Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, afgekort TM, deel 2

Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, afgekort TM, deel 2: Gisteren mijn eerste inwijding gehad in TM. Enigszins sceptisch stond ik er nog bij, maar naarmate de inwijding vorderde voelde ik mij inw...

Mijn drie zwerfkatten

 

Al jaren kwam een zwarte kat met witte vlekken in mijn tuin om zijn behoefte doen. Wanneer ik het zag joeg ik hem weg. Een groter probleem voor mij was dat hij steeds in mijn vogelhoek zat te loeren op een prooi. Afgelopen winter waren er dagen dat het min vijftien graden was. Dus kocht ik wat blikvoer en brokjes en gaf hem eten. Wel met de opdracht dat hij geen vogeltjes meer mocht vangen. Het was alsof hij het begreep. Vanaf die dag werd er geen behoefte meer achtergelaten in mijn tuin en de vogelhoek werd alleen 's nachts bezocht om af en toe een brutaal muisje te vangen, welke zo brutaal was om ook wat voer te halen. Gelukkig zag ik dat niet. De zwart witte kat was gelukkig met deze regeling en ik ook. Naarmate hij langere tijd eten kreeg werd hij brutaler. Nu duikt hij zelfs onder het zeil door mijn serre in en zit net zolang te mauwen tot ik het bakje eten kom vullen. Geef ik een dag alleen brokjes, wordt er minder naar gekeken dan wanneer de brokjes vermengd zijn met vlees.

Totdat deze zomer een pikzwarte kat kwam aanlopen, kon ik het rustig accepteren om voor één kat voer neer te zetten. Vermoedelijk was de zwarte op straat gezet wegens vakantie. Deze was al brutaler. Eigende zich mijn stoelen toe, zodat ik mijn zitkussens er af moest halen als ik wegging. Pakte een oud kussen voor één stoel, waar hij het meeste op ging liggen en vanaf die dag kwam hij dagelijks eten. Nestelde zich in mijn serre en lag daar de hele dag te slapen. Alleen om ergens anders zijn behoefte te doen verdween hij. De zwarte liet zich aaien en kriebelen en genoot ervan als ik even bij hem was. Oh oh was het daar maar bij gebleven, maar helaas.

Main Coon is zijn ras

Veertien dagen later kwam een grijze langharige kat mijn tuin binnenlopen. Inmiddels weet ik dat het een Main Coone kater is. Zouden katten ook een telefoon hebben en doorgeven dat hier iets te halen is? Is deze kat misschien ook op straat gezet? Geen idee. Misschien kon men het niet meer betalen of was vakantie belangrijker dan het dier. Een derde mogelijkheid is dat hij gewoon is weggelopen. Wat nu? Ik kon moeilijk zeggen dat hij niet mee mocht eten. Inmiddels was het van één portie al drie geworden. En dat terwijl ik totaal niets van katten moet hebben. Bovendien wil ik geen dieren. Het is duur en als de dierenarts nodig is, zou ik niet weten waar ik de financiën vandaan moet halen. De zwart-witte kat kwam en komt nog steeds alleen om te eten. Verder zie ik hem niet. De zwarte kat komt met vlagen hier in de serre slapen en dagelijks zijn portie eten verorberen.

De Grijze maakte het veel bonter. Mijnheer wenst iedere keer aangehaald te worden als ik mijn gezicht laat zien. Is het eigenlijk wel een mijnheer. Heel zeker ben ik daar niet van. Hij wil constant mijn huis in, terwijl ik dat beslist niet wil. Ik vind katten vlooienbakken. Zeker sinds ik ooit een vlooienplaag in onze caravan had meegemaakt door onze toenmalige kat. We waren na onze vakantie veertien dagen niet meer geweest. Op de dag dat we kwamen deed ik de deur van de caravan open en werd letterlijk van alle kanten besprongen. Ik gilde het uit van paniek. Berry, mijn overleden man, greep me beet en sleurde me naar de douche, waar hij me met kleren en al onder zette. Ik was nauwelijks meer aanspreekbaar en tot niets in staat. Een lichte shock. Terwijl ik later naar het dorp reed om alles te kopen wat anti vlo was. ruimde Berry de caravan leeg en spoot bij terugkomst alle hoeken en gaten vol met anti vlooienplaag. Sindsdien heb ik gezworen nooit meer één kat te nemen in mijn leven.

Helaas. je ziet, ik heb niets te zeggen. Drie katten, waarvan één de meest opdringerige is, hebben zich letterlijk aan me opgedrongen. Was mijn hart hier nu maar tegen bestand! Helaas, niet dus. De grijze weet me steeds weer te paaien. Begint te mauwen als hij me ziet en ik wilde dat ik begreep wat hij van me wilde. Inmiddels heb ik afgelopen week voor de zekerheid maar vlooienspul gekocht en een wormkuur, want hij werd steeds magerder. Moest het zelf leegspuiten in zijn nek en de wormkuur letterlijk zijn keel inwerken. De spullen waren al duur genoeg. Omdat hij steeds met zijn pootjes mijn tuinstoelen zat te bewerken, heb ik uit armoe maar een krabpaal erbij genomen, die hij gelukkig gelijk tot zijn eigendom maakte. Dan maar even rood staan, komt vanzelf wel weer goed. Het zachte rustbakje en een luxe lig plank kijken beiden boven de vensterbank uit, zodat ik me niet kan bewegen of hij loert door het raam naar binnen en begint te mauwen. Nu loop ik in grote boog mijn raam voorbij. Zou hij ogen in zijn rug hebben, het helpt niets.

En hoe moet het nu als ik eens een paar dagen weg moet? Mijn lieve buurman zorgt er al voor dat het in de vogelhoek aan niets ontbreekt. Moet ik hem nu ook nog gaan vragen drie katten te verzorgen? Is veel gevraagd hoor. Naar het asiel brengen dan? Ook een optie, maar dat had ik gelijk moeten doen. Heb wel via de website van de dierenbescherming om hulp gevraagd, maar nooit één reactie teruggekregen. Wel werd gevraagd of ik 15 euro per kat wilde betalen. Nee dus. Ik heb niet gevraagd of de katten kwamen. Ze hebben zichzelf uitgenodigd en mij vast iets te zeggen, al weet ik nu nog niet wat. Dus kan ik na het volgen van de cursus 'praten met dieren' binnenkort met ze praten, althans daar ga ik vanuit. De Transcendente Meditatie techniek zal hierbij vast helpen. Ik kan toch ook met overledenen praten? Met de kraai en ooit met een overleden hondje, die een boodschap had voor haar baasje is het ook gelukt.

De twee zwarte katten heb ik inmiddels geleerd dat zij voor de drempel van de keukendeur moeten wachten. Zij houden zich daar netjes aan. Maar de grijze? Echt niet. Waant zich hier als een groot grondbezitter mijn serre toe. Probeert daarnaast toch steeds weer binnen te komen, als ik even niet oplet. Ik kan toch moeilijk mijn tuindeuren dicht houden? Uiteindelijk heb ik maar besloten dat ik naar een cursus 'spreken met dieren' ga. Het is me ooit één keer gelukt om midden in de nacht contact te krijgen met een kraai, dus dit moet voor mij te leren zijn. Ik wil weten waarom juist die grijze kat mij heeft uitgezocht. Wat heeft hij te vertellen? Spreken met dieren gaat via beelden. Nu kan ik best goed visualiseren, al kost het me moeite om een aantal woorden in beelden om te zetten. Afijn, daar is de cursus voor. Ik wil nog steeds geen kat in huis. De serre mogen ze inmiddels hun woonkamer noemen en daar blijft het bij. Dat kan ik overzien. Evenals het aantal zwervers en ik mag echt hopen dat het hierbij blijft. Of zouden ze alle drie hun telefoonlijntje hebben uitgezet dat hier eten is te vinden? Ik mag toch hopen van niet.  

Als ik hieronder het verhaal van de Omraam lees, bevestigd deze dat dieren je iets te zeggen hebben. Laten we hopen dat ik na de cursus begrijp waarom ze juist mij en mijn tuin hebben gekozen en vooral van de grijze kat hoop ik te weten te komen wat zijn doel en reden was. Wie weet wat ik allemaal te weten kom. Ik hou u op de hoogte. Maus

Dagtekst van woensdag 6 november 2013

"Ook al schenken wij niet zoveel aandacht aan hen, toch maken de dieren deel uit van ons leven en sommigen van hen leiden naast ons een bestaan waar wij veel van zouden kunnen leren. Je zegt iets tegen een dier en het doet alsof het jou niet begrijpt; in feite kan het je heel goed begrijpen, maar alleen wanneer het hem uitkomt. Wij weten niet wat er in het hoofd van de dieren omgaat, maar misschien weten zij beter wat er in het onze omgaat. Wij begrijpen ze niet, zij zijn als raadsels voor ons, maar zij begrijpen ons wel, of juister gezegd: zij voelen ons. Nu en dan, wanneer wij de blik van bepaalde dieren proberen te vangen, hebben wij de indruk dat zij iets voor ons verbergen. Vanwaar die indruk? Omdat zij in werkelijkheid bewoond worden door astrale entiteiten die ons via hun ogen observeren.
Inderdaad, andere levende, intelligente wezens kunnen naar ons kijken door de ogen van een hond, een kat of een paard… Dat is wat ons soms die vreemde gewaarwording geeft dat zij meer zijn dan een eenvoudig dier. Wat wij in hun ogen zien, is de blik van deze entiteiten die wij ontmoeten."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Levensverhalen van jou en mij: Wat wensen wij voor onze kinderen en een ontroeren...

Levensverhalen van jou en mij: Wat wensen wij voor onze kinderen en een ontroeren...:

Af en toe als ik artikelen van de Omraam lees, speciaal over kinderen, dan denk ik wel eens; 'waarom hadden wij niet eerder internet, zodat wij dit allemaal hadden kunnen leren.' Helaas bestaat en nog steeds geen school om te leren hoe je een kind moet opvoeden. Wij ouders krijgen later altijd te horen hoe verkeerd we alles hebben gedaan. Zouden zij het beter doen denk ik dan? In mijn ogen maken zij veelal dezelfde fouten, misschien net even anders dan wij het deden. Lees verder op:

Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, woede en loslaten

Levensverhalen van jou en mij: Transcendente Meditatie, woede en loslaten:

Vanmorgen om kwart over drie wakker geworden met een heel negatief gevoel. Ben opgestaan. Heb om hulp en Licht van Boven gevraagd en nog geen tien minuten later werd ik rustig. Kreeg in tijd van 6½ uur drie verhalen door die straks op Faceboek en Hyves worden gezet. Gisteravond was een voorlichtingsavond van Transcendente Meditatie, TM afgekort. Hoewel ik erheen ging met de gedachte, ‘ik zal wel zien’ voelde ik steeds meer dat ik door dit te volgen eindelijk rust zou vinden. Lees verder op: http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/

Getrouwd of niet, dit moet je lezen, Bron: Carine Respaillie.

Dit verhaal ontroerde zo me diep en maakte dat ik dit graag op mijn blog wilde delen

“Die avond kwam ik thuis en terwijl mijn vrouw het eten opdiende, hield ik haar hand vast en zei: “Ik moet je iets vertellen”. Ze ging zitten en at in stilte. Weer zag ik de pijn in haar ogen.  Plotseling wist ik niet hoe ik het moest zeggen maar ik moest haar laten weten waaraan ik dacht. “Ik wil scheiden”. Ik sneed het onderwerp op kalme wijze aan. Ze leek niet gekwetst door mijn woorden. In plaats daarvan vroeg ze zacht: “Waarom?”.

Ik vermeed haar vraag, wat haar boos maakte. Ze gooide haar kippenpootje weg en schreeuwde mij toe: “Jij bent geen man!”. Die avond hebben we niet meer met elkaar gepraat. Ze huilde. Ik wist dat ze wilde uitzoeken wat er mis gegaan was met ons huwelijk maar ik kon haar nauwelijks een bevredigend antwoord geven; ik had mijn hart verloren aan Jane. Ik hield niet meer van mijn vrouw, ik had slechts medelijden met haar.

 Met een diep gevoel van schuld schreef ik een scheidingsovereenkomst waarin stond dat zij ons huis, onze auto en 30% van de aandelen van mijn bedrijf mocht hebben. Ze keek er vluchtig naar en scheurde het voorstel in stukken. De vrouw die tien jaar van haar leven met mij gedeeld had, was een vreemde voor mij geworden. Het speet mij van de door haar verspilde tijd, inzet en energie maar ik kon niet terugnemen wat ik gezegd had want ik hield zo verschrikkelijk veel van Jane. Eindelijk begon ze hard in mijn gezicht te schreeuwen, wat ik verwacht had dat zou gebeuren. Voor mij was haar geschreeuw eigenlijk een soort opluchting. Het idee van echtscheiding waardoor ik al enkele weken geobsedeerd was, leek nu gerechtvaardigd en duidelijker.

 De volgende dag kwam ik erg laat thuis en vond haar aan tafel terwijl ze iets zat te schrijven. Ik at niet en ging regelrecht naar bed en viel snel in slaap omdat ik moe was na een gebeurtenisrijke dag met Jane. Toen ik wakker werd, zat ze nog steeds te schrijven aan tafel. Het kon mij niet schelen dus ik draaide me om en sliep weer.

 De volgende ochtend presenteerde zij haar echtscheidingsvoorwaarden: ze wilde niets van mij maar had een maand opzegtermijn nodig vóór de scheiding. Ze vroeg mij om gedurende die maand samen een zo normaal mogelijk leven te lijden. Haar redenen waren eenvoudig: onze zoon moest examen doen over een maand en ze wilde hem niet verstoren met ons gebroken huwelijk.

 Ik kon mij hierin vinden. Maar er was meer: ze vroeg me mij te herinneren hoe ik haar op onze huwelijksdag de bruidssuite in had gedragen. Ze vroeg mij om haar iedere dag van de komende maand uit onze slaapkamer naar de voordeur te dragen. Ik dacht dat ze gek geworden was. Alleen om onze laatste dagen samen draaglijk te maken, accepteerde ik haar vreemde verzoek.

 Ik vertelde Jane over de scheidingsvoorwaarden van mijn vrouw. Ze lachte hard en vond de eisen belachelijk. “Het maakt niet uit welke trucjes ze toepast, ze zal de scheiding onder ogen moeten zien”, zei ze minachtend.

 Mijn vrouw en ik hadden geen lichamelijk contact meer gehad sinds ik mijn wens om te scheiden zo duidelijk tot uitdrukking had gebracht. Dus toen ik haar de eerste dag naar de voordeur droeg, voelde het voor beiden onwennig. Onze zoon klapte achter ons in zijn handen en riep: “Papa houdt mama in zijn armen!”. Zijn woorden bezorgden mij een gevoel van pijn. Van de slaapkamer naar de zitkamer, dan naar de deur; ik liep meer dan tien meter met haar in mijn armen. Ze sloot haar ogen en zei zacht: “Vertel onze zoon niet over de scheiding”. Ik knikte, terwijl ik een beetje ondersteboven was. Ik zette haar buiten neer. Ze liep naar de bushalte om naar haar werk te gaan. Ik reed alleen naar mijn kantoor.

 Op de tweede dag handelden wij beiden veel gemakkelijker. Ze leunde op mijn borst. Ik kon de geur van haar blouse ruiken. Ik realiseerde mij dat ik lange tijd niet heel goed naar deze vrouw gekeken had. Ik realiseerde mij ook dat ze niet jong meer was. Er waren fijne lijntjes in haar gezicht ontstaan en haar, haar begon grijs te worden. Ons huwelijk had zijn tol geëist. Een kort ogenblik vroeg ik mij af wat ik haar had aangedaan.

 Op de vierde dag, toen ik haar optilde, voelde ik een gevoel van intimiteit terugkeren. Dit was de vrouw die tien jaar van haar leven aan mij gegeven had. Op de vijfde en zesde dag realiseerde ik mij dat ons gevoel van intimiteit weer aan het groeien was. Ik vertelde Jane hier niet over. Het werd met de dag gemakkelijker om haar te dragen. Misschien dat de dagelijkse oefening mij sterker maakte.

 Op een ochtend was mijn vrouw haar kleding voor die dag aan het uitkiezen. Ze trok diverse jurken aan maar kon de geschikte jurk niet vinden. Toen verzuchtte ze: “Al mijn jurken zijn te groot geworden!”. Plotseling realiseerde ik mij dat ze zo mager geworden was en dat dat de reden was waarom ik haar makkelijker kon dragen.

 Plotseling zag ik het in … ze had zoveel pijn en verbitterdheid te dragen in haar hart. Onbewust stak ik mijn hand uit en raakte haar hoofd aan.

 Op dat moment kwam onze zoon de kamer binnen en zei: “Pap, het is tijd om mama naar beneden te dragen”. Voor hem was het dragen van zijn moeder door zijn vader een belangrijk onderdeel van zijn leven geworden. Mijn vrouw gebaarde onze zoon dichterbij te komen en ze hield hem stevig vast. Ik wendde mijn gezicht af omdat ik bang was van gedachten te zullen veranderen op het laatste moment. Daarna hield ik haar in mijn armen, liep van de slaapkamer door de zitkamer naar de gang. Haar arm lag op een zachte en natuurlijke wijze om mijn nek. Ik hield haar lichaam stevig vast, net als op onze trouwdag.

 Maar haar sterk verminderde gewicht maakte mij verdrietig. Op de laatste dag kon ik nauwelijks een stap nemen toen ik haar in mijn armen hield Onze zoon was al naar school gegaan. Ik hield haar stevig vast en zei: “Ik heb niet opgemerkt dat er in ons leven een gebrek aan intimiteit was”. Ik reed naar kantoor…. en sprong snel uit de auto, zonder deze op slot te doen. Ik was bang dat elke vertraging mij van gedachten zou doen veranderen. Ik liep naar boven. Jane deed de deur open en ik zei tegen haar: “Sorry, Jane, ik wil niet meer van mijn vrouw scheiden”.

Ze keek naar me, verbaasd, en raakte toen mijn voorhoofd aan. “Heb je koorts?” vroeg ze. Ik haalde haar hand van mijn voorhoofd. “Sorry, Jane”, zei ik, “ik ga niet scheiden. Mijn huwelijksleven was saai, waarschijnlijk omdat zij en ik de details van ons leven samen niet meer op waarde wisten te schatten, niet omdat we niet meer van elkaar hielden. Nu realiseer ik mij dat ik, sinds ik haar op onze huwelijksdag over de drempel van ons huis tilde, haar moet vasthouden tot de dood ons scheidt”. Jane leek plotseling wakker geschud te worden. Ze gaf mij een harde klap en sloeg de deur dicht. Ik hoorde haar in huilen uitbarsten. Ik liep de trap af en reed weg. Bij de bloemist op weg naar huis bestelde ik een boeket voor mijn vrouw. De verkoopster vroeg mij wat zij op het kaartje moest zetten. Ik lachte en schreef: “Ik zal je elke ochtend naar buiten dragen tot de dood ons scheidt”.

Die avond kwam ik thuis met het boeket in mijn handen en een glimlach op mijn gezicht. Ik rende de trap op en vond mijn vrouw in bed – dood. Mijn vrouw had maandenlang gevochten tegen KANKER en ik was zo druk geweest met Jane dat ik dat niet eens gemerkt had. Ze wist dat ze binnenkort zou overlijden en wilde mij behoeden voor ongeacht welke negatieve reactie van onze zoon als wij de scheiding zouden laten plaatsvinden. In de ogen van onze zoon ben ik in ieder geval een liefhebbende echtgenoot.

 De kleine details van onze levens zijn de dingen die er echt toe doen in een relatie. Het is niet het huis, de auto, eigendom, geld op de bank. Deze dingen creëren een omgeving waarin geluk kan gedijen maar kunnen op zich geen geluk geven.

 Dus vind de tijd om de vriend/vriendin van je echtgenoot/echtgenote te zijn en doe de kleine dingen voor elkaar die intimiteit veroorzaken. Heb een echt gelukkig huwelijk!

 Als je dit niet deelt, gebeurt er niets met je.

 Als je het wel doet, zou je je huwelijk wel eens kunnen redden. Veel mislukkingen in het leven zijn mensen die zich niet realiseerden hoe dicht ze bij succes waren op het moment dat zij opgaven.

 Denk eraan dat liefde de grootste schat is. Zonder liefde is er niets en met liefde is alles mogelijk. Liefde verdwijnt nooit, zelfs niet als de botten van een geliefde tot as verworden zijn. Net zoals de geur van sandelhout nooit verdwijnt, zelfs wanneer het helemaal vergaan is, is liefde de basis van de ziel en het is onvernietigbaar en daardoor eeuwig. Schoonheid kan vernietigd worden maar liefde niet.”

DEEL DIT VERHAAL NADAT JE HET GELEZEN HEBT

 — met Carine Respaillie.

 

Gaiapark deel 1 Zebra's en Giraffen en Kudu's.

Gaiapark Kerkrade deel 1: Zebra's, Giraffen en Kudu's. Deel twee en drie van het Gaiapark  staan inmiddels ook op YouTube. Kijk op:  http://www.youtube.com/v/trrrpNOKilo?version=3&autohide=1&autohide=1&feature=share&autoplay=1&attribution_tag=24JRdgKD5pl0QaaUbDpw3w&showinfo=1

Mijn kleinkinderen na aanrijding in het ziekenhuis

Vanavond hoorde ik van mijn dochter dat mijn twee kleinkinderen op weg naar de Jumbo, samen op één fiets, zijn aangereden. Beiden hebben veel kneuzingen. Ze zijn met de ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht en moeten minimaal een nachtje ter observatie in het ziekenhuis blijven. Zij kwamen van rechts en hadden voorrang. De politie is nog bezig met het onderzoek.

Omdat ik zelf heel veel op de fiets zit valt me dagelijks op dat automobilisten weinig rekening houden met fietsers, laat staan met kinderen. Je bent heel kwetsbaar op de fiets. Zelfs met de auto rijdend valt het op hoe vaak degene die geen voorrang heeft dit altijd nog heel snel even  pikt. Ditzelfde gebeurt nog erger met fietsers. De automobilist die nooit fietst pik je er zo uit. Zelf geef ik fietsers extra voorrang, ook al hebben ze dit niet. Helemaal als het regent. Zelf zit je droog, waarom zou je dan geen rekening houden met een ander die druipend in de regen moet wachten tot een rijtje auto's voorbij gereden is. Ik weet het, ook fietsers kunnen fouten maken en onverwachte bewegingen maken, waar je als automobilist van kunt schrikken.

Jammer dat we zo weinig rekening houden met elkaar in het verkeer. Hoe vaak moet ik niet aan de

remmen van mijn fiets hangen als ik vanaf de Molenberg de rotonde hier in Landgraaf afrij. De auto's letten er niet eens op dat wij van die berg afkomen. Vorige week scheelde het een haartje of ik werd geschept. Als mij iets gebeurt is dat erg, maar met kinderen moet je tien paar ogen extra gebruiken. Zij hebben nog niet dat overzicht wat wij als volwassene hebben. In dit geval was het niet eens de schuld van de kinderen. Wat en hoe het precies is gebeurt is ons nog niet bekend.

Lieve mensen denk ook eens aan die kwetsbare fietsers en wandelaars. Wanneer we met z'n allen een beetje rekening met elkaar in het verkeer zouden houden, zouden vandaag hun ouders, onze familie en ik nu niet zo in angst zitten. Zouden zoveel kinderen niet in een ziekenhuis belanden na een aanrijding, of zelfs erger, in het mortuarium. Geef eens voorrang, zelfs al heb je dat niet. Je maakt jezelf en de ander blij. Een goede daad is nooit weg en wij als fietser en wandelaar zijn u er dankbaar voor. Maus

De kinderen zijn inmiddels weer thuis en worden extra verwend. Bedankt voor alle lieve reacties. Heb net te horen gekregen van een collega dat witte koolbladeren, plat geplet, op de kneuzingen leggen, ze binnen een dag van de kneuzingen af zijn. Het proberen waard. Fijne zondag, Maus