Hoe krijgt een mens het midden in de nacht voor elkaar

Daar sta je dan, midden in de nacht, machteloos te kijken met de woorden; en nu’’? Het is één uur in de nacht. Mijn slaapkamergordijnen trek ik net iets te onnadenkend dicht. Nu doe je dat normaal altijd, maar de rails hingen hier en daar al langer los van de muurhaken. Eigenlijk zat hij nog maar op twee plaatsen heel lichtjes vast. Ik was zo in gedachten dat ik de gordijnen dus net iets te hard dichttrok, waardoor het hele zooitje naar beneden kwam. Wat nu? Zonder gordijnen gaan slapen en wakker gehouden worden door het schelle licht van de lantaarnpaal, die net in mijn slaapkamerraam schijnt? Of naar beneden lopen, de schuur in om een ladder te halen. Geen probleem dacht ik, zo gepiept. Er hangen haken aan de muur, daar was niets mis mee. Alleen zitten ze heel strak tegen het plafond aangeklemd. De haken waarin de rails hangen en die over de muurhaken worden geschoven werkten niet mee. Opnieuw naar beneden, een kruisschroevendraaier halen. De haakjes lieten zich redelijk goed losschroeven maar ze met rails en al over de muurhaken schuiven, ho maar. Opnieuw naar de schuur. Met hamer, beitel en platte schroevendraaier gewapend opnieuw de ladder opgekropen. De muurhaken heb ik een stukje omgebogen van het plafond af naar beneden, zodat ik in ieder geval meer ruimte kreeg. De eerste railsteun liet zich redelijk makkelijk over de haak schuiven. Met de eindstop, die de runners aan het eind van de rails op zijn plaats houdt, ging het minder goed. Hij vloog er met een boog vanaf, terwijl de rail opnieuw naar beneden viel. De runners vlogen over en onder het bed, het nachtkastje en zelfs belanden er een paar in de prullenbak. Op één na heb ik alles terug kunnen vinden. Hoe het mogelijk is dat deze ene dwarsligger onvindbaar is gebleven weet ik niet, dus morgen een nieuwe runner op de kop zien te tikken.

Wiebelend op de toch al gammele ladder, midden in de nacht wanhopig kijkend en worstelend met gordijnrails die tegenstrijdig zijn, hoe haal ik het in mijn hoofd. In plaats van gewoon zonder gordijnen te gaan slapen, sta ik met de hamer rustig om één uur in de nacht te timmeren. Uiteindelijk na anderhalf uur worstelen en op één runner na, hangen de rails. Maar als je vraagt of het betrouwbaar is, moet ik zeggen ‘nee.’ Toch kijk ik vol trots vanuit mijn bed even omhoog terwijl ik dit zit te schrijven. Als vrouw Van 70 heb ik het toch maar geflikt, vind je niet?

Maar……, een ongeluk gebeurt nooit alleen. In bed kruipend zet ik mijn kleine computer aan, want dit verhaal moet natuurlijk op het blog. Hij is weken niet gebruikt, dus eerst de stroom er op. Het gaat opnieuw verkeerd. In mijn hele slaapkamer is maar 1 stopcontact en dat zit ook nog bij de deur. Hoe komen ze er toch op. Je bed staat tegen de muur ertegenover, dus ligt er langs alle muren een losse verlengkabel tot onder mijn bed. Hij heeft maar vier ingangen en dat is niet genoeg voor bedlampjes, telefoon, een wekker en ook nog de computer. Om niet steeds onder mijn bed te moeten kruipen heb ik voor de computer een verlengsnoer op het nachtkastje aangesloten. Op zich rommelig maar ach, ik slaap toch alleen. Maar als je voor je in bed stapt eerst het snoer van de computer in de verlengkabel hebt gestopt kun je op je vingers natellen wat er gebeurt. Zonder opletten en kijken duik ik mijn bed in en trek alles van het nachtkastje. Waarom valt alles toch altijd naar beneden en nooit eens voor het gemak omhoog. Weer mijn bed uit. De fles met water en de telefoon onder het bed uitgevist. Lamp en wekker weer een fatsoenlijk plekje gegeven en eindelijk komt er even rust om te schrijven. Inmiddels is het half drie in de nacht geworden. Tijd om te gaan slapen. ‘Welterusten en gezond weer op’, zou Sonja zeggen. U weet wel wie ik bedoel, want ja, haar  achternaam ben ik even vergeten. Dat mag op mijn leeftijd, vind je niet?

 

Twijfelt u ook altijd aan uzelf?

Dit verhaal vond ik nog op in een map op mijn andere computer. Gewoon vergeten op het blog te zetten. Gebeurde dit zomaar? Het is op 22-06-2012 geschreven en als ik nu terugkijk op het afgelopen half jaar, dan zie ik duidelijk hoe ik ben gegroeid. Lees en vergelijk. Ook u krijgt dagelijks de kans te groeien en bloeien

Kent u dat nu ook? Twijfelen aan jezelf, aan je besluiten, soms zelfs zo ver gaand dat je alles weer herroept uit angst ten onder te gaan aan je eigen moed om in eerste instantie een dergelijk besluit te nemen. Het onderwerp doet er op dat moment niet toe. Het gebeurt bij vrijwel bij alle grote besluiten. Soms vraag ik mezelf af hoe ik überhaupt de moed had een dergelijk besluit te nemen. Over al die grote en kleine dingen, die zo heel belangrijk zijn voor mezelf twijfel ik dagen, weken, soms zelfs maanden. Tot grote ergernis van mezelf. Tot verbazing van anderen. Ik ben toch zo zelfverzekerd? Althans dat straal ik wel uit. Niermand beseft dat ik best een angsthaas ben en bang voor de gevolgen die soms niet te overzien zijn. In mijn hart weet ik dat de dingen die ik besloten heb, goed zijn. Echter gevoel en verstand zijn twee totaal verschillende zaken en regelmatig in gevecht met elkaar. Het zijn net twee kleine kinderen die steeds weer botsen en kibbelen en vallen over elke kleinigheid. Voor beide argumenten van elke zaak is veel te zeggen, maar kloppen? Ho maar. Er klopt niets van.

Heb ik er 25 jaar over gedaan om mijn wens te vervullen en te besluiten naar Santiago te fietsen, nu stak een nieuw dilemma zijn kop op. Vierduizend foto”s had ik onderweg gemaakt, van heel mooi tot wegwerpartikel. Heel kritisch ben ik van elke fietsdag de foto’s aan het doorspitten. Zoek de mooiste uit, bewerk ze en zet ze weer aan de kant. Welke is mooier? Dan is het deze, dan weer die. Dat was in het begin, toen ik wist dat ik per……………… oktober mijn eerste fototentoonstelling zou krijgen. Nu zit ik in de periode van uitstellen. Ik heb toch nog ruim drie maanden. Mijn hart weet dat het snel om is en ik toch echt serieus de tijd moet gaan nemen om verder te gaan. Er moet van de foto’s en teksten ook een boekje worden gemaakt. De lijsten zijn bij de fotobond gereserveerd, maar alle paspertou’s moeten nog op maat gemaakt worden.

Dan de volgende twijfel. De opening kon in mijn gevoel door niemand anders gebeuren dan door onze eigen burgemeester. Wie het blog Santiago op de elektrische fiets heeft gevolgd, weet dat ook mijn burgemeester van Landgraaf zo hard heeft meegewerkt om deze fiets door de kerk erkend te krijgen. Door mijn vechtlust en behulp van de krant, de TV, het Genootschap St. Jacob, vooral André Brouwer, de conferentie van bisschoppen en de burgemeester van Landgraaf hebben we het samen voor elkaar gekregen dat een onrecht de wereld werd uitgeholpen. Veel schouders hebben bijgedragen dat de elektrische fiets werd erkend als officieel vervoermiddel. Een regiem van 2000 jaar kerk hebben we samen van mening doen veranderen. De samenwerking was geweldig.

De fototentoonstelling. Voor mij stond één ding als een paal boven water. Onze eigen burgemeester wilde ik vragen om de tentoonstelling te openen. De secretaresse heb ik vorig jaar al gebeld, zodra ik de datum van de tentoonstelling wist. Ik was de eerste afspraak in het boek van 2012. De toestemming van de burgemeester kwam al binnen een paar dagen. Geweldig aan de ene kant maar een kleine domper waren de woorden. Het gaat zeker door, alleen als er een calamiteit tussen komt en de burgemeester ergens anders noodzakelijk aanwezig moet zijn, maakt dat ik weer twijfel. Je kent dat vast wel. Komt hij wel, komt hij niet? Mijn twijfel kan alles kapot maken, dus heb ik alle engelen maar aangeroepen dat zij helpen dat er niets tussen komt en ik mijn twijfels los kan laten. Overtuigd dat mijn tentoonstelling het waard is om door hem te worden geopend.

. 

Ook voor het voorwoord en ter introductie van de burgemeester heb ik al iemand in gedachten. De man die mij gestimuleerd heeft om door te gaan met schrijven. Hij is journalist, weet alles van schrijven. Op dit moment weet hij het nog niet eens, het is half drie in de nacht, terwijl ik mijn verhaal zit te schrijven. Maar tegelijkertijd met mijn verhaal gaat de mail naar hem, die mij de moed gaf door te gaan met schrijven. Zijn humor en visie zijn voor mij net zo belangrijk als al die mensen die hebben bijgedragen om deze reis naar Santiago waar te maken. De tentoonstelling is niet alleen ter eer en glorie van de prestatie die is geleverd op mijn 69^e jaar, maar ook als dank voor al die mensen die mij hebben gesteund en gesponsord.

Die kan, mag en wil ik niet in de steek laten met mijn twijfels. Die verdienen het dat ik het beste neerzet wat ik kan. Het is opnieuw een levensles. Vertrouwen op mezelf. Ik straal het wel uit, nu mag ik het waar maken. Want achter al die foto’s staan ook weer de mensen die mij de kneepjes van het fotograferen hebben bijgebracht. Die mij bij elke foto, die wij op elke fotoavond laten zien, stimuleren om de volgende foto nog beter te maken. Elke dag leer ik bij. Ik weet wat ik kan en toch????

Als wij als mens veel meer in onszelf zouden geloven zouden we vast veel meer presteren, denk ik wel. Verstand en gevoel dat steeds weer botst met elkaar, geven twijfels en door die twijfel maken we vaak meer kapot dan goed. Lasten we dingen achterwege, terwijl we weten dat we het wel kunnen. Het komt niet alleen voor in de3ze generatie, maar werkt al eeuwen door van generatie op generatie. Hoeveel ouders zeggen uit bezorgdheid al heel vroeg, dat kun je niet, terwijl we niet eens de kans kregen om het te proberen. Daar plukken we later de nare vruchten van. Het spreekwoord zegt wel: ‘kan niet is dood”, maar tegelijkertijd wordt ons vaker in het leven gezegd dat we iets niet kunnen dan wel. Ik heb heel veel in mijn leven gedaan. Er waren veel dingen bij dat ik verwonderd stond van mezelf dat ik het had durven doen en dat er ook iets positiefs uitkwam. Ook moest ik op zeker moment erkennen dat er zaken waren die net te hoog waren gegrepen. Op het moment dat je durft te erkennen dat je iets niet kunt, weet je dat je wel alles hebt gedaan om het te ontdekken.

Er zijn in mijn leven veel dingen geweest, waarvan ik geen notie had of ik het kon. Waar ik soms dagen, weken of maanden over twijfelde, maar toch doorzette omdat ik uit wilde vinden wie gelijk had. Mijn verstand of mijn gevoel. Voor mijn gevoel ben ik nu minder bang. In negenennegentig gevallen heeft het gelijk gehad, in een enkel geval had het ongelijk. Eigenlijk wist mijn gevoel dat wel, maar het eigenwijze verstand wist het dan veel beter en ging er tegenin. Ik hou me dus maar bij het gevoel, welke zei dat de tentoonstelling er nu moest komen, bijna anderhalf jaar later na de fietstocht. Het is nu een kwestie van even de schouders er onder zetten. Niet meer twijfelen aan mezelf en mijn inzichten. Ik heb mijn beste krachten gegeven aan de fietstocht en nu aan de fototentoonstelling. Het schrijven, nu op dit moment midden in de nacht, heeft mijn twijfels weggenomen. Ik ben er weer, wetende dat ik het kan. ’s Nachts komen meestal de spoken boven die jouw mening doen wankelen. Die honderd keer je de grond in duwen door te zeggen’ kun je dat wel’. Door het even duidelijk op papier te zetten weet ik het weer; ’ja, ik kan het’. Dit duwtje in de rug had ik net even nodig. Dus mocht ook jij twijfelen over je eigen besluiten, met je gevoel genomen, sta dan op. Pak pen en papier en zet neer dat jij het verdiend om jouw besluit waar ter maken. Je zult zien dat je zelfvertrouwen gelijk weer uit zijn bed komt en zegt; ja, ik kan het, ik wil het, ik doe het.

Begin vandaag nog met deze gouden regels en stop met deze 10 dingen. Het geluk lacht je toe.

Dit artikel op het Belgische Seniorennet was te belangrijk om het zomaar voorbij te laten gaan. We kunnen ons eigen geluk maken en misschien zijn deze grondbeginselen wel de weg tot jouw grote geluk. Kijk er naar en bekijk of jij er iets mee kunt. Er staat altijd wel een  stukje in dat jij of ik kunnen gebruiken. Het nieuwe jaar met goede voornemens komt er aan, maar waarom zou je vandaag al niet beginnen? Het is nooit te vroeg om jouw geluk te vinden. Wacht je en stel je uit, is het altijd te laat, dan komt afstel. Geloof me, ik begin vandaag nog met deze tien gouden regels onder de loep te nemen en toe te passen. Ook ik maak nog dagelijks fouten. U niet? Dan kan ik u hiermee niet helpen en mag u deze regeltjes gewoon in de prullenbak gooien. Maus.

DE TOVERFORMULE IS STOPPEN

Er is een toverformule om meteen gelukkig te zijn. Die heb je zelf in de hand. Stop met deze 10 zaken en het geluk lacht je toe.

1. De schuld geven

Mensen maken fouten. Punt

We durven wel iemand anders de schuld te geven voor onze problemen, maar denk eens goed na; misschien ben je zelf wel verantwoordelijk voor je eigen problemen! Neem die verantwoordelijkheid op je wanneer zaken mis gaan in plaats van anderen de schuld te geven.

2, Imponeren

Mensen vinden je leuk om wie je bent en niet omwille van je spullen.

Die mooie auto, dure merkkledij, nieuwe functie; allemaal mooi meegenomen. Maar dat is niet de belangrijkste reden waarom mensen je leuk vinden. Men vind je leuk om wie je bent, wat je uitstraalt en niet omwille van je spullen, tenzij je houdt van een oppervlakkige relatie zonder inhoud. Echte, ‘pure’ relaties daarentegen maken je veel gelukkiger. Ze ontstaan wanneer je stopt met op iedereen indruk te maken. Wees en blijf jezelf.

3. Vastklampen

Wanneer we onzeker of bang zijn, houden we vaak stevig vast aan wat of wie we kennen. Zelfs als we weten dat dit een slechte oplossing is.

Het maakt je niet gelukkiger, maar juist afhankelijk. Je wordt pas gelukkig als je uit je comfort zone durft te treden en datgene probeert te bereiken wat je écht zelf wil. Zelfs als dit niet lukt, zorgt het proberen er al voor dat jij je beter gaat voelen.

4. Onderbreken

Iemand onderbreken om je eigen zegje te doen, is ronduit onbeleefd.

Als je liever geen vijanden wilt maken, luister dan naar wat anderen te zeggen hebben. Focus op wat zij zeggen en stel vragen, zodat je hen goed begrijpt om in te kunnen spelen op hun woorden. Mensen zullen je dankbaar zijn dat je echt naar ze wil luisteren en zelf krijg jij er een gelukkig gevoel van.

5. Zeuren

Praat niet over alles wat verkeerd loopt, maar praat over wat je zult doen om de zaken beter te maken. Positief denken heet dat.

Blijven zeuren over die ‘rotdag’ of over alles wat momenteel misloopt in je leven, laat je niet beter, maar juist slechter voelen. Als er iets misgaat, verlies dan geen tijd met klagen. Gebruik die ‘klaagenergie’ om je situatie te veranderen en beter te maken. Tenzij je door verkeerde aandacht vragen altijd en voor eeuwig wilt blijven klagen. Geloof me. Je verliest er je vrienden door. Je blijft hangen in je slachtofferrol en wordt er op den duur ziek van.

6. Controleren

Controle over het leven van anderen, maakt de ander opstandig en ziek.

De enige die je echt kan controleren, is jezelf. Doe geen moeite om anderen te controleren, maar hou je bezig met je eigen doelen, dromen en opinies. Niet iedereen wil hetzelfde in haar/zijn leven als jij, dus leg je hierbij neer. Storen anderen jou zo erg met hun controlegedrag, ga dan op zoek naar mensen die ook jouw doel voor ogen hebben.

7. Bekritiseren

Kritiek leveren is makkelijk maar iedereen is nu eenmaal verschillend; niet beter, niet slechter, gewoon anders.

Accepteer juist de verschillen in plaats van jezelf steeds te focussen op de tekortkomingen van de ander. Zo krijg je juist van anderen – en ook van jezelf – een beter beeld.

8. Prediken

Denk niet dat jij alles beter weet, ook al ligt jouw lat hoger dan die van de ander.

Hoe hoger je op de ladder stijgt, hoe meer je denkt alles te weten. Hoe meer je anderen wilt vertellen hoeveel je weet. Maar is dat wel zo? Niemand houdt van een koppige wijsneus, dus laat het prediken maar achterwege. Je verliest er je familie en vrienden door. Het gelijk heeft altijd twee kanten.

9. Jammeren

Stop met jammeren en huilen, ga verder met je leven!

Leer van je fouten én van andermans fouten. Stop met jammeren en ga verder met je leven! Wanneer je iets slechts overkomt zie dit dan als een kans om er iets uit te leren dat je nog niet wist. Het verleden is je leerschool. Wanneer je denkt aan alles wat misging in je leven, weet je voor de toekomst bij een gelijkwaardig probleem beter wat te doen en handelen.

10. Angst en vrezen

Iedereen kent angst en vrees over wat wel of niet kan gebeuren. Over wat we niet kunnen. Wat we niet kunnen veranderen of over hoe anderen ons bekijken.

Het is makkelijker om bij moeilijke beslissingen te aarzelen, te wachten op het juiste moment of nog meer onderzoek te doen. Ondertussen vliegen de dagen, maanden en jaren voorbij. Gaan verloren zonder dat er uit pure angst beslissingen worden genomen. Laat je angsten niet overheersen en je tegenhouden van de doelen die je had of wilde ondernemen. Wat je wilt, wat je plannen ook mogen zijn, begin vandaag met de realisatie hiervan. Zet je angst opzij, het vernield je leven en houdt de mooie dingen tegen die je mag ervaren in je leven. Doe iets met je leven, voor je het weet ben je oud en grijs en kom je tot de ontdekking dat je niet echt hebt geleefd.

Bron: www.jobat.be, hier en daar aangevuld met de leerschool van mezelf.

Het wonder van de geboorte in de kerstnacht is nog steeds het heden (Kerstverhaal en gedicht)

Het Wonder van de geboorte

Jaren geleden schreef ik het gedicht ‘de geboorte’, nog altijd het grootste wonder in het leven van ons mensen. Maar is het grootste wonder niet al begonnen bij de geboorte van Jezus. Ook Maria hield haar kind in haar armen, had haar dromen over hem. Wist zij toen al dat zijn leven zo kort zou zijn? Wist zij zijn bestemming, dat hij grote wonderen zou verrichten? Dat hij moest lijden voor ons mensen, terwijl wij heel weinig geleerd hebben van het verleden en onze hoofden nog steeds de wind in gooien? Nee, Maria was een moeder en Jozef een vader. Blij en dankbaar met de geboorte van hun kind in die armoedige stal. Ook zij hadden dromen over hun kind, zoals wij die over de onze hebben. Niemand gunt zijn kind ellende, armoede en verdriet.

In Nederland wordt geen enkel kind in een stal geboren. Elders in de wereld zijn nog vele stallen te vinden, waar mensen moeten leven. Toch slaat ook in ons kikkerlandje bij velen de armoede toe. Een deel van de schulden en armoede, opgebouwd door verlangen naar alle luxe die anderen ook hebben, maken het leven voor hen ondraaglijk. Daarnaast moeten onze (klein)kinderen mee doen, anders tellen ze niet meer mee. Als ouders kun je niet anders dan toegeven, tegen beter weten in, willen ze niet gepest en buitengesloten worden. Dagelijks wordt de luxe aangeprezen op tv en radio. Je wilt meedoen en soms is het verlanger groter dan het verstand. Kun je het iemand kwalijk nemen dat hij schulden heeft opgebouwd, waar banken maar gaven en gaven? Neen. Veroordeel niet als je toevallig niet in dezelfde situatie zit en het wel goed hebt. Anderen zijn buiten hun schuld in ellende gekomen, door te hoge hypotheken en rentes. Voedselbanken, ze moesten toch niet nodig zijn in ons land. Mensen levend langs de straat, soms verslaafd aan drugs en alcohol. Toch hadden ook zij als kind hun dromen, net als al die  vaders en moeders. Ik weet niet waarom zij ze niet hebben vervult, want ieder mens heeft in zichzelf een oneindige schat aan wonderen. Je hoeft ze alleen maar te zien en te pakken. Dat is niet eenvoudig, maar als we willen kunnen we onze eigen wonderen creëren. Ik zeg niet dat het makkelijk is, soms zelfs heel zwaar en moet je eerst de hel gezien hebben voor je de hemel kunt vinden maar ieder mens krijgt steeds weer nieuwe kansen in het leven. Ik heb het aan de lijve ondervonden in vele opzichten.

 

De wereld in het algemeen is steeds onverdraagzamer geworden. Oorlogen, moord en doodslag, we lezen het dagelijks en zijn er immuun voor geworden. Het dringt niet meer door. Het nieuwe jaar begint voor velen niet echt rooskleurig. Ontslagen vallen dagelijks, het meest vlak voor de feestdagen. Toch wil ik één ding vragen. Kijk naar binnen. Vraag hulp aan God, het Universum, of waar u maar in geloofd. Al is het in een totempaal. Ieder mens, gelovig of niet, weet dat er iets is dat hoger is dan wij allemaal. Kijk in jezelf in stille uurtjes wat je voor andere, nieuwe mogelijkheden hebt. Kijk of je een nieuwe geboorte kunt creëren. Kijk naar de dromen die je eens had. Soms sluit hier een deur om daar een nieuw venster te openen. Het kind werd geboren in de kerstnacht om ons een nieuw leven te schenken. Misschien is hij toch niet voor niets gekomen. En heel misschien kunnen wij bij deze nieuwe geboorte, met nieuwe kansen ook weer die ene helpen die zijn weg nog niet heeft gevonden. Kunnen we macht en geld omzetten naar liefde geven en delen. Is het de droom geweest van Jezus en nu ook mijn droom of komt ooit de dag dat we kunnen zeggen; ‘we hebben geleerd uit het verleden. De toekomst is aan ons en zal bestaan uit liefde en delen. Wij allen kunnen, hand in hand, samen een betere wereld maken dan er tot nu toe was, als we bij onszelf beginnen.’

 

De geboorte van Jezus was ons kerstgeschenk

GEBOORTE

Als een roos ontloken

in het eerste ochtendlicht

ligt het pas geboren kind

passend in de palmen

van haar handen

 

Een gezichtje

vol onschuld en liefde

Naarstig gluurt het

even de wereld in

om zijn oogjes

direct weer te sluiten

 

Het wilde naar buiten

onze wereld bekijken

zijn moeder aanschouwen

Het laat zich omarmen

verwarmen

met een onschuldige traan

nog op zijn gezichtje

van het zware werk

door hem verricht

 

Beschermd door de liefdevolle

handen van zijn moeder

overdekt door haar tranen

beschenen door de

eerste zonnestralen

 

Alsof God wil laten weten

dat dit onschuldige mensje

passend in de

palmen van haar handen

zijn leven in zuiverheid

en liefde geschonken krijgt

 

© Maus Sturmer

Mag ik u een heel liefdevol, fijn en gelukkig Kerstfeest wensen en voor 2013 een jaar vol liefde gezondheid en geluk

 

De blauwe Kiekendief

Afgelopen zaterdag wilde ik naar de winterfair in kasteel Gronsveld. Bij de afslag Valkenburg werd het gevoel steeds sterker dat ik er hier afmoest. Belachelijk dacht ik, ik wilde toch naar Gronsveld? Toch luisterde ik wel naar het stemmetje in mezelf dat zo sterk was dat ik het niet kon negeren. In Hulsberg aangekomen wilde ik binnendoor, richting Wijnandsrade, maar sloeg een verkeerde weg in. Daarna liet ik mij maar leiden en kwam uiteindelijk helemaal buitenaf terecht op een doodlopend stuk. Opeens zag ik een roofvogel. Dacht dat het een buizerd of havik was, omdat het nauwelijks te zien was, zover was hij nog weg. Ik had hem al eerder over mijn auto zien scheren op de A2, vlak voor Valkenburg. Ik begreep direct dat ik hiervoor af moest wijken. Mijn grootste hobby is het fotograferen van vogels. Zonder mijn camera te controleren of alles wel goed stond begon ik achter elkaar te knippen. Heel af en toe keek ik even terug of de foto’s duidelijk waren, maar vergat daarbij op mijn schermpje te kijken. Ik zag wel dat het hier niet om een buizerd ging, maar wat het wel voor vogel was, wist ik echt niet. Laat staan dat het iets bijzonders zou zijn. Voor mij was maar één ding belangrijk, deze vogel moest ik blijven volgen.

Toen ik dat weggetje inreed had ik iemand zien zoeken met een verrekijker. Hij bleek van de vogelbescherming. Nadat de vogel was gevlogen reed ik terug. De man van de vogelbescherming was er nog steeds en ik besloot hem te vragen om welke roofvogel het ging. Hij werd helemaal enthousiast toen hij zag dat het vermoedelijk een grauwe of blauwe Kiekendief was. Helemaal zeker was hij er niet van. De blauwe Kiekendief komt nauwelijks voor in Zuid Limburg, wel in het noorden en de Waddeneilanden. Hij vroeg of ik de foto’s op wilde sturen. Ik gaf hem mijn kaartje, maar realiseerde me dat als deze vogel werkelijk zeldzaam was, ik het beter door kon sturen.

Bij Diane, mijn dochter gekomen, bekeken we de foto’s samen op de computer. Wat een schrik. De vogel is wel te zien, maar met veel ruis. Ik had vergeten de ISO waarde terug te zetten naar 200/400. Nu stond hij nog op 1600 van de vroege morgen. Met vrienden van de fotoclub was ik er al in het donker op uitgetrokken om de zonsopgang te fotograferen. Omdat ik op bepaald moment een donker stuk had en uit de hand fotografeerde had ik de laatste foto’s op een hogere ISO waarde moeten zetten. Normaliter zet ik die terug, dit keer was ik het totaal vergeten.

Groot was de teleurstelling. Je probeert de ruis weg te halen, maar helaas, dan worden ze wat wollig. Op zulke momenten realiseer je je weer dat fotograferen niet alleen een kwestie van het moment is, maar dat je van tevoren altijd moet controleren of alles goed staat. En zelfs daarna kun je nog fouten maken. Het is me ook al eens gebeurd dat ik dacht ze overgezet te hebben van het kaartje naar de computer, omdat ik ze snel wilde inzien. Echter zonder ze over te schrijven had ik het kaartje weer uit de computer gehaald en geformatteerd. Nu beweert Canon wel dat ze teruggehaald kunnen worden, maar als het puntje bij het paaltje komt, blijkt het minder waar. Er is één troost die ik mezelf maar geef, het zal waarschijnlijk elke fotograaf een keer in zijn/haar leven overkomen, of heb ik het mis?

De Kiekendief zal ik misschien niet meer tegenkomen. Dankbaar ben ik wel dat ik luisterde naar dat engeltje op mijn schouder, die mij van de weg af liet gaan. De winterfair in Gronsveld heb ik niet meer gezien, maar des te meer heb ik genoten van de jacht van de Blauwe Kiekendief op zijn prooi. Maus

Op deze foto heeft hij de vorm van een wegvliegende engel.

Talenten die wij hebben ontvangen en wat doen we ermee

Vandaag ontving ik onderstaande dagtekst en keek naar mijn talentjes. Welke heb ik gekregen en gebruik ik ervan. Welke heb ik ooit ontvangen en weggegooid door mijn gebrek aan zelfvertrouwen en vele onzekerheden? Van hoeveel dingen wist ik dat ik er iets mee kon bereiken, maar zette niet door uit diepe angst van binnen, dat ik zou vallen? Liever deed ik er niets mee, dan onderuit te gaan, terwijl ik diep in mijn hart wist dat ik alleen maar door hoefde te zetten. Ben ik dat alleen geweest in mijn leven, nu ik zo terugkijk of zijn er velen met mij die er zo over denken? Ik heb geen flauw idee. Wel weet ik dat ik meer had kunnen bereiken in mijn leven. Aan de andere kant kun je je afvragen of het slecht is geweest dat ik geworden ben tot de vrouw die ik nu ben. Dan denk ik; ‘nee, ik ben goed zoals ik ben.’ Mijn weg om te ontdekken wat ik wel kon en vooral wat goed is voor mij is vorig jaar pas heel duidelijk geworden. Met vallen en opstaan ben ik groot en volwassen geworden. Een cadeau wat ik mezelf heb gegeven met hard werken aan mezelf.

Dan komt de tweede vraag in me op. Als je jong bent wil je beroemd worden of in elk geval ontdekken waarin je opvalt en iets mee bereikt in je leven. Dat beroemd worden is me nooit gelukt en nu ik 70 ben is het niet eens meer van belang. Wanneer ik zie hoe al die bekende Nederlanders altijd in het gareel en op hun tenen moeten lopen, omdat ze dagelijks bespied en gespot worden, kan ik alleen maar bedenken dat ik een gelukkig mens ben die dat nooit is overkomen. Een vak dan waarin ik uit kon blinken? Ik heb voldoende geleerd op allerlei vlakken om ergens mijn nek voor uit te steken. Toch is het me nooit gelukt. Torpedeerde ik mezelf hierin? Ja, als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen: “JA”. Ik deed het zelf. Op het moment dat iemand mij vertelde dat ik ergens heel goed in was, stopte ik mijn talentje in de grond en deed er alleen nog maar iets mee voor mezelf, als het heel even zijn kop weer opstak. Waarom verstopte ik dat nu toch steeds? Ik deed het zelfs met het schrijven van mijn verhalen. Heel lang heb ik er geen antwoord opgekregen tot ik halverwege dit jaar begon met het boek de Healingcode. Langzamerhand kwam ik tot de ontdekking dat ik mezelf onderwaardeerde en torpedeerde. Herkent u dit? Ik denk velen met mij zullen dit ontdekken als ze in zichzelf gaan kijken.

Het begint al als je klein bent. Je wilt dingen ontdekken en ongewild zeg je als ouder dat het kind het nog niet kan. Te klein is of wat voor ander excuus ze gebruiken, omdat ze het zelf sneller en beter kunnen. Die woorden ‘kan je niet of niet kunnen’ achtervolgen ons het hele leven. Wij doen dit als ouders omdat we het werkelijk denken dat ons kind nog te jong of te klein is, zonder het uit te zoeken of het waar is. Geven we het kind wél die kans en ze ontdekt dat ze het werkelijk niet kan, dan geeft het geen onzekerheid. En oké, het zal daardoor iets laten vallen of kapot maken, dat doet er toch niet toe. Belangrijker is dat het kind zijn/haar zelfvertrouwen kan behouden. Ik moest er wel oud voor worden om deze gemaakte fouten in te zien. Aan de andere kant hoop ik ze nu door te kunnen geven aan ouders die nog gaan beginnen of hele kleine kinderen hebben.

Er is geen school voor opvoeding waar we kunnen leren hoe het moet. Bovendien is dat nog heel algemeen. Elk kind wat wordt geboren heeft zijn/haar eigen unieke talenten en het is aan hen om ze te ontwikkelen. Wij ouders kunnen de aanzet geven. Er moet wel bij gezegd worden dat de meeste kinderen al 3 maanden na de geboorte in een crèche belanden, omdat de ouders willen of zelfs moeten werken. Ze komen moe thuis en hebben nauwelijks tijd voor zichzelf, het huishouden of hun kindje(s). Zij hebben geen tijd om de talentjes te ontwikkelen bij hun kinderen, terwijl een uurtje per dag intens bezig zijn met je kind om die ontwikkeling te stimuleren genoeg is. De tijd brengt nu eenmaal met zich mee dat beide ouders willen of moeten werken, daar mag niemand anders over oordelen dan zij zelf. Bedenk alleen dat ook jij als ouder misschien wel heel laat jouw talentje hebt kunnen ontdekken door allerlei omstandigheden. Geef jouw kind(eren) de kans ze al heel jong te ontdekken. Ik heb jarenlang verhalen geschreven, er nooit iets mee gedaan. Tot enige tijd geleden een journalist en neef zei dat ik verder moest gaan. Misschien omdat ik niet schrijf in een taal die literair en journalistiek verantwoord is, maar op een menselijke manier. Een taal die iedereen kan begrijpen. Jong, oud, niet of wel gestudeerd. Mijn taal raakt het hart, zonder oordelen en dat is mijn sterke kant naast mijn fotografie. Ik ben inmiddels een rijk mens door deze talenten. Reageer eens op dit blog wat uw talenten zijn en wat u ermee heeft gedaan. Onder aan de pagina is daar de mogelijkheid voor en het mag ook anoniem. Ik ben benieuwd of ook u zo oud moest worden om te ontdekken wat uw talentje waren. Maus



Dagtekst van vrijdag 7 december 2012.

"De deugden die we in ons leven aan de dag kunnen leggen zijn niet ons werk, die creëren wijzelf niet. Die deugden komen van heel ver, van heel hoog en wij zijn slechts de overbrengers, de geleiders, van de goddelijke entiteiten waarvan ze de incarnatie zijn. Heb je gehandeld met goedheid, met edelmoedigheid? Dan hebben de entiteiten van de liefde jou uitgekozen als boodschapper, omdat je gewerkt hebt om je die kwaliteiten eigen te maken en omdat je de nodige elementen hebt, de gepaste gesteldheid om hun overdracht te verzekeren. Een ander persoon kan zich hebben voorbereid om een boodschapper van de wijsheid te worden; het zijn dan andere entiteiten die zich via hem openbaren om het licht te verspreiden. En dat geldt ook voor moed, zuiverheid, schoonheid, en alle andere deugden… De natuur is getrouw en waarachtig; ze determineert en klasseert elk wezen naar zijn werk, zijn ideaal, en zo wordt iedereen een medium voor de ­entiteiten, die hij door zijn aspiraties heeft kunnen
aantrekken."  Omraam Mikhaël Aïvanhov

De adventstijd begint 4 weken voor de Kerst, een tijd van geven en bezinning. Eerlijk zijn tegen jezelf.

Vanmorgen vroeg kreeg ik onderstaande dagtekst. Een tekst die precies aansluit bij mijn kerstverhaal op de kerstkaart, die deze week de deur uitgaat, per mail wordt verzonden naar de 4000 adressen in mijn bestand en komende week op de blogs verschijnt. Het is adventstijd. Velen weten wat het inhoud, maar voor de enkeling die er geen weet van heeft of er niets van wil weten, ook dat is goed, leg ik toch uit wat ik daar zelf bij voel.  

Oorspronkelijk is de adventstijd bedoeld als boetedoening ter voorbereiding op de Kerst. Zelf zie ik het liever als dagen van bezinning. Nadenken over jezelf. Hoe kan ik mijn leven veranderen en verbeteren. Wat moet ik daarvoor doen, want niets gebeurt vanzelf. Het leven is geven en nemen en in het laatste is de mens over het algemeen beter dan in het eerste. Iedere zondag een nieuw kaarsje erbij opsteken, zodat in de laatste week alle vier de kaarsjes op de adventskrans branden. Het is ook de tijd dat je nadenkt over samenzijn met familie en vrienden. Voor velen een plezier, voor anderen een verplichting, welke ieder jaar problemen schept. Zodra het een moeten wordt kun je beter eerlijk zeggen dat je die verplichting niet meer wilt. Het voorkomt zoveel ellende als je eerlijk zegt dat je iets niet wilt. Het wordt een bom, die eens gaat ontploffen als je doorgaat met een verplichting die voor jou niet goed voelt. Blijf eerlijk tegen jezelf en de ander. Uiteindelijk levert het meer op dan een leugentje of smoes. De advent is ook een tijd om te overdenken of je hier en daar een helpende hand toe kunt steken. Misschien zelfs die zwerver, bedelaar of drugsverslaafde eens niet voorbij lopen, maar een helpende hand toe te steken door hem wat in zijn hand te geven voor eten en onderdak. Bedenk dan even niet dat dit geld misschien aan drugs of drank opgaat maar wat het je oplevert. Geven maakt gelukkig en de ander voelt datzelfde geluk in een andere vorm. Schenk dezer dagen, al is het maar een dubbeltje. Vroeger liep in Heerlen ook een zwerver. Hij vroeg nooit meer dan een dubbeltje. Als je je meer in hem verdiepte kwam je er achter dat zijn achtergrond een goede opleiding was. Zag hij kinderen in de stad met leerproblemen, hij hielp ze. Lag er een papiertje op de straat, hij raapte het op en deponeerde het in de prullenbak. Hij dronk niet, gebruikte geen drugs en wanneer hij dat dubbeltje of meer kreeg vertelde hij altijd dat hij een gebedje zou doen voor je zou doen. Hoe vaak heb ik niet met hem gepraat in al die jaren. Ik kom zelden in de stad, maar als ik hem zag gaf ik mijn laatste tientje met de gedachte dat mijn portemonaie wel weer gevuld zou worden. Dat was ook altijd zo. Wist ik niet hoe ik de volgende dag eten moest halen, er gebeurde altijd wel iets waardoor het eten er weer was.  

Nu zie ik hem nog maar af en toe. Hij heeft inmiddels AOW gekregen en een flat, via een of ander hulpprogramma. Hij heeft lange tijd nodig gehad om er aan te wennen en toen ik hem van de week tegen kwam op het station had ik helaas de tijd niet om even te vragen hoe het was. Ik moest de trein halen en stond in de lift die net ging sluiten. Jammer. Maar op een dag zie ik hem weer. Hij zag er zo goed uit en is goed terecht gekomen. Daarom, loop nooit iemand zo voorbij en geef geen oordeel over hem of haar, maar help, al is het maar met een kleinigheid. Help, je weet nooit waar het goed voor is.

Dagtekst van donderdag 6 december 2012.

"Wie veel liefde in zijn hart heeft, is met iedereen gelukkig. Ja, hij ontdekt in alle wezens kwaliteiten, rijkdommen en alleen in zichzelf merkt hij leemtes op. In het algemeen echter komt eerder het tegenovergestelde voor. In plaats van tot zichzelf te zeggen: ‘Als ik de anderen zo moeilijk te verdragen vind, komt dat omdat ik liefde mis… en ook wijsheid.’, gaat men overal vertellen wat die of die heeft gezegd en wat voor iets stoms of gemeens hij heeft gedaan. Maar wat denkt men daarbij te winnen? Als iemand je enorm begint te irriteren, is het nuttiger om bij hem te gaan ontdekken wat je in hem kunt waarderen. Je zult zeggen dat wat ik hier van je verlang, echt moeilijk is. Oké, het is moeilijk, maar waar denk je dat je terechtkomt, als je alleen maar nastreeft wat makkelijk is? De enige manier om problemen de baas te worden, is niet door ze te blijven herkauwen, maar door in te zien wat je allemaal zult winnen, als je probeert met elkaar in broederschap te leven."  Omraam Mikhaël Aïvanhov