjes in haar gezicht ontstaan en haar, haar begon grijs te worden. Ons huwelijk had zijn tol geëist. Een kort ogenblik vroeg ik mij af wat ik haar had aangedaan.

 Op de vierde dag, toen ik haar optilde, voelde ik een gevoel van intimiteit terugkeren. Dit was de vrouw die tien jaar van haar leven aan mij gegeven had. Op de vijfde en zesde dag realiseerde ik mij dat ons gevoel van intimiteit weer aan het groeien was. Ik vertelde Jane hier niet over. Het werd met de dag gemakkelijker om haar te dragen. Misschien dat de dagelijkse oefening mij sterker maakte.

 Op een ochtend was mijn vrouw haar kleding voor die dag aan het uitkiezen. Ze trok diverse jurken aan maar kon de geschikte jurk niet vinden. Toen verzuchtte ze: “Al mijn jurken zijn te groot geworden!”. Plotseling realiseerde ik mij dat ze zo mager geworden was en dat dat de reden was waarom ik haar makkelijker kon dragen.

 Plotseling zag ik het in … ze had zoveel pijn en verbitterdheid te dragen in haar hart. Onbewust stak ik mijn hand uit en raakte haar hoofd aan.

 Op dat moment kwam onze zoon de kamer binnen en zei: “Pap, het is tijd om mama naar beneden te dragen”. Voor hem was het dragen van zijn moeder door zijn vader een belangrijk onderdeel van zijn leven geworden. Mijn vrouw gebaarde onze zoon dichterbij te komen en ze hield hem stevig vast. Ik wendde mijn gezicht af omdat ik bang was van gedachten te zullen veranderen op het laatste moment. Daarna hield ik haar in mijn armen, liep van de slaapkamer door de zitkamer naar de gang. Haar arm lag op een zachte en natuurlijke wijze om mijn nek. Ik hield haar lichaam stevig vast, net als op onze trouwdag.

 Maar haar sterk verminderde gewicht maakte mij verdrietig. Op de laatste dag kon ik nauwelijks een stap nemen toen ik haar in mijn armen hield Onze zoon was al naar school gegaan. Ik hield haar stevig vast en zei: “Ik heb niet opgemerkt dat er in ons leven een gebrek aan intimiteit was”. Ik reed naar kantoor…. en sprong snel uit de auto, zonder deze op slot te doen. Ik was bang dat elke vertraging mij van gedachten zou doen veranderen. Ik liep naar boven. Jane deed de deur open en ik zei tegen haar: “Sorry, Jane, ik wil niet meer van mijn vrouw scheiden”.

Ze keek naar me, verbaasd, en raakte toen mijn voorhoofd aan. “Heb je koorts?” vroeg ze. Ik haalde haar hand van mijn voorhoofd. “Sorry, Jane”, zei ik, “ik ga niet scheiden. Mijn huwelijksleven was saai, waarschijnlijk omdat zij en ik de details van ons leven samen niet meer op waarde wisten te schatten, niet omdat we niet meer van elkaar hielden. Nu realiseer ik mij dat ik, sinds ik haar op onze huwelijksdag over de drempel van ons huis tilde, haar moet vasthouden tot de dood ons scheidt”. Jane leek plotseling wakker geschud te worden. Ze gaf mij een harde klap en sloeg de deur dicht. Ik hoorde haar in huilen uitbarsten. Ik liep de trap af en reed weg. Bij de bloemist op weg naar huis bestelde ik een boeket voor mijn vrouw. De verkoopster vroeg mij wat zij op het kaartje moest zetten. Ik lachte en schreef: “Ik zal je elke ochtend naar buiten dragen tot de dood ons scheidt”.

Die avond kwam ik thuis met het boeket in mijn handen en een glimlach op mijn gezicht. Ik rende de trap op en vond mijn vrouw in bed – dood. Mijn vrouw had maandenlang gevochten tegen KANKER en ik was zo druk geweest met Jane dat ik dat niet eens gemerkt had. Ze wist dat ze binnenkort zou overlijden en wilde mij behoeden voor ongeacht welke negatieve reactie van onze zoon als wij de scheiding zouden laten plaatsvinden. In de ogen van onze zoon ben ik in ieder geval een liefhebbende echtgenoot.

 De kleine details van onze levens zijn de dingen die er echt toe doen in een relatie. Het is niet het huis, de auto, eigendom, geld op de bank. Deze dingen creëren een omgeving waarin geluk kan gedijen maar kunnen op zich geen geluk geven.

 Dus vind de tijd om de vriend/vriendin van je echtgenoot/echtgenote te zijn en doe de kleine dingen voor elkaar die intimiteit veroorzaken. Heb een echt gelukkig huwelijk!

 Als je dit niet deelt, gebeurt er niets met je.

 Als je het wel doet, zou je je huwelijk wel eens kunnen redden. Veel mislukkingen in het leven zijn mensen die zich niet realiseerden hoe dicht ze bij succes waren op het moment dat zij opgaven.

 Denk eraan dat liefde de grootste schat is. Zonder liefde is er niets en met liefde is alles mogelijk. Liefde verdwijnt nooit, zelfs niet als de botten van een geliefde tot as verworden zijn. Net zoals de geur van sandelhout nooit verdwijnt, zelfs wanneer het helemaal vergaan is, is liefde de basis van de ziel en het is onvernietigbaar en daardoor eeuwig. Schoonheid kan vernietigd worden maar liefde niet.”

DEEL DIT VERHAAL NADAT JE HET GELEZEN HEBT

 — met Carine Respaillie.